ദേവാന്തകശ്ച സംക്രുദ്ധഃ പരിഘേണ തദാങ്ഗദമ്। ഉപഗമ്യാഭിഹത്യാശു വ്യപചക്രാമ വേഗവാന്
ദേവാന്തകൻയും കോപത്തോടെ അങ്ങദനോടടുത്തു, ദണ്ഡം കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ അടിച്ചു, പിന്നെ അതിവേഗം പിൻവാങ്ങി.
സ ത്രിഭിര്നൈര്ഋതശ്രേഷ്ഠൈര്യുഗപത് സമഭിദ്രുതഃ। ന വിവ്യഥേ മഹാതേജാ വാലിപുത്രഃ പ്രതാപവാന്
ആ മൂന്നു പ്രധാന നിശാചരന്മാർ ഒരേസമയം ആക്രമിച്ചിട്ടും, മഹാതേജസ്സും ധൈര്യശാലിയുമായ വാലിയുടെ മകൻ അങ്ങദൻ ഒട്ടും ഭയപ്പെട്ടില്ല.
സ വേഗവാന് മഹാവേഗം കൃത്വാ പരമദുര്ജയഃ। തലേന സമഭിദ്രുത്യ ജഘാനാസ്യ മഹാഗജമ്
വേഗവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞ അങ്ങദൻ അതിവേഗം ഓടി, തന്റെ കൈയാൽ ആ വലിയ ആനയെ അടിച്ചു.
തസ്യ തേന പ്രഹാരേണ നാഗരാജസ്യ സംയുഗേ। പേതതുര്നയനേ തസ്യ വിനനാശ സ കുഞ്ജരഃ
ആ അടി യുദ്ധത്തിൽ ആനരാജാവിന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തു വീണു, ആ ആന അവിടെ തന്നെ മരിച്ചു.
വിഷാണം ചാസ്യ നിഷ്കൃഷ്യ വാലിപുത്രോ മഹാബലഃ। ദേവാന്തകമഭിദ്രുത്യ താഡയാമാസ സംയുഗേ
വാലിയുടെ ശക്തനായ മകൻ ആ ആനയുടെ ദന്തം പറിച്ചെടുത്തു, ദേവാന്തകന്റെ നേരെ ഓടിച്ചെന്നു യുദ്ധത്തിൽ അതുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
സ വിഹ്വലസ്തു തേജസ്വീ വാതോദ്ധൂത ഇവ ദ്രുമഃ। ലാക്ഷാരസസവര്ണം ച സുസ്രാവ രുധിരം മഹത്
അടി കിട്ടി, ദേവാന്തകൻ തലകറങ്ങി, കാറ്റിൽ കുലുങ്ങുന്ന വൃക്ഷംപോലെ ആയിരുന്നു. അവൻ ലാഖ് ചാരത്തിന്റെ നിറമുള്ള രക്തം വലുതായി ചൊരിഞ്ഞു.
അഥാശ്വാസ്യ മഹാതേജാഃ കൃച്ഛ്രാദ് ദേവാന്തകോ ബലീ। ആവിധ്യ പരിഘം വേഗാദാജഘാന തദാങ്ഗദമ്
ശക്തനായ ദേവാന്തകൻ വലിയ പ്രയാസത്തോടെ മനസ്സ് ശാന്തമാക്കി, ദണ്ഡം വലിച്ച് വേഗത്തിൽ അങ്ങദനെ അടിച്ചു.
പരിഘാഭിഹതശ്ചാപി വാനരേന്ദ്രാത്മജസ്തദാ। ജാനുഭ്യാം പതിതോ ഭൂമൌ പുനരേവോത്പപാത ഹ
ദണ്ഡം കൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട വാനരരാജകുമാരൻ അങ്ങദൻ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തു വീണു, പക്ഷേ ഉടനെ തന്നെ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
തമുത്പതന്തം ത്രിശിരാസ്ത്രിഭിര്ബാണൈരജിഹ്മഗൈഃ। ഘോരൈര്ഹരിപതേഃ പുത്രം ലലാടേഽഭിജഘാന ഹ
അങ്ങദൻ കയറിപ്പോകുമ്പോൾ, ത്രിശിരാസ് മൂന്നു ഭയങ്കരവും നേരായും വരുന്ന അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വാനരാധിപന്റെ മകനെ നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു.
തതോഽങ്ഗദം പരിക്ഷിപ്തം ത്രിഭിര്നൈര്ഋതപുങ്ഗവൈഃ। ഹനൂമാനഥ വിജ്ഞായ നീലശ്ചാപി പ്രതസ്ഥതുഃ
അങ്ങദൻ മൂന്നു പ്രധാന നിശാചരന്മാർക്കിടയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു, ഹനുമാനും നീലനും അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി അവിടെത്തന്നു.
തതശ്ചിക്ഷേപ ശൈലാഗ്രം നീലസ്ത്രിശിരസേ തദാ। തദ് രാവണസുതോ ധീമാന് ബിഭേദ നിശിതൈഃ ശരൈഃ
അപ്പോഴാണ് നീലൻ ഒരു പർവ്വതശിഖരം ത്രിശിരാസിന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞത്. പക്ഷേ രാവണന്റെ ബുദ്ധിശാലിയായ മകൻ അതിനെ കൂർമുനയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് തകർത്തു.
തദ്ബാണശതനിര്ഭിന്നം വിദാരിതശിലാതലമ്। സവിസ്ഫുലിങ്ഗം സജ്വാലം നിപപാത ഗിരേഃ ശിരഃ
അമ്പുകളുടെ നൂറ് പ്രഹാരത്തിൽ പാറ പൊട്ടി, മിന്നലും തീയും പുറത്ത് കത്തിയ പർവ്വതശിഖരം താഴേക്ക് വീണു.
സ വിജൃമ്ഭിതമാലോക്യ ഹര്ഷാദ് ദേവാന്തകോ ബലീ। പരിഘേണാഭിദുദ്രാവ മാരുതാത്മജമാഹവേ
അത് കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ ശക്തനായ ദേവാന്തകൻ, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡം എടുത്ത് യുദ്ധത്തിൽ ഹനുമാന്റെ നേരെ ഓടിച്ചു.
തമാപതന്തമുത്പത്യ ഹനൂമാന് കപികുഞ്ജരഃ। ആജഘാന തദാ മൂര്ധ്നി വജ്രകല്പേന മുഷ്ടിനാ
അവൻ ഓടിയെത്തുമ്പോൾ, വാനരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനനായ ഹനുമാൻ കയറിച്ചെന്ന് വജ്രംപോലെയുള്ള മുഷ്ടിയാൽ അവനെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു.
ശിരസി പ്രാഹരദ് വീരസ്തദാ വായുസുതോ ബലീ। നാദേനാകമ്പയച്ചൈവ രാക്ഷസാന് സ മഹാകപിഃ
വായുപുത്രൻ ആ വീരൻ ശക്തിയായി അവന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു. തന്റെ ഗർജ്ജനത്തോടെ ആ മഹാവാനരൻ റാക്ഷസന്മാരെ നടുങ്ങിച്ചു.
സ മുഷ്ടിനിഷ്പിഷ്ടവിഭിന്നമൂര്ധാ നിര്വാന്തദന്താക്ഷിവിലമ്ബിജിഹ്വഃ। ദേവാന്തകോ രാക്ഷസരാജസൂനു- ര്ഗതാസുരുര്വ്യാം സഹസാ പപാത
മുഷ്ടിപ്രഹാരത്തിൽ തല പൊട്ടി ചിതറുകയും, പല്ലുകളും കണ്ണുകളും പുറത്തു വീണു, നാവു പുറത്തു തൂങ്ങി, രാക്ഷസരാജാവിന്റെ മകനായ ദേവാന്തകൻ ഉടനെ നിലത്തു വീണു മരിച്ചു.
തസ്മിന് ഹതേ രാക്ഷസയോധമുഖ്യേ മഹാബലേ സംയതി ദേവശത്രൌ। ക്രുദ്ധസ്ത്രിശീര്ഷാ നിശിതാസ്ത്രമുഗ്രം വവര്ഷ നീലോരസി ബാണവര്ഷമ്
ആ മഹാശക്തിയുള്ള ദൈവശത്രുവായ പ്രധാന രാക്ഷസസേനാനിയെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, കോപത്തിൽ ത്രിശിരസ് നീലന്റെ നെഞ്ചിൽ കഠിനമായ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ മഴപോലെ പെയ്തു.
മഹോദരസ്തു സംക്രുദ്ധഃ കുഞ്ജരം പര്വതോപമമ്। ഭൂയഃ സമധിരുഹ്യാശു മന്ദരം രശ്മിവാനിവ
അപ്പോൾ മഹോദരൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, പർവതത്തോളം വലിപ്പമുള്ള ആണയിലേക്ക് വീണ്ടും വേഗത്തിൽ കയറി, സൂര്യൻ മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നതുപോലെ.
തതോ ബാണമയം വര്ഷം നീലസ്യോപര്യപാതയത്। ഗിരൌ വര്ഷം തഡിച്ചക്രചാപവാനിവ തോയദഃ
അതിന്റെ പിന്നാലെ, മഹോദരൻ നീലന്റെ മേൽ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്തു, മിന്നലും ഇന്ദ്രധനുസും ഉള്ള മേഘം പർവതത്തിൽ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ.
തതഃ ശരൌഘൈരഭിവൃഷ്യമാണോ വിഭിന്നഗാത്രഃ കപിസൈന്യപാലഃ। നീലോ ബഭൂവാഥ വിസൃഷ്ടഗാത്രോ വിഷ്ടമ്ഭിതസ്തേന മഹാബലേന
അങ്ങനെ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ തകർന്ന ശരീരത്തോടെ, കുരങ്ങുപടയുടെ നായകൻ ആയ നീലൻ ആ മഹാശക്തിയുള്ളവനാൽ ക്ഷീണിച്ചു ചലനശൂന്യനായി.
തതസ്തു നീലഃ പ്രതിലബ്ധസംജ്ഞഃ ശൈലം സമുത്പാട്യ സവൃക്ഷഖണ്ഡമ്। തതഃ സമുത്പത്യ മഹോഗ്രവേഗോ മഹോദരം തേന ജഘാന മൂര്ധ്നി
പിന്നീട്, നീലൻ ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ച്, മരങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു പർവതം പിളർത്ത് എടുത്തു, അതിവേഗത്തിൽ ചാടി, അതു കൊണ്ട് മഹോദരന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു.
തതഃ സ ശൈലാഭിനിപാതഭഗ്നോ മഹോദരസ്തേന മഹാദ്വിപേന। വ്യാമോഹിതോ ഭൂമിതലേ ഗതാസുഃ പപാത വജ്രാഭിഹതോ യഥാദ്രിഃ
അങ്ങനെ ആ മഹാകുരങ്ങൻ അടി നൽകിയ പർവതഘാതം കൊണ്ട് മഹോദരൻ തകർന്നു, മനസ്സു മങ്ങിപ്പോയി, ജീവൻ വിട്ട്, വജ്രം കൊണ്ടു അടിച്ച പർവതംപോലെ നിലത്തുവീണു.
പിതൃവ്യം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ ത്രിശിരാശ്ചാപമാദദേ। ഹനൂമന്തം ച സംക്രുദ്ധോ വിവ്യാധ നിശിതൈഃ ശരൈഃ
തന്റെ അമ്മാവനെ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ട ത്രിശിരസ് വില്ലെടുത്ത്, കോപത്തോടെ ഹനുമാനെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് തുളച്ചു.
സ വായുസൂനുഃ കുപിതശ്ചിക്ഷേപ ശിഖരം ഗിരേഃ। ത്രിശിരാസ്തച്ഛരൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്ബിഭേദ ബഹുധാ ബലീ
വായുപുത്രൻ കോപത്തോടെ ഒരു പർവതശിഖരം എറിഞ്ഞു, പക്ഷേ ശക്തനായ ത്രിശിരസ് അതിനെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പല ഭാഗങ്ങളായി തകർത്തു.
തദ് വ്യര്ഥം ശിഖരം ദൃഷ്ട്വാ ദ്രുമവര്ഷം തദാ കപിഃ। വിസസര്ജ രണേ തസ്മിന് രാവണസ്യ സുതം പ്രതി
ആ ശിഖരം ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ട കുരങ്ങൻ, അപ്പോൾ യുദ്ധത്തിൽ രാവണന്റെ മകനെതിരെ മരങ്ങളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു.
തമാപതന്തമാകാശേ ദ്രുമവര്ഷം പ്രതാപവാന്। ത്രിശിരാ നിശിതൈര്ബാണൈശ്ചിച്ഛേദ ച നനാദ ച
ആ മരമഴ ആകാശത്ത് വേഗത്തിൽ വീണു വരുമ്പോൾ, വീരനായ ത്രിശിരസ് മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അതിനെ തകർത്തു, ഉച്ചത്തിൽ ആർത്തു.
ഹനൂമാംസ്തു സമുത്പത്യ ഹയം ത്രിശിരസസ്തദാ। വിദദാര നഖൈഃ ക്രുദ്ധോ നാഗേന്ദ്രം മൃഗരാഡിവ
അപ്പോൾ ഹനുമാൻ ചാടി, കോപത്തോടെ ത്രിശിരസിന്റെ കുതിരയെ തൻറെ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് കീറി, സിംഹം പാമ്പിനെ കീറുന്നതുപോലെ.
അഥ ശക്തിം സമാസാദ്യ കാലരാത്രിമിവാന്തകഃ। ചിക്ഷേപാനിലപുത്രായ ത്രിശിരാ രാവണാത്മജഃ
പിന്നീട് രാവണന്റെ മകനായ ത്രിശിരസ് ഒരു ശൂലം എടുത്ത്, യമൻ കാലരാത്രിയെ എറിയുന്നതുപോലെ, അതിനെ വായുപുത്രനിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ദിവഃ ക്ഷിപ്താമിവോല്കാം താം ശക്തിം ക്ഷിപ്താമസങ്ഗതാമ്। ഗൃഹീത്വാ ഹരിശാര്ദൂലോ ബഭഞ്ജ ച നനാദ ച
ആ ശൂലം ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഉല്കപോലെ വീണപ്പോൾ, കുരങ്ങുകളിൽ സിംഹം അതിനെ പിടിച്ചു തകർത്തു, ഉച്ചത്തിൽ ആർത്തു.
താം ദൃഷ്ട്വാ ഘോരസംകാശാം ശക്തിം ഭഗ്നാം ഹനൂമതാ। പ്രഹൃഷ്ടാ വാനരഗണാ വിനേദുര്ജലദാ യഥാ
ഹനുമാൻ ആ ഭയങ്കരമായ ശൂലം തകർത്തത് കണ്ട കുരങ്ങുകൾ സന്തോഷത്തോടെ മേഘങ്ങൾ പോലെ ഉച്ചത്തിൽ ആർത്തു.