സ പ്രാസമാവിധ്യ തദാങ്ഗദായ സമുജ്ജ്വലന്തം സഹസോത്സസര്ജ। സ വാലിപുത്രോരസി വജ്രകല്പേ ബഭൂവ ഭഗ്നോ ന്യപതച്ച ഭൂമൌ
അപ്പോള് നരാന്തകന് തിളങ്ങുന്ന കുന്തം ആംഗദന് നേരെ ഉജ്ജ്വലമായി എറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ കുന്തം വാലിയുടെ മകനായ ആംഗദന്റെ വജ്രംപോലുള്ള നെഞ്ചില് തട്ടി പൊട്ടി നിലത്തുവീണു.
തം പ്രാസമാലോക്യ തദാ വിഭഗ്നം സുപര്ണകൃത്തോരഗഭോഗകല്പമ്। തലം സമുദ്യമ്യ സ വാലിപുത്ര- സ്തുരംഗമസ്യാഭിജഘാന മൂര്ധ്നി
അപ്പോള് ആ കുന്തം ഗരുഡന് മുറിച്ചുപൊട്ടിച്ച പാമ്പിന്റെ പിണ്ഡംപോലായി തകര്ന്നതറിഞ്ഞ്, വാലിയുടെ മകന് തന്റെ കൈ ഉയര്ത്തി ആ കുതിരയുടെ തലയ്ക്ക് ഒരു അടിയിട്ടു.
നിമഗ്നപാദഃ സ്ഫുടിതാക്ഷിതാരോ നിഷ്ക്രാന്തജിഹ്വോഽചലസംനികാശഃ। സ തസ്യ വാജീ നിപപാത ഭൂമൌ തലപ്രഹാരേണ വികീര്ണമൂര്ധാ
കുതിരയുടെ കാലുകള് മണ്ണില് കയറി, അക്ഷം തകര്ന്ന്, നാവു പുറത്തു വന്നും, ഒരു പര്വ്വതംപോലെയും ആയി, ആ കുതിര തല പൊട്ടിയ നിലയില് നിലത്തുവീണു.
നരാന്തകഃ ക്രോധവശം ജഗാമ ഹതം തുരംഗം പതിതം സമീക്ഷ്യ। സ മുഷ്ടിമുദ്യമ്യ മഹാപ്രഭാവോ ജഘാന ശീര്ഷേ യുധി വാലിപുത്രമ്
തന്റെ കുതിര കൊല്ലപ്പെട്ടതും നിലത്തുവീണതും കണ്ട നരാന്തകന് ക്രോധത്തില് കത്തിയ്ക്കയായിരുന്നു. വലിയ ശക്തിയുള്ള അവന് കൈയുയര്ത്തി യുദ്ധത്തില് വാലിയുടെ മകന്റെ തലയ്ക്ക് ഒരു മുത്തിരിയടിച്ചു.
അഥാങ്ഗദോ മുഷ്ടിവിശീര്ണമൂര്ധാ സുസ്രാവ തീവ്രം രുധിരം ഭൃശോഷ്ണമ്। മുഹുര്വിജജ്വാല മുമോഹ ചാപി സംജ്ഞാം സമാസാദ്യ വിസിസ്മിയേ ച
അപ്പോള് ആംഗദന്റെ തല ആ മുത്തിരിയടിയില് പൊട്ടിപ്പൊട്ടി, അതില് നിന്നും ചൂടുള്ള രക്തം കനലായി ഒഴുകി. അവന് വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രകാശിച്ചു, ബോധംകെട്ടു, പിന്നെ ബോധം തിരിച്ചുവന്നു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അഥാങ്ഗദോ മൃത്യുസമാനവേഗം സംവര്ത്യ മുഷ്ടിം ഗിരിശൃങ്ഗകല്പമ്। നിപാതയാമാസ തദാ മഹാത്മാ നരാന്തകസ്യോരസി വാലിപുത്രഃ
അതിനുശേഷം ആംഗദന് മരണത്തിന്റെ വേഗംപോലെ കൈയടിച്ചു, പര്വ്വതശൃംഗംപോലെയുള്ള മുത്തിരി കൂട്ടി, മഹാത്മാവായ വാലിയുടെ മകന് നരാന്തകന്റെ നെഞ്ചില് അതി ശക്തിയായി അടിച്ചു.
സ മുഷ്ടിനിര്ഭിന്നനിമഗ്നവക്ഷാ ജ്വാലാ വമന് ശോണിതദിഗ്ധഗാത്രഃ। നരാന്തകോ ഭൂമിതലേ പപാത യഥാചലോ വജ്രനിപാതഭഗ്നഃ
ആ മുത്തിരിയടിയില് നെഞ്ച് തകര്ന്നും അകത്തേക്കു കയറിയും, രക്തം പുരണ്ട ശരീരത്തില് ജ്വാലകള് പുറത്ത് വമിച്ചും, നരാന്തകന് ഒരു പര്വ്വതം വജ്രംപോലുള്ള അടി കൊണ്ട് തകര്ന്നതുപോലെ നിലത്തുവീണു.
തദാന്തരിക്ഷേ ത്രിദശോത്തമാനാം വനൌകസാം ചൈവ മഹാപ്രണാദഃ। ബഭൂവ തസ്മിന് നിഹതേഽഗ്ര്യവീര്യേ നരാന്തകേ വാലിസുതേന സംഖ്യേ
അപ്പോള് യുദ്ധത്തില് വാലിയുടെ മകന് നരാന്തകനെ കൊല്ലുമ്പോള് ആകാശത്ത് ദേവന്മാരുടെയും വനവാസികളുടെയും വലിയ ഒരു ഘോഷം ഉയർന്നു.
അഥാങ്ഗദോ രാമമനഃപ്രഹര്ഷണം സുദുഷ്കരം തം കൃതവാന് ഹി വിക്രമമ്। വിസിസ്മിയേ സോഽപ്യഥ ഭീമകര്മാ പുനശ്ച യുദ്ധേ സ ബഭൂവ ഹര്ഷിതഃ
അതിനുശേഷം രാമന്റെ മനസ്സിന് ആനന്ദം പകരുന്ന അതീവ ദുഷ്കരമായ വീര്യം ആംഗദന് കാഴ്ചവെച്ചു. ഭയങ്കരമായ തന്റെ കൃത്യം കണ്ടു അവനും അത്ഭുതപ്പെട്ടു, വീണ്ടും യുദ്ധത്തില് സന്തോഷിച്ചു.
thumb|സപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ സപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ഇപ്പോൾ ശ്രേഷ്ഠമായ വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എഴുപതാമത്തെ സര്ഗം കേൾക്കുക.
നരാന്തകം ഹതം ദൃഷ്ട്വാ ചുക്രുശുര്നൈര്ഋതര്ഷഭാഃ। ദേവാന്തകസ്ത്രിമൂര്ധാ ച പൌലസ്ത്യശ്ച മഹോദരഃ
നരാന്തകന് കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ടു, നൈരൃതരില് ശ്രേഷ്ഠന്മാരായ ദേവാന്തകന്, ത്രിശിരസ്, പോളസ്ത്യന്, മഹോദരന് എന്നിവര് ഉച്ചത്തില് നിലവിളിച്ചു.
ആരൂഢോ മേഘസംകാശം വാരണേന്ദ്രം മഹോദരഃ। വാലിപുത്രം മഹാവീര്യമഭിദുദ്രാവ വേഗവാന്
വേഗശാലിയായ മഹോദരന് മേഘംപോലുള്ള വലിയയാനയാനയെ കയറി, വലിയ വീര്യശാലിയായ വാലിയുടെ മകനായ ആംഗദനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു.
ഭ്രാതൃവ്യസനസംതപ്തസ്തദാ ദേവാന്തകോ ബലീ। ആദായ പരിഘം ഘോരമങ്ഗദം സമഭിദ്രവത്
സഹോദരന്റെ മരണവേദനയില് ദഹിക്കുന്ന ശക്തനായ ദേവാന്തകന് ഭയങ്കരമായ ഇരുമ്പ് വടിവാളെടുത്ത് ആംഗദനെ ആക്രമിച്ചു.
രഥമാദിത്യസംകാശം യുക്തം പരമവാജിഭിഃ। ആസ്ഥായ ത്രിശിരാ വീരോ വാലിപുത്രമഥാഭ്യഗാത്
സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള, ഉത്തമ കുതിരകള് കയറ്റിയ രഥം കയറി, വീരനായ ത്രിശിരസ് വാലിയുടെ മകനെ നേരെ ചെന്നു.
സ ത്രിഭിര്ദേവദര്പഘ്നൈ രാക്ഷസേന്ദ്രൈരഭിദ്രുതഃ। വൃക്ഷമുത്പാടയാമാസ മഹാവിടപമങ്ഗദഃ
ദേവന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കുന്ന ആ മൂന്ന് ശക്തരായ രാക്ഷസന്മാര് ആംഗദനെ ആക്രമിച്ചപ്പോള്, ആംഗദന് വലിയ കൊമ്പുകളുള്ള ഒരു വൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു.
ദേവാന്തകായ തം വീരശ്ചിക്ഷേപ സഹസാങ്ഗദഃ। മഹാവൃക്ഷം മഹാശാഖം ശക്രോ ദീപ്താമിവാശനിമ്
ആ വീരനായ ആംഗദന് ആ വലിയ കൊമ്പുകളും ശാഖകളും ഉള്ള വൃക്ഷം ദേവാന്തകന്റെ നേരെ അതിവേഗം എറിഞ്ഞു. ഇന്ദ്രന് ദഹിക്കുന്ന വജ്രം എറിയുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്.
ത്രിശിരാസ്തം പ്രചിച്ഛേദ ശരൈരാശീവിഷോപമൈഃ। സ വൃക്ഷം കൃത്തമാലോക്യ ഉത്പപാത തദാങ്ഗദഃ
ത്രിശിരസ് ആ വൃക്ഷം വിഷമുള്ള പാമ്പുപോലുള്ള അമ്പുകള് കൊണ്ട് മുറിച്ചുതകർത്തു. വൃക്ഷം തകർന്നത് കണ്ട ആംഗദന് അപ്പോള് കുതിച്ചു.
സ വവര്ഷ തതോ വൃക്ഷാന് ശിലാശ്ച കപികുഞ്ജരഃ। താന് പ്രചിച്ഛേദ സംക്രുദ്ധസ്ത്രിശിരാ നിശിതൈഃ ശരൈഃ
അതിനുശേഷം കപിസംഘപതി ആംഗദന് വൃക്ഷങ്ങളും കല്ലുകളും മഴപോലെ എറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, കോപിതനായ ത്രിശിരസ് അതെല്ലാം മൂര്ച്ചയുള്ള അമ്പുകള് കൊണ്ട് മുറിച്ചുതകർത്തു.
പരിഘാഗ്രേണ താന് വൃക്ഷാന് ബഭഞ്ജ സ മഹോദരഃ। ത്രിശിരാശ്ചാങ്ഗദം വീരമഭിദുദ്രാവ സായകൈഃ
മഹോദരൻ തന്റെ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡത്തിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് ആ മരങ്ങൾ തകർത്തു. അതേസമയം ത്രിശിരാസ് വീരനായ അങ്ങദനെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
ഗജേന സമഭിദ്രുത്യ വാലിപുത്രം മഹോദരഃ। ജഘാനോരസി സംക്രുദ്ധസ്തോമരൈര്വജ്രസംനിഭൈഃ
മഹോദരൻ ആനപ്പുറത്ത് കയറി വാലിയുടെ മകനായ അങ്ങദനെ ഉരസിൽ കനത്ത കോപത്തോടെ വജ്രംപോലെയുള്ള കുന്തങ്ങൾകൊണ്ട് അടി ചെയ്തു.
ദേവാന്തകശ്ച സംക്രുദ്ധഃ പരിഘേണ തദാങ്ഗദമ്। ഉപഗമ്യാഭിഹത്യാശു വ്യപചക്രാമ വേഗവാന്
ദേവാന്തകൻയും കോപത്തോടെ അങ്ങദനോടടുത്തു, ദണ്ഡം കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ അടിച്ചു, പിന്നെ അതിവേഗം പിൻവാങ്ങി.
സ ത്രിഭിര്നൈര്ഋതശ്രേഷ്ഠൈര്യുഗപത് സമഭിദ്രുതഃ। ന വിവ്യഥേ മഹാതേജാ വാലിപുത്രഃ പ്രതാപവാന്
ആ മൂന്നു പ്രധാന നിശാചരന്മാർ ഒരേസമയം ആക്രമിച്ചിട്ടും, മഹാതേജസ്സും ധൈര്യശാലിയുമായ വാലിയുടെ മകൻ അങ്ങദൻ ഒട്ടും ഭയപ്പെട്ടില്ല.
സ വേഗവാന് മഹാവേഗം കൃത്വാ പരമദുര്ജയഃ। തലേന സമഭിദ്രുത്യ ജഘാനാസ്യ മഹാഗജമ്
വേഗവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞ അങ്ങദൻ അതിവേഗം ഓടി, തന്റെ കൈയാൽ ആ വലിയ ആനയെ അടിച്ചു.
തസ്യ തേന പ്രഹാരേണ നാഗരാജസ്യ സംയുഗേ। പേതതുര്നയനേ തസ്യ വിനനാശ സ കുഞ്ജരഃ
ആ അടി യുദ്ധത്തിൽ ആനരാജാവിന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തു വീണു, ആ ആന അവിടെ തന്നെ മരിച്ചു.
വിഷാണം ചാസ്യ നിഷ്കൃഷ്യ വാലിപുത്രോ മഹാബലഃ। ദേവാന്തകമഭിദ്രുത്യ താഡയാമാസ സംയുഗേ
വാലിയുടെ ശക്തനായ മകൻ ആ ആനയുടെ ദന്തം പറിച്ചെടുത്തു, ദേവാന്തകന്റെ നേരെ ഓടിച്ചെന്നു യുദ്ധത്തിൽ അതുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
സ വിഹ്വലസ്തു തേജസ്വീ വാതോദ്ധൂത ഇവ ദ്രുമഃ। ലാക്ഷാരസസവര്ണം ച സുസ്രാവ രുധിരം മഹത്
അടി കിട്ടി, ദേവാന്തകൻ തലകറങ്ങി, കാറ്റിൽ കുലുങ്ങുന്ന വൃക്ഷംപോലെ ആയിരുന്നു. അവൻ ലാഖ് ചാരത്തിന്റെ നിറമുള്ള രക്തം വലുതായി ചൊരിഞ്ഞു.
അഥാശ്വാസ്യ മഹാതേജാഃ കൃച്ഛ്രാദ് ദേവാന്തകോ ബലീ। ആവിധ്യ പരിഘം വേഗാദാജഘാന തദാങ്ഗദമ്
ശക്തനായ ദേവാന്തകൻ വലിയ പ്രയാസത്തോടെ മനസ്സ് ശാന്തമാക്കി, ദണ്ഡം വലിച്ച് വേഗത്തിൽ അങ്ങദനെ അടിച്ചു.
പരിഘാഭിഹതശ്ചാപി വാനരേന്ദ്രാത്മജസ്തദാ। ജാനുഭ്യാം പതിതോ ഭൂമൌ പുനരേവോത്പപാത ഹ
ദണ്ഡം കൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട വാനരരാജകുമാരൻ അങ്ങദൻ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തു വീണു, പക്ഷേ ഉടനെ തന്നെ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
തമുത്പതന്തം ത്രിശിരാസ്ത്രിഭിര്ബാണൈരജിഹ്മഗൈഃ। ഘോരൈര്ഹരിപതേഃ പുത്രം ലലാടേഽഭിജഘാന ഹ
അങ്ങദൻ കയറിപ്പോകുമ്പോൾ, ത്രിശിരാസ് മൂന്നു ഭയങ്കരവും നേരായും വരുന്ന അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വാനരാധിപന്റെ മകനെ നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു.
തതോഽങ്ഗദം പരിക്ഷിപ്തം ത്രിഭിര്നൈര്ഋതപുങ്ഗവൈഃ। ഹനൂമാനഥ വിജ്ഞായ നീലശ്ചാപി പ്രതസ്ഥതുഃ
അങ്ങദൻ മൂന്നു പ്രധാന നിശാചരന്മാർക്കിടയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു, ഹനുമാനും നീലനും അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി അവിടെത്തന്നു.