സ വാനരാന് സപ്ത ശതാനി വീരഃ പ്രാസേന ദീപ്തേന വിനിര്ബിഭേദ। ഏകഃ ക്ഷണേനേന്ദ്രരിപുര്മഹാത്മാ ജഘാന സൈന്യം ഹരിപുങ്ഗവാനാമ്
ആ വീരൻ, ജ്വലിക്കുന്ന കുന്തം കൊണ്ട് ഏഴുനൂറ് കുരങ്ങന്മാരെ തുളച്ചു; ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രു ആയ മഹാത്മാവ് കുരങ്ങന്മാരുടെ സൈന്യത്തെ കൊല്ലിച്ചു.
ദദൃശുശ്ച മഹാത്മാനം ഹയപൃഷ്ഠപ്രതിഷ്ഠിതമ്। ചരന്തം ഹരിസൈന്യേഷു വിദ്യാധരമഹര്ഷയഃ
വിദ്യാധരന്മാരും മഹർഷികളും ആ മഹാത്മാവായ നരാന്തകനെ കുതിരയുടെ മേൽ ഉറപ്പോടെ ഇരുന്നു, കുരങ്ങൻസൈന്യത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
യാവദ് വിക്രമിതും ബുദ്ധിം ചക്രുഃ പ്ലവഗപുങ്ഗവാഃ। താവദേതാനതിക്രമ്യ നിര്ബിഭേദ നരാന്തകഃ
അഗ്രഗണ്യനായ വാനരന്മാർ മുന്നോട്ട് പോവാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ, നരാന്തകൻ അവരെ മറികടന്ന് എല്ലാവരെയും കുത്തിപ്പരിക്കേൽപ്പിച്ചു.
ജ്വലന്തം പ്രാസമുദ്യമ്യ സംഗ്രാമാഗ്രേ നരാന്തകഃ। ദദാഹ ഹരിസൈന്യാനി വനാനീവ വിഭാവസുഃ
മുൻപന്തിയിലെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ജ്വലിക്കുന്ന കുന്തം ഉയർത്തി പിടിച്ച്, നരാന്തകൻ വാനരസൈന്യങ്ങളെ കാട്ടിൽ തീപടരുന്നതുപോലെ ദഹിപ്പിച്ചു.
യാവദുത്പാടയാമാസുര്വൃക്ഷാന് ശൈലാന് വനൌകസഃ। താവത് പ്രാസഹതാഃ പേതുര്വജ്രകൃത്താ ഇവാചലാഃ
വാനരന്മാർ മരങ്ങളും പർവതങ്ങളും പിഴുതെറിയുമ്പോൾ, കുന്തംകൊണ്ട് അടിയേറ്റവർ ഇടിഞ്ഞു വീണു, വജ്രംപൊട്ടിച്ച പർവതങ്ങൾപോലെ.
ദിക്ഷു സര്വാസു ബലവാന് വിചചാര നരാന്തകഃ। പ്രമൃദ്നന് സര്വതോ യുദ്ധേ പ്രാവൃട്കാലേ യഥാനിലഃ
ശക്തനായ നരാന്തകൻ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും സഞ്ചരിച്ചു, യുദ്ധഭൂമിയിൽ എല്ലാം തകർത്തുകൊണ്ട്, മഴക്കാലത്തെ കാറ്റുപോലെ.
ന ശേകുര്ധാവിതും വീരാ ന സ്ഥാതും സ്പന്ദിതും ഭയാത്। ഉത്പതന്തം സ്ഥിതം യാന്തം സര്വാന് വിവ്യാധ വീര്യവാന്
ഭയത്താൽ വീരന്മാർ ഓടാനും നിൽക്കാനും ചലിക്കാനും കഴിയാതെ, ചാടുമ്പോഴും നിൽക്കുമ്പോഴും മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴും, ധൈര്യശാലിയായ നരാന്തകൻ എല്ലാവരെയും ആക്രമിച്ചു.
ഏകേനാന്തകകല്പേന പ്രാസേനാദിത്യതേജസാ। ഭഗ്നാനി ഹരിസൈന്യാനി നിപേതുര്ധരണീതലേ
ഒരു കുന്തംകൊണ്ട്, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലും സംഹാരാന്ത്യത്തിന്റെ രൂപംപോലും ഉള്ളതുകൊണ്ട്, വാനരസൈന്യങ്ങൾ തകർന്നു ഭൂമിയിൽ വീണു.
വജ്രനിഷ്പേഷസദൃശം പ്രാസസ്യാഭിനിപാതനമ്। ന ശേകുര്വാനരാഃ സോഢും തേ വിനേദുര്മഹാസ്വനമ്
വജ്രംപൊട്ടിക്കുന്ന ശക്തിയുള്ള കുന്തത്തിന്റെ പ്രഹാരം സഹിക്കാൻ വാനരന്മാർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല; അവർ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കരഞ്ഞു.
പതതാം ഹരിവീരാണാം രൂപാണി പ്രചകാശിരേ। വജ്രഭിന്നാഗ്രകൂടാനാം ശൈലാനാം പതതാമിവ
വീഴുന്ന വാനരവീരന്മാരുടെ രൂപങ്ങൾ, വജ്രംപിളർത്തിയ പർവതശിഖരങ്ങൾ ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്നതുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
യേ തു പൂര്വം മഹാത്മാനഃ കുമ്ഭകര്ണേന പാതിതാഃ। തേ സ്വസ്ഥാ വാനരശ്രേഷ്ഠാഃ സുഗ്രീവമുപതസ്ഥിരേ
മുന്പ് കുംഭകർണ്ണൻ വീഴ്ത്തിയ മഹാത്മാക്കളായ വാനരശ്രേഷ്ഠന്മാർ, ഇപ്പോൾ സുഖം പ്രാപിച്ച്, സുഗ്രീവന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.
പ്രേക്ഷമാണഃ സ സുഗ്രീവോ ദദൃശേ ഹരിവാഹിനീമ്। നരാന്തകഭയത്രസ്താം വിദ്രവന്തീം യതസ്തതഃ
സുഗ്രീവൻ നോക്കി, നരാന്തകന്റെ ഭയത്തിൽ വാനരസൈന്യം എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു.
വിദ്രുതാം വാഹിനീം ദൃഷ്ട്വാ സ ദദര്ശ നരാന്തകമ്। ഗൃഹീതപ്രാസമായാന്തം ഹയപൃഷ്ഠപ്രതിഷ്ഠിതമ്
സൈന്യം ചിതറുന്നത് കണ്ട സുഗ്രീവൻ, കുന്തം കൈവശംവെച്ച് കുതിരപ്പുറത്ത് വരികയായിരുന്ന നരാന്തകനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വോവാച മഹാതേജാഃ സുഗ്രീവോ വാനരാധിപഃ। കുമാരമങ്ഗദം വീരം ശക്രതുല്യപരാക്രമമ്
ഇത് കണ്ട മഹാതേജസ്സുള്ള വാനരാധിപൻ സുഗ്രീവൻ, ഇന്ദ്രനോടു തുല്യശക്തിയുള്ള വീരനായ അങ്കദനോട് പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛൈനം രാക്ഷസം വീരം യോഽസൌ തുരഗമാസ്ഥിതഃ। ക്ഷോഭയന്തം ഹരിബലം ക്ഷിപ്രം പ്രാണൈര്വിയോജയ
കുതിരപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന് വാനരസൈന്യത്തെ അലട്ടുന്ന ആ രാക്ഷസവീരനെ നീ വേഗത്തിൽ ചെന്നു, ഉടൻ ജീവൻ നഷ്ടമാക്കിക്കൊൾക്ക.
സ ഭര്തുര്വചനം ശ്രുത്വാ നിഷ്പപാതാങ്ഗദസ്തദാ। അനീകാന്മേഘസംകാശാദംശുമാനിവ വീര്യവാന്
സ്വാമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട അങ്കദൻ, ശക്തിയോടെ മേഘസമൂഹംപോലുള്ള സൈന്യത്തിൽ നിന്ന് ചാടി, പ്രകാശമുള്ള സൂര്യൻപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ശൈലസംഘാതസംകാശോ ഹരീണാമുത്തമോഽങ്ഗദഃ। രരാജാങ്ഗദസംനദ്ധഃ സധാതുരിവ പര്വതഃ
പർവതസമൂഹംപോലും, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞതുപോലും, അങ്കദൻ വാനരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, ധാതുക്കളുള്ള പർവതംപോലെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
നിരായുധോ മഹാതേജാഃ കേവലം നഖദംഷ്ട്രവാന്। നരാന്തകമഭിക്രമ്യ വാലിപുത്രോഽബ്രവീദ് വചഃ
ആയുധമൊന്നുമില്ലാതെ, വലിയ തേജസ്സോടെ, നഖവും പല്ലുകളും ആയുധമാക്കി, വാലിയുടെ മകൻ നരാന്തകന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
തിഷ്ഠ കിം പ്രാകൃതൈരേഭിര്ഹരിഭിസ്ത്വം കരിഷ്യസി। അസ്മിന് വജ്രസമസ്പര്ശം പ്രാസം ക്ഷിപ്ര മമോരസി
"നിർത്തു! ഈ സാധാരണ വാനരന്മാരെ കൊണ്ട് നീ എന്ത് ചെയ്യും? വജ്രസ്പർശംപോലുള്ള കുന്തം ഉടനെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ എറിയൂ!"
അങ്ഗദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രചുക്രോധ നരാന്തകഃ। സംദശ്യ ദശനൈരോഷ്ഠം നിഃശ്വസ്യ ച ഭുജംഗവത്। അഭിഗമ്യാങ്ഗദം ക്രുദ്ധോ വാലിപുത്രം നരാന്തകഃ
അങ്കദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട നരാന്തകൻ ക്രുദ്ധനായി, പല്ലുകൊണ്ട് അധരം കടിച്ചു, പാമ്പുപോലെ ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ട്, കോപത്തോടെ വാലിയുടെ മകന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
സ പ്രാസമാവിധ്യ തദാങ്ഗദായ സമുജ്ജ്വലന്തം സഹസോത്സസര്ജ। സ വാലിപുത്രോരസി വജ്രകല്പേ ബഭൂവ ഭഗ്നോ ന്യപതച്ച ഭൂമൌ
അപ്പോള് നരാന്തകന് തിളങ്ങുന്ന കുന്തം ആംഗദന് നേരെ ഉജ്ജ്വലമായി എറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ കുന്തം വാലിയുടെ മകനായ ആംഗദന്റെ വജ്രംപോലുള്ള നെഞ്ചില് തട്ടി പൊട്ടി നിലത്തുവീണു.
തം പ്രാസമാലോക്യ തദാ വിഭഗ്നം സുപര്ണകൃത്തോരഗഭോഗകല്പമ്। തലം സമുദ്യമ്യ സ വാലിപുത്ര- സ്തുരംഗമസ്യാഭിജഘാന മൂര്ധ്നി
അപ്പോള് ആ കുന്തം ഗരുഡന് മുറിച്ചുപൊട്ടിച്ച പാമ്പിന്റെ പിണ്ഡംപോലായി തകര്ന്നതറിഞ്ഞ്, വാലിയുടെ മകന് തന്റെ കൈ ഉയര്ത്തി ആ കുതിരയുടെ തലയ്ക്ക് ഒരു അടിയിട്ടു.
നിമഗ്നപാദഃ സ്ഫുടിതാക്ഷിതാരോ നിഷ്ക്രാന്തജിഹ്വോഽചലസംനികാശഃ। സ തസ്യ വാജീ നിപപാത ഭൂമൌ തലപ്രഹാരേണ വികീര്ണമൂര്ധാ
കുതിരയുടെ കാലുകള് മണ്ണില് കയറി, അക്ഷം തകര്ന്ന്, നാവു പുറത്തു വന്നും, ഒരു പര്വ്വതംപോലെയും ആയി, ആ കുതിര തല പൊട്ടിയ നിലയില് നിലത്തുവീണു.
നരാന്തകഃ ക്രോധവശം ജഗാമ ഹതം തുരംഗം പതിതം സമീക്ഷ്യ। സ മുഷ്ടിമുദ്യമ്യ മഹാപ്രഭാവോ ജഘാന ശീര്ഷേ യുധി വാലിപുത്രമ്
തന്റെ കുതിര കൊല്ലപ്പെട്ടതും നിലത്തുവീണതും കണ്ട നരാന്തകന് ക്രോധത്തില് കത്തിയ്ക്കയായിരുന്നു. വലിയ ശക്തിയുള്ള അവന് കൈയുയര്ത്തി യുദ്ധത്തില് വാലിയുടെ മകന്റെ തലയ്ക്ക് ഒരു മുത്തിരിയടിച്ചു.
അഥാങ്ഗദോ മുഷ്ടിവിശീര്ണമൂര്ധാ സുസ്രാവ തീവ്രം രുധിരം ഭൃശോഷ്ണമ്। മുഹുര്വിജജ്വാല മുമോഹ ചാപി സംജ്ഞാം സമാസാദ്യ വിസിസ്മിയേ ച
അപ്പോള് ആംഗദന്റെ തല ആ മുത്തിരിയടിയില് പൊട്ടിപ്പൊട്ടി, അതില് നിന്നും ചൂടുള്ള രക്തം കനലായി ഒഴുകി. അവന് വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രകാശിച്ചു, ബോധംകെട്ടു, പിന്നെ ബോധം തിരിച്ചുവന്നു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അഥാങ്ഗദോ മൃത്യുസമാനവേഗം സംവര്ത്യ മുഷ്ടിം ഗിരിശൃങ്ഗകല്പമ്। നിപാതയാമാസ തദാ മഹാത്മാ നരാന്തകസ്യോരസി വാലിപുത്രഃ
അതിനുശേഷം ആംഗദന് മരണത്തിന്റെ വേഗംപോലെ കൈയടിച്ചു, പര്വ്വതശൃംഗംപോലെയുള്ള മുത്തിരി കൂട്ടി, മഹാത്മാവായ വാലിയുടെ മകന് നരാന്തകന്റെ നെഞ്ചില് അതി ശക്തിയായി അടിച്ചു.
സ മുഷ്ടിനിര്ഭിന്നനിമഗ്നവക്ഷാ ജ്വാലാ വമന് ശോണിതദിഗ്ധഗാത്രഃ। നരാന്തകോ ഭൂമിതലേ പപാത യഥാചലോ വജ്രനിപാതഭഗ്നഃ
ആ മുത്തിരിയടിയില് നെഞ്ച് തകര്ന്നും അകത്തേക്കു കയറിയും, രക്തം പുരണ്ട ശരീരത്തില് ജ്വാലകള് പുറത്ത് വമിച്ചും, നരാന്തകന് ഒരു പര്വ്വതം വജ്രംപോലുള്ള അടി കൊണ്ട് തകര്ന്നതുപോലെ നിലത്തുവീണു.
തദാന്തരിക്ഷേ ത്രിദശോത്തമാനാം വനൌകസാം ചൈവ മഹാപ്രണാദഃ। ബഭൂവ തസ്മിന് നിഹതേഽഗ്ര്യവീര്യേ നരാന്തകേ വാലിസുതേന സംഖ്യേ
അപ്പോള് യുദ്ധത്തില് വാലിയുടെ മകന് നരാന്തകനെ കൊല്ലുമ്പോള് ആകാശത്ത് ദേവന്മാരുടെയും വനവാസികളുടെയും വലിയ ഒരു ഘോഷം ഉയർന്നു.
അഥാങ്ഗദോ രാമമനഃപ്രഹര്ഷണം സുദുഷ്കരം തം കൃതവാന് ഹി വിക്രമമ്। വിസിസ്മിയേ സോഽപ്യഥ ഭീമകര്മാ പുനശ്ച യുദ്ധേ സ ബഭൂവ ഹര്ഷിതഃ
അതിനുശേഷം രാമന്റെ മനസ്സിന് ആനന്ദം പകരുന്ന അതീവ ദുഷ്കരമായ വീര്യം ആംഗദന് കാഴ്ചവെച്ചു. ഭയങ്കരമായ തന്റെ കൃത്യം കണ്ടു അവനും അത്ഭുതപ്പെട്ടു, വീണ്ടും യുദ്ധത്തില് സന്തോഷിച്ചു.
thumb|സപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ യുദ്ധകാണ്ഡേ സപ്തതിതമഃ സര്ഗഃ ॥൬-
ഇപ്പോൾ ശ്രേഷ്ഠമായ വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ യുദ്ധകാണ്ഡത്തിലെ എഴുപതാമത്തെ സര്ഗം കേൾക്കുക.