ന ത്വാം ത്യജാമി ശബലേ നാപി മേഽപകൃതം ത്വയാ। ഏഷ ത്വാം നയതേ രാജാ ബലാന്മത്തോ മഹാബലഃ
ശബലേ, ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല, നീ എനിക്കൊന്നും തെറ്റായിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഈ മഹാബലശാലിയായ രാജാവ് എന്നിൽ നിന്ന് നിന്നെ ബലമായി കൊണ്ടുപോകുന്നു.
നഹി തുല്യം ബലം മഹ്യം രാജാ ത്വദ്യ വിശേഷതഃ। ബലീ രാജാ ക്ഷത്രിയശ്ച പൃഥിവ്യാഃ പതിരേവ ച
എന്റെ ശക്തി രാജാവിനോട് തുല്യമല്ല, പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നത്. രാജാവ് ശക്തനും, ക്ഷത്രിയനും, ഭൂമിയുടെ അധിപനുമാണ്.
ഇയമക്ഷൌഹിണീ പൂര്ണാ ഗജവാജിരഥാകുലാ। ഹസ്തിധ്വജസമാകീര്ണാ തേനാസൌ ബലവത്തരഃ
ഈ സൈന്യം മുഴുവൻ ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളുമായി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കൊടികളാൽ അലയുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ കൂടുതൽ ശക്തനായത്.
ഏവമുക്താ വസിഷ്ഠേന പ്രത്യുവാച വിനീതവത്। വചനം വചനജ്ഞാ സാ ബ്രഹ്മര്ഷിമതുലപ്രഭമ്
വസിഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വാക്കിൽ നിപുണയായ അവൾ വിനയത്തോടെ അതുലപ്രഭയുള്ള ബ്രഹ്മർഷിയെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ന ബലം ക്ഷത്രിയസ്യാഹുര്ബ്രാഹ്മണാ ബലവത്തരാഃ। ബ്രഹ്മന് ബ്രഹ്മബലം ദിവ്യം ക്ഷാത്രാച്ച ബലവത്തരമ്
ക്ഷത്രിയന്റെ ശക്തിയാണു ഏറ്റവും വലിയതെന്ന് ആരും പറയുന്നില്ല; ബ്രഹ്മൻറെ ദിവ്യശക്തി ക്ഷത്രിയനേക്കാൾ വലിയതാണു, ബ്രഹ്മൻ.
അപ്രമേയം ബലം തുഭ്യം ന ത്വയാ ബലവത്തരഃ। വിശ്വാമിത്രോ മഹാവീര്യസ്തേജസ്തവ ദുരാസദമ്
നിന്റെ ശക്തി അളക്കാനാവാത്തതാണ്; വിശ്വാമിത്രൻ വലിയ വീരനാണെങ്കിലും, അവൻ നിന്നേക്കാൾ ശക്തനല്ല. നിന്റെ തേജസ് എവിടെയും അതിജയിക്കാനാവില്ല.
നിയുങ്ക്ഷ്വ മാം മഹാതേജസ്ത്വം ബ്രഹ്മബലസമ്ഭൃതാമ്। തസ്യ ദര്പം ബലം യത്നം നാശയാമി ദുരാത്മനഃ
മഹാതേജസ്സുള്ളവനേ, ബ്രഹ്മബലത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്നെ നീ ആജ്ഞാപിക്കൂ. ആ ദുഷ്ടന്റെ അഹങ്കാരവും ശക്തിയും ശ്രമവും ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.
ഇത്യുക്തസ്തു തയാ രാമ വസിഷ്ഠസ്തു മഹായശാഃ। സൃജസ്വേതി തദോവാച ബലം പരബലാര്ദനമ്
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ശക്തി വിടുവിക്കൂ, ശത്രുസൈന്യങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവളേ.'
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ സുരഭിഃ സാസൃജത് തദാ। തസ്യാ ഹുംഭാരവോത്സൃഷ്ടാഃ പഹ്ലവാഃ ശതശോ നൃപ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, സുരഭി അപ്പോൾ തന്റെ ഉച്ചത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് പഹ്ലവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു, രാജാവേ.
നാശയന്തി ബലം സര്വം വിശ്വാമിത്രസ്യ പശ്യതഃ। സ രാജാ പരമക്രുദ്ധഃ ക്രോധവിസ്ഫാരിതേക്ഷണഃ
അവർ വിശ്വാമിത്രന്റെ സൈന്യം മുഴുവൻ അവന്റെ കണ്ണു മുന്നിൽ നശിപ്പിച്ചു. രാജാവ് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, കണ്ണുകൾ ക്രോധത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.
പഹ്ലവാന് നാശയാമാസ ശസ്ത്രൈരുച്ചാവചൈരപി। വിശ്വാമിത്രാര്ദിതാന് ദൃഷ്ട്വാ പഹ്ലവാന് ശതശസ്തദാ
അവൻ വലിയതും ചെറുതുമായ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് പഹ്ലവന്മാരെ നശിപ്പിച്ചു. വിശ്വാമിത്രൻ പീഡിപ്പിച്ച പഹ്ലവന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ,
ഭൂയ ഏവാസൃജദ് ഘോരാന് ശകാന് യവനമിശ്രിതാന്। തൈരാസീത് സംവൃതാ ഭൂമിഃ ശകൈര്യവനമിശ്രിതൈഃ
അവൾ വീണ്ടും ഭയാനകമായ ശകന്മാരെയും യവനന്മാരെയും ചേർത്ത് സൃഷ്ടിച്ചു. ശകന്മാരാൽ യവനന്മാരാൽ ഭൂമി മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.
പ്രഭാവദ്ഭിര്മഹാവീര്യൈര്ഹേമകിംജല്കസംനിഭൈഃ। തീക്ഷ്ണാസിപട്ടിശധരൈര്ഹേമവര്ണാമ്ബരാവൃതൈഃ
അവർ മഹാശക്തിയോടെ, പൊന്നുപോലെയുള്ള ദേഹവും, കൂരായായ വാളുകളും കുന്തങ്ങളും കൈവശമാക്കി, പൊന്നുനിറമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച് പ്രകാശിച്ചു.
നിര്ദഗ്ധം തദ്ബലം സര്വം പ്രദീപ്തൈരിവ പാവകൈഃ। തതോഽസ്ത്രാണി മഹാതേജാ വിശ്വാമിത്രോ മുമോച ഹ। തൈസ്തേ യവനകാമ്ബോജാ ബര്ബരാശ്ചാകുലീകൃതാഃ
അവർ അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ച് ആ സൈന്യം മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ചു. പിന്നെ മഹാതേജസ്സുള്ള വിശ്വാമിത്രൻ ആയുധങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു; അതിനാൽ യവനന്മാരും കാംബോജന്മാരും ബർബരന്മാരും ആശങ്കയിലായി.
thumb|പഞ്ചപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ പഞ്ചപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പത്തിയഞ്ചാം സർഗം കേൾക്കുക.
തതസ്താനാകുലാന് ദൃഷ്ട്വാ വിശ്വാമിത്രാസ്ത്രമോഹിതാന്। വസിഷ്ഠശ്ചോദയാമാസ കാമധുക് സൃജ യോഗതഃ
അപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രന്റെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആശങ്കയിലായവരെയും കുഴപ്പത്തിലായവരെയും കണ്ടു, വസിഷ്ഠൻ ആ കാമധേനുവിനോട് യോഗശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
തസ്യാ ഹുംകാരതോ ജാതാഃ കാമ്ബോജാ രവിസംനിഭാഃ। ഊധസശ്ചാഥ സമ്ഭൂതാ ബര്ബരാഃ ശസ്ത്രപാണയഃ
അവളുടെ ഉച്ചത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള കാംബോജന്മാർ ജനിച്ചു; അവളുടെ തേനിൽ നിന്ന് ആയുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ബർബരന്മാർ ഉദിച്ചു.
യോനിദേശാച്ച യവനാഃ ശകൃദ്ദേശാച്ഛകാഃ സ്മൃതാഃ। രോമകൂപേഷു മ്ലേച്ഛാശ്ച ഹാരീതാഃ സകിരാതകാഃ
ഗർഭത്തിന്റെ ദേശത്ത് നിന്ന് യവനന്മാർ ജനിച്ചു, മലത്തിന്റെ ദേശത്ത് നിന്ന് ശകന്മാർ അറിയപ്പെടുന്നു; രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ മ്ലേച്ഛന്മാരും ഹാരിതന്മാരും കിരാതന്മാരും വസിക്കുന്നു.
തൈസ്തന്നിഷൂദിതം സര്വം വിശ്വാമിത്രസ്യ തത്ക്ഷണാത്। സപദാതിഗജം സാശ്വം സരഥം രഘുനന്ദന
അവരുടെ കൈകളിൽ, അന്നേ അതിനൊടുവിൽ, വിശ്വാമിത്രന്റെ മുഴുവൻ സൈന്യവും ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ നശിച്ചു, രഘുവംശത്തിലെ സന്തോഷമേ.
ദൃഷ്ട്വാ നിഷൂദിതം സൈന്യം വസിഷ്ഠേന മഹാത്മനാ। വിശ്വാമിത്രസുതാനാം തു ശതം നാനാവിധായുധമ്
വസിഷ്ഠൻ മഹാത്മാവിന്റെ കൈവശം തന്റെ സൈന്യം നശിച്ചുവെന്ന് കണ്ട വിശ്വാമിത്രന്റെ നൂറ് പുത്രന്മാർ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശംവെച്ച് മുന്നോട്ട് വന്നു.
അഭ്യധാവത് സുസംക്രുദ്ധം വസിഷ്ഠം ജപതാം വരമ്। ഹുംകാരേണൈവ താന് സര്വാന് നിര്ദദാഹ മഹാനൃഷിഃ
അവരെ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, മന്ത്രജപത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മഹർഷി വസിഷ്ഠൻ നേരിട്ടു; ഒരു ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം മാത്രം കൊണ്ട് അവരെ മുഴുവനും ദഹിപ്പിച്ചു.
തേ സാശ്വരഥപാദാതാ വസിഷ്ഠേന മഹാത്മനാ। ഭസ്മീകൃതാ മുഹൂര്തേന വിശ്വാമിത്രസുതാസ്തഥാ
കുതിരകളും രഥങ്ങളും പാദാതികളും കൂടെ, വിശ്വാമിത്രന്റെ പുത്രന്മാർ മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠന്റെ കൈവശം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ചാരമായിത്തീർന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ വിനാശിതാന് സര്വാന് ബലം ച സുമഹായശാഃ। സവ്രീഡം ചിന്തയാവിഷ്ടോ വിശ്വാമിത്രോഽഭവത് തദാ
മുഴുവൻ സൈന്യവും നശിച്ചതും കണ്ട മഹാപ്രശസ്തനായ വിശ്വാമിത്രൻ ലജ്ജയും ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തയും കൊണ്ട് ആകൃതിയിൽ മുങ്ങി.
സമുദ്ര ഇവ നിര്വേഗോ ഭഗ്നദ്രംഷ്ട്ര ഇവോരഗഃ। ഉപരക്ത ഇവാദിത്യഃ സദ്യോ നിഷ്പ്രഭതാം ഗതഃ
അവൻ തിരമറഞ്ഞ സമുദ്രംപോലെയും, പല്ല് ഒടിഞ്ഞ പാമ്പുപോലെയും, അസ്തമിച്ച സൂര്യനുപോലെയും, അപ്രഭയോടെ അപ്പോൾ തന്നെ മാറി.
ഹതപുത്രബലോ ദീനോ ലൂനപക്ഷ ഇവ ദ്വിജഃ। ഹതസര്വബലോത്സാഹോ നിര്വേദം സമപദ്യത
പുത്രന്മാരെയും ശക്തിയെയും നഷ്ടപ്പെട്ട്, ചിറകു മുറിച്ച പക്ഷിപോലെ ദുഃഖിതനായി, എല്ലാ ശക്തിയും ഉത്സാഹവും നഷ്ടപ്പെട്ട് നിരാശയിൽ മുങ്ങി.
സ പുത്രമേകം രാജ്യായ പാലയേതി നിയുജ്യ ച। പൃഥിവീം ക്ഷത്രധര്മേണ വനമേവാഭ്യപദ്യത
അവൻ ഒരു പുത്രനെ രാജാവായി നിയമിച്ച്, ഭൂമിയെ ക്ഷത്രിയന്റെ ധർമ്മപ്രകാരം ഭരിക്കണമെന്ന് ഉപദേശിച്ചു, പിന്നെ കാടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
സ ഗത്വാ ഹിമവത്പാര്ശ്വേ കിംനരോരഗസേവിതമ്। മഹാദേവപ്രസാദാര്ഥം തപസ്തേപേ മഹാതപാഃ
അവൻ കിന്നരന്മാരും പാമ്പുകളും വസിക്കുന്ന ഹിമാലയത്തിന്റെ ചരിവിലേക്കു പോയി, മഹാദേവന്റെ അനുഗ്രഹം നേടാൻ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു.
കേനചിത് ത്വഥ കാലേന ദേവേശോ വൃഷഭധ്വജഃ। ദര്ശയാമാസ വരദോ വിശ്വാമിത്രം മഹാമുനിമ്
അൽപ്പകാലത്തിന് ശേഷം, ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ, കാളയടയാളമുള്ള മഹാദേവൻ, വിശ്വാമിത്ര മഹാമുനിയുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി, വരം നൽകാൻ തയ്യാറായി.
കിമര്ഥം തപ്യസേ രാജന് ബ്രൂഹി യത് തേ വിവക്ഷിതമ്। വരദോഽസ്മി വരോ യസ്തേ കാംക്ഷിതഃ സോഽഭിധീയതാമ്
"രാജാവേ, നീ എന്തിനാണ് ഈ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നത്? എന്താണ് നിന്റെ ആഗ്രഹം? ഞാൻ വരദാനി ആണു, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം പറയൂ."
ഏവമുക്തസ്തു ദേവേന വിശ്വാമിത്രോ മഹാതപാഃ। പ്രണിപത്യ മഹാദേവം വിശ്വാമിത്രോഽബ്രവീദിദമ്
ദേവൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, മഹാതപസ്സുകാരനായ വിശ്വാമിത്രൻ മഹാദേവനെ നമസ്കരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: