thumb|ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ചതുഃപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പതിനാലാമത്തെ സർഗ്ഗം കേൾക്കൂ.
കാമധേനും വസിഷ്ഠോഽപി യദാ ന ത്യജതേ മുനിഃ। തദാസ്യ ശബലാം രാമ വിശ്വാമിത്രോഽന്വകര്ഷത
കാമധേനുവിനെ വസിഷ്ഠമുനി വിട്ടുനൽകാതിരുന്നപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രൻ ആ പുള്ളിപ്പശുവിനെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി, രാമാ.
നീയമാനാ തു ശബലാ രാമ രാജ്ഞാ മഹാത്മനാ। ദുഃഖിതാ ചിന്തയാമാസ രുദന്തീ ശോകകര്ശിതാ
മഹാത്മാവായ രാജാവ് ആ പുള്ളിപ്പശുവിനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അവൾ ദുഃഖിതയായി, കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, ദു:ഖത്തിൽ ആലോചിച്ചു.
പരിത്യക്താ വസിഷ്ഠേന കിമഹം സുമഹാത്മനാ। യാഹം രാജഭൃതൈര്ദീനാ ഹ്രിയേയ ഭൃശദുഃഖിതാ
'മഹാശയനായ വസിഷ്ഠൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവോ? ഞാൻ ഇത്ര ദു:ഖിതയായി രാജാവിന്റെ ഭടന്മാർ കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്തിന്?'
കിം മയാപകൃതം തസ്യ മഹര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ। യന്മാമനാഗസം ദൃഷ്ട്വാ ഭക്താം ത്യജതി ധാര്മികഃ
'ആ മഹർഷിക്ക് ഞാൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു? ഞാൻ നിരപരാധിയാണെന്നും ഭക്തയാണെന്നും കണ്ടിട്ടും, ധാർമ്മികനായ അവൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതെന്തിന്?'
ഇതി സംചിന്തയിത്വാ തു നിഃശ്വസ്യ ച പുനഃ പുനഃ। ജഗാമ വേഗേന തദാ വസിഷ്ഠം പരമൌജസമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും ആഹ്ശ്വസിച്ച്, അവൾ വേഗത്തിൽ അതിമഹാശക്തനായ വസിഷ്ഠന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.
നിര്ധൂയ താംസ്തദാ ഭൃത്യാന് ശതശഃ ശത്രുസൂദന। ജഗാമാനിലവേഗേന പാദമൂലം മഹാത്മനഃ
അവൾ രാജാവിന്റെ നൂറുകണക്കിന് ഭടന്മാരെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ്, ശത്രുനാശകനേ, കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ മഹാത്മാവിന്റെ കാലടിയിൽ എത്തി.
ശബലാ സാ രുദന്തീ ച ക്രോശന്തീ ചേദമബ്രവീത്। വസിഷ്ഠസ്യാഗ്രതഃ സ്ഥിത്വാ രുദന്തീ മേഘനിഃസ്വനാ
ആ പുള്ളിപ്പശു കരഞ്ഞും വിളിച്ചും, വസിഷ്ഠന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു, മേഘഗർജ്ജനപോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് കിം പരിത്യക്താ ത്വയാഹം ബ്രഹ്മണഃ സുത। യസ്മാദ് രാജഭടാ മാം ഹി നയന്തേ ത്വത്സകാശതഃ
'ഭഗവനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനേ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചതെന്തിന്? അതുകൊണ്ടാണ് രാജാവിന്റെ ഭടന്മാർ എന്നെ നിന്റെ സമീപത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.'
ഏവമുക്തസ്തു ബ്രഹ്മര്ഷിരിദം വചനമബ്രവീത്। ശോകസംതപ്തഹൃദയാം സ്വസാരമിവ ദുഃഖിതാമ്
അങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മർഷി തന്റെ ദുഃഖത്തിൽ കത്തുന്ന ഹൃദയമുള്ള സഹോദരിയെ പോലെ, ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ന ത്വാം ത്യജാമി ശബലേ നാപി മേഽപകൃതം ത്വയാ। ഏഷ ത്വാം നയതേ രാജാ ബലാന്മത്തോ മഹാബലഃ
ശബലേ, ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല, നീ എനിക്കൊന്നും തെറ്റായിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഈ മഹാബലശാലിയായ രാജാവ് എന്നിൽ നിന്ന് നിന്നെ ബലമായി കൊണ്ടുപോകുന്നു.
നഹി തുല്യം ബലം മഹ്യം രാജാ ത്വദ്യ വിശേഷതഃ। ബലീ രാജാ ക്ഷത്രിയശ്ച പൃഥിവ്യാഃ പതിരേവ ച
എന്റെ ശക്തി രാജാവിനോട് തുല്യമല്ല, പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നത്. രാജാവ് ശക്തനും, ക്ഷത്രിയനും, ഭൂമിയുടെ അധിപനുമാണ്.
ഇയമക്ഷൌഹിണീ പൂര്ണാ ഗജവാജിരഥാകുലാ। ഹസ്തിധ്വജസമാകീര്ണാ തേനാസൌ ബലവത്തരഃ
ഈ സൈന്യം മുഴുവൻ ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളുമായി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കൊടികളാൽ അലയുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ കൂടുതൽ ശക്തനായത്.
ഏവമുക്താ വസിഷ്ഠേന പ്രത്യുവാച വിനീതവത്। വചനം വചനജ്ഞാ സാ ബ്രഹ്മര്ഷിമതുലപ്രഭമ്
വസിഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വാക്കിൽ നിപുണയായ അവൾ വിനയത്തോടെ അതുലപ്രഭയുള്ള ബ്രഹ്മർഷിയെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ന ബലം ക്ഷത്രിയസ്യാഹുര്ബ്രാഹ്മണാ ബലവത്തരാഃ। ബ്രഹ്മന് ബ്രഹ്മബലം ദിവ്യം ക്ഷാത്രാച്ച ബലവത്തരമ്
ക്ഷത്രിയന്റെ ശക്തിയാണു ഏറ്റവും വലിയതെന്ന് ആരും പറയുന്നില്ല; ബ്രഹ്മൻറെ ദിവ്യശക്തി ക്ഷത്രിയനേക്കാൾ വലിയതാണു, ബ്രഹ്മൻ.
അപ്രമേയം ബലം തുഭ്യം ന ത്വയാ ബലവത്തരഃ। വിശ്വാമിത്രോ മഹാവീര്യസ്തേജസ്തവ ദുരാസദമ്
നിന്റെ ശക്തി അളക്കാനാവാത്തതാണ്; വിശ്വാമിത്രൻ വലിയ വീരനാണെങ്കിലും, അവൻ നിന്നേക്കാൾ ശക്തനല്ല. നിന്റെ തേജസ് എവിടെയും അതിജയിക്കാനാവില്ല.
നിയുങ്ക്ഷ്വ മാം മഹാതേജസ്ത്വം ബ്രഹ്മബലസമ്ഭൃതാമ്। തസ്യ ദര്പം ബലം യത്നം നാശയാമി ദുരാത്മനഃ
മഹാതേജസ്സുള്ളവനേ, ബ്രഹ്മബലത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്നെ നീ ആജ്ഞാപിക്കൂ. ആ ദുഷ്ടന്റെ അഹങ്കാരവും ശക്തിയും ശ്രമവും ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.
ഇത്യുക്തസ്തു തയാ രാമ വസിഷ്ഠസ്തു മഹായശാഃ। സൃജസ്വേതി തദോവാച ബലം പരബലാര്ദനമ്
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ശക്തി വിടുവിക്കൂ, ശത്രുസൈന്യങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവളേ.'
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ സുരഭിഃ സാസൃജത് തദാ। തസ്യാ ഹുംഭാരവോത്സൃഷ്ടാഃ പഹ്ലവാഃ ശതശോ നൃപ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, സുരഭി അപ്പോൾ തന്റെ ഉച്ചത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് പഹ്ലവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു, രാജാവേ.
നാശയന്തി ബലം സര്വം വിശ്വാമിത്രസ്യ പശ്യതഃ। സ രാജാ പരമക്രുദ്ധഃ ക്രോധവിസ്ഫാരിതേക്ഷണഃ
അവർ വിശ്വാമിത്രന്റെ സൈന്യം മുഴുവൻ അവന്റെ കണ്ണു മുന്നിൽ നശിപ്പിച്ചു. രാജാവ് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, കണ്ണുകൾ ക്രോധത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.
പഹ്ലവാന് നാശയാമാസ ശസ്ത്രൈരുച്ചാവചൈരപി। വിശ്വാമിത്രാര്ദിതാന് ദൃഷ്ട്വാ പഹ്ലവാന് ശതശസ്തദാ
അവൻ വലിയതും ചെറുതുമായ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് പഹ്ലവന്മാരെ നശിപ്പിച്ചു. വിശ്വാമിത്രൻ പീഡിപ്പിച്ച പഹ്ലവന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ,
ഭൂയ ഏവാസൃജദ് ഘോരാന് ശകാന് യവനമിശ്രിതാന്। തൈരാസീത് സംവൃതാ ഭൂമിഃ ശകൈര്യവനമിശ്രിതൈഃ
അവൾ വീണ്ടും ഭയാനകമായ ശകന്മാരെയും യവനന്മാരെയും ചേർത്ത് സൃഷ്ടിച്ചു. ശകന്മാരാൽ യവനന്മാരാൽ ഭൂമി മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.
പ്രഭാവദ്ഭിര്മഹാവീര്യൈര്ഹേമകിംജല്കസംനിഭൈഃ। തീക്ഷ്ണാസിപട്ടിശധരൈര്ഹേമവര്ണാമ്ബരാവൃതൈഃ
അവർ മഹാശക്തിയോടെ, പൊന്നുപോലെയുള്ള ദേഹവും, കൂരായായ വാളുകളും കുന്തങ്ങളും കൈവശമാക്കി, പൊന്നുനിറമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച് പ്രകാശിച്ചു.
നിര്ദഗ്ധം തദ്ബലം സര്വം പ്രദീപ്തൈരിവ പാവകൈഃ। തതോഽസ്ത്രാണി മഹാതേജാ വിശ്വാമിത്രോ മുമോച ഹ। തൈസ്തേ യവനകാമ്ബോജാ ബര്ബരാശ്ചാകുലീകൃതാഃ
അവർ അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ച് ആ സൈന്യം മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ചു. പിന്നെ മഹാതേജസ്സുള്ള വിശ്വാമിത്രൻ ആയുധങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു; അതിനാൽ യവനന്മാരും കാംബോജന്മാരും ബർബരന്മാരും ആശങ്കയിലായി.
thumb|പഞ്ചപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ പഞ്ചപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പത്തിയഞ്ചാം സർഗം കേൾക്കുക.
തതസ്താനാകുലാന് ദൃഷ്ട്വാ വിശ്വാമിത്രാസ്ത്രമോഹിതാന്। വസിഷ്ഠശ്ചോദയാമാസ കാമധുക് സൃജ യോഗതഃ
അപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രന്റെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആശങ്കയിലായവരെയും കുഴപ്പത്തിലായവരെയും കണ്ടു, വസിഷ്ഠൻ ആ കാമധേനുവിനോട് യോഗശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
തസ്യാ ഹുംകാരതോ ജാതാഃ കാമ്ബോജാ രവിസംനിഭാഃ। ഊധസശ്ചാഥ സമ്ഭൂതാ ബര്ബരാഃ ശസ്ത്രപാണയഃ
അവളുടെ ഉച്ചത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള കാംബോജന്മാർ ജനിച്ചു; അവളുടെ തേനിൽ നിന്ന് ആയുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ബർബരന്മാർ ഉദിച്ചു.
യോനിദേശാച്ച യവനാഃ ശകൃദ്ദേശാച്ഛകാഃ സ്മൃതാഃ। രോമകൂപേഷു മ്ലേച്ഛാശ്ച ഹാരീതാഃ സകിരാതകാഃ
ഗർഭത്തിന്റെ ദേശത്ത് നിന്ന് യവനന്മാർ ജനിച്ചു, മലത്തിന്റെ ദേശത്ത് നിന്ന് ശകന്മാർ അറിയപ്പെടുന്നു; രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ മ്ലേച്ഛന്മാരും ഹാരിതന്മാരും കിരാതന്മാരും വസിക്കുന്നു.
തൈസ്തന്നിഷൂദിതം സര്വം വിശ്വാമിത്രസ്യ തത്ക്ഷണാത്। സപദാതിഗജം സാശ്വം സരഥം രഘുനന്ദന
അവരുടെ കൈകളിൽ, അന്നേ അതിനൊടുവിൽ, വിശ്വാമിത്രന്റെ മുഴുവൻ സൈന്യവും ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ നശിച്ചു, രഘുവംശത്തിലെ സന്തോഷമേ.
ദൃഷ്ട്വാ നിഷൂദിതം സൈന്യം വസിഷ്ഠേന മഹാത്മനാ। വിശ്വാമിത്രസുതാനാം തു ശതം നാനാവിധായുധമ്
വസിഷ്ഠൻ മഹാത്മാവിന്റെ കൈവശം തന്റെ സൈന്യം നശിച്ചുവെന്ന് കണ്ട വിശ്വാമിത്രന്റെ നൂറ് പുത്രന്മാർ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശംവെച്ച് മുന്നോട്ട് വന്നു.