സ ചാത്ര തപ ആതിഷ്ഠദഹല്യാസഹിതഃ പുരാ। വര്ഷപൂഗാന്യനേകാനി രാജപുത്ര മഹായശഃ
രാജകുമാരാ, മഹാശോഭയുള്ള അഹല്യയോടൊപ്പം ഗൗതമൻ ഇവിടെ അനേകം വർഷങ്ങൾ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തിരുന്നു.
തസ്യാന്തരം വിദിത്വാ ച സഹസ്രാക്ഷഃ ശചീപതിഃ। മുനിവേഷധരോ ഭൂത്വാ അഹല്യാമിദമബ്രവീത്
ഗൗതമൻ ഇല്ലാത്തതറിഞ്ഞ്, ശചിയുടെ ഭർത്താവായ ഇന്ദ്രൻ മുനിവേഷം ധരിച്ച് അഹല്യയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഋതുകാലം പ്രതീക്ഷന്തേ നാര്ഥിനഃ സുസമാഹിതേ। സംഗമം ത്വഹമിച്ഛാമി ത്വയാ സഹ സുമധ്യമേ
സുന്ദരിയായവളേ, സംഗമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശരിയായ കാലം കാത്തിരിക്കുന്നു; പക്ഷേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്നോടൊപ്പം സംഗമം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
മുനിവേഷം സഹസ്രാക്ഷം വിജ്ഞായ രഘുനന്ദന। മതിം ചകാര ദുര്മേധാ ദേവരാജകുതൂഹലാത്
രഘുനന്ദനാ, മുനിവേഷത്തിൽ ഇന്ദ്രനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും, ദുർബുദ്ധിയാൽ ദേവരാജാവിനെ കുറിച്ചുള്ള കൗതുകത്തിൽ അവൾ സമ്മതിച്ചു.
അഥാബ്രവീത് സുരശ്രേഷ്ഠം കൃതാര്ഥേനാന്തരാത്മനാ। കൃതാര്ഥാസ്മി സുരശ്രേഷ്ഠ ഗച്ഛ ശീഘ്രമിതഃ പ്രഭോ
ശേഷം, തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അഹല്യ ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു: 'ദേവശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ സംതൃപ്തയാകുന്നു; ദയവായി ഉടൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോവുക'.
ആത്മാനം മാം ച ദേവേശ സര്വഥാ രക്ഷ ഗൌതമാത്। ഇന്ദ്രസ്തു പ്രഹസന് വാക്യമഹല്യാമിദമബ്രവീത്
'ദേവേശാ, ഗൗതമനിൽ നിന്ന് എന്നെയും നിന്നെയും എങ്ങിനെയും രക്ഷിക്കണം', അഹല്യ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് പറഞ്ഞു.
സുശ്രോണി പരിതുഷ്ടോഽസ്മി ഗമിഷ്യാമി യഥാഗതമ്। ഏവം സംഗമ്യ തു തദാ നിശ്ചക്രാമോടജാത് തതഃ
'സുന്ദരശോഭയുള്ളവളേ, ഞാൻ സംതൃപ്തനാണ്; ഞാൻ വന്നപോലെ തന്നെ പോകുന്നു.' അങ്ങനെ, സംഗമം കഴിഞ്ഞ് ഉടൻ അവൻ കുടിലിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി.
സ സമ്ഭ്രമാത് ത്വരന് രാമ ശങ്കിതോ ഗൌതമം പ്രതി। ഗൌതമം സ ദദര്ശാഥ പ്രവിശന്തം മഹാമുനിമ്
ശേഷം, ഗൗതമനെ ഭയന്ന്, ഇന്ദ്രൻ അതിവേഗം അവിടെ നിന്ന് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ മഹാമുനിയായ ഗൗതമൻ അകത്തേക്ക് വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
ദേവദാനവദുര്ധര്ഷം തപോബലസമന്വിതമ്। തീര്ഥോദകപരിക്ലിന്നം ദീപ്യമാനമിവാനലമ്
ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും സമീപിക്കാനാകാത്ത, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയുള്ള, തീർത്ഥജലത്തിൽ കുളിച്ച, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവനായിരുന്നു ഗൗതമൻ.
ഗൃഹീതസമിധം തത്ര സകുശം മുനിപുംഗവമ്। ദൃഷ്ട്വാ സുരപതിസ്ത്രസ്തോ വിഷണ്ണവദനോഽഭവത്
അവിടെ, കൂശയും സമിധും കൈയിൽ എടുത്ത് വരുന്ന മഹാമുനിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ദേവതകളുടെ അധിപനായ ഇന്ദ്രൻ ഭയപ്പെട്ടു, മുഖം വാടിപ്പോയി.
അഥ ദൃഷ്ട്വാ സഹസ്രാക്ഷം മുനിവേഷധരം മുനിഃ। ദുര്വൃത്തം വൃത്തസമ്പന്നോ രോഷാദ് വചനമബ്രവീത്
ശേഷം, മുനിവേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രനെ കണ്ടു, സ്വയം സദാചാരിയായ മഹാമുനി, ദുർവൃത്തനായ അവനോട് കോപത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
മമ രൂപം സമാസ്ഥായ കൃതവാനസി ദുര്മതേ। അകര്തവ്യമിദം യസ്മാദ് വിഫലസ്ത്വം ഭവിഷ്യസി
നിന്റെ മനസ്സിൽ ദുഷ്ടതയോടെ, എന്റെ രൂപം ധരിച്ച് നീ ചെയ്യരുതാത്ത പ്രവൃത്തിയാണ് ചെയ്തതുകൊണ്ട്, നീ ഇനി ഫലമില്ലാത്തവനാകും.
ഗൌതമേനൈവമുക്തസ്യ സുരോഷേണ മഹാത്മനാ। പേതതുര്വൃഷണൌ ഭൂമൌ സഹസ്രാക്ഷസ്യ തത്ക്ഷണാത്
മഹാത്മാവായ ഗൗതമൻ അത്രയും കോപത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവന്റെ വൃശ്യങ്ങൾ ഉടൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.
തഥാ ശപ്ത്വാ ച വൈ ശക്രം ഭാര്യാമപി ച ശപ്തവാന്। ഇഹ വര്ഷസഹസ്രാണി ബഹൂനി നിവസിഷ്യസി
ഇന്ദ്രനേ ശപിച്ച ശേഷം, ഗൗതമൻ ഭാര്യയെയും ശപിച്ചു: 'നീ ഇവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഴിയേണ്ടി വരും.'
വാതഭക്ഷാ നിരാഹാരാ തപ്യന്തീ ഭസ്മശായിനീ। അദൃശ്യാ സര്വഭൂതാനാമാശ്രമേഽസ്മിന് വസിഷ്യസി
നീ വായു മാത്രം കഴിച്ച്, ഉപവാസം പാലിച്ച്, കനിഞ്ഞു, ചിതഭസ്മത്തിൽ കിടന്ന്, എല്ലാ ജീവികൾക്കും അദൃശ്യയായി, ഈ ആശ്രമത്തിൽ താമസിക്കണം.
യദാ ത്വേതദ് വനം ഘോരം രാമോ ദശരഥാത്മജഃ। ആഗമിഷ്യതി ദുര്ധര്ഷസ്തദാ പൂതാ ഭവിഷ്യസി
ദശരഥപുത്രനായ രാമൻ ഈ ഭയങ്കരമായ വനത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, അപ്പോൾ നീ ശുദ്ധയാകും.
തസ്യാതിഥ്യേന ദുര്വൃത്തേ ലോഭമോഹവിവര്ജിതാ। മത്സകാശം മുദാ യുക്താ സ്വം വപുര്ധാരയിഷ്യസി
ദുര്വൃത്തയേ, നീ അതിഥിയായ രാമനെ സ്വീകരിച്ച്, ലാഭമോ മോഹമോ ഇല്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം വീണ്ടെടുക്കും.
ഏവമുക്ത്വാ മഹാതേജാ ഗൌതമോ ദുഷ്ടചാരിണീമ്। ഇമമാശ്രമമുത്സൃജ്യ സിദ്ധചാരണസേവിതേ। ഹിമവച്ഛിഖരേ രമ്യേ തപസ്തേപേ മഹാതപാഃ
ഇങ്ങനെ ദുഷ്ടമായ സ്ത്രീയെ ശപിച്ച ശേഷം, മഹാതപസ്സുള്ള ഗൗതമൻ ഈ സിദ്ധചാരണന്മാർ നിറഞ്ഞ ആശ്രമം വിട്ട്, മനോഹരമായ ഹിമവാന്റെ ശിഖരത്തിൽ കഠിനതപസ് ചെയ്തു.
thumb|ഏകോനപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ഏകോനപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ ഒൻപത്പത്തൊന്നാമത്തെ സർഗം കേൾക്കൂ.
അഫലസ്തു തതഃ ശക്രോ ദേവാനഗ്നിപുരോഗമാന്। അബ്രവീത് ത്രസ്തനയനഃ സിദ്ധഗന്ധര്വചാരണാന്
അതിനുശേഷം, ഫലമില്ലാതായ ഇന്ദ്രൻ ഭയപ്പെട്ട കണ്ണുകളോടെ, അഗ്നിയെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ ദേവന്മാരോടും സിദ്ധന്മാർക്കും ഗന്ധർവന്മാർക്കും ചാരണന്മാർക്കും പറഞ്ഞു.
കുര്വതാ തപസോ വിഘ്നം ഗൌതമസ്യ മഹാത്മനഃ। ക്രോധമുത്പാദ്യ ഹി മയാ സുരകാര്യമിദം കൃതമ്
മഹാത്മാവായ ഗൗതമന്റെ തപസ്സിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ച്, അവനിൽ ക്രോധം ഉണർത്തി, ദേവന്മാർക്കായി ഞാൻ ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്തു.
അഫലോഽസ്മി കൃതസ്തേന ക്രോധാത് സാ ച നിരാകൃതാ। ശാപമോക്ഷേണ മഹതാ തപോഽസ്യാപഹൃതം മയാ
അവന്റെ ക്രോധം കൊണ്ട് ഞാൻ ഫലമില്ലാതായി, അവളും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; മഹത്തായ ശാപം ഉച്ചരിച്ചതിലൂടെ ഞാൻ അവന്റെ തപസ്സു നഷ്ടപ്പെടുത്തി.
തന്മാം സുരവരാഃ സര്വേ സര്ഷിസങ്ഘാഃ സചാരണാഃ। സുരകാര്യകരം യൂയം സഫലം കര്തുമര്ഹഥ
അതിനാൽ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സകല ഋഷികളും ചാരണന്മാരും ചേർന്ന് ദേവന്മാർക്കായി ഞാൻ ചെയ്ത ഈ പ്രവൃത്തി ഫലപ്രദമാക്കണം.
ശതക്രതോര്വചഃ ശ്രുത്വാ ദേവാഃ സാഗ്നിപുരോഗമാഃ। പിതൃദേവാനുപേത്യാഹുഃ സര്വേ സഹ മരുദ്ഗണൈഃ
ശതക്രതുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അഗ്നിയെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ ദേവന്മാർ പിതൃദേവന്മാരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു, മാരുത് ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അയം മേഷഃ സവൃഷണഃ ശക്രോ ഹ്യവൃഷണഃ കൃതഃ। മേഷസ്യ വൃഷണൌ ഗൃഹ്യ ശക്രായാശു പ്രയച്ഛത
ഈ ആടിന് വൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്, ഇന്ദ്രനോ വൃശ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടു; ആടിന്റെ വൃശ്യങ്ങൾ എടുത്ത് ഉടൻ ഇന്ദ്രനു നൽകൂ.
അഫലസ്തു കൃതോ മേഷഃ പരാം തുഷ്ടിം പ്രദാസ്യതി। ഭവതാം ഹര്ഷണാര്ഥം ച യേ ച ദാസ്യന്തി മാനവാഃ। അക്ഷയം ഹി ഫലം തേഷാം യൂയം ദാസ്യഥ പുഷ്കലമ്
ഫലമില്ലാത്ത ആടുകൾ ദാനം ചെയ്യുന്നത് പരമസന്തോഷം നൽകും; നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിനായി, ആടുകൾ അർപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് ക്ഷയമില്ലാത്ത ഫലം ലഭിക്കും, നിങ്ങൾ അവർക്കു സമൃദ്ധിയായി അനുഗ്രഹം നൽകും.
അഗ്നേസ്തു വചനം ശ്രുത്വാ പിതൃദേവാഃ സമാഗതാഃ। ഉത്പാട്യ മേഷവൃഷണൌ സഹസ്രാക്ഷേ ന്യവേശയന്
അഗ്നിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൂടിയിരുന്ന പിതൃദേവന്മാർ ആടിന്റെ വൃശ്യങ്ങൾ എടുത്ത് ആയിരം കണ്ണുള്ളവനിൽ സ്ഥാപിച്ചു.
തദാപ്രഭൃതി കാകുത്സ്ഥ പിതൃദേവാഃ സമാഗതാഃ। അഫലാന് ഭുഞ്ജതേ മേഷാന് ഫലൈസ്തേഷാമയോജയന്
അത് മുതൽ, കാകുത്ഥസന്തതിയായവനേ, കൂടിയിരുന്ന പിതൃദേവന്മാർ ഫലമില്ലാത്ത ആടുകൾ ഭക്ഷിക്കുന്നു, ഫലം അവർക്കായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇന്ദ്രസ്തു മേഷവൃഷണസ്തദാപ്രഭൃതി രാഘവ। ഗൌതമസ്യ പ്രഭാവേണ തപസാ ച മഹാത്മനഃ
അത് മുതൽ, രാഘവ, ഗൗതമന്റെ ശക്തിയാൽ, മഹാത്മാവിന്റെ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, ഇന്ദ്രന് ആടിന്റെ വൃശ്യങ്ങൾ ലഭിച്ചു.
തദാഗച്ഛ മഹാതേജ ആശ്രമം പുണ്യകര്മണഃ। താരയൈനാം മഹാഭാഗാമഹല്യാം ദേവരൂപിണീമ്
അപ്പോള് മഹാതേജസ്വിയായവനേ, നീ ആ പുണ്യകര്മ്മിയായവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോകൂ. ദേവതാസമാനമായ രൂപമുള്ള, അത്യന്തം ഭാഗ്യശാലിയായ അഹല്യയെ മോചിപ്പിക്കൂ.