തദ് ദൃഷ്ട്വാ വ്യാദിതം ത്വാസ്യം ഹ്രസ്വം ഹ്യകരവം പുനഃ। തസ്മിന് മുഹൂര്തേ ച പുനര്ബഭൂവാങ്ഗുഷ്ഠസമ്മിതഃ
അവളുടെ വലിയ വായ് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ചെറുതായി മാറി; അതേ നിമിഷം ഞാൻ വിരലിന്റെ വലുപ്പം മാത്രമായ് മാറി.
അഭിപത്യാശു തദ്വക്ത്രം നിര്ഗതോഽഹം തതഃ ക്ഷണാത് । അബ്രവീത് സുരസാ ദേവീ സ്വേന രൂപേണ മാം പുനഃ
വേഗത്തിൽ അവളുടെ വായിൽ കയറി, ഉടൻ പുറത്തുവന്നു. പിന്നെ ദേവി സുരസാ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
അര്ഥസിദ്ധൌ ഹരിശ്രേഷ്ഠ ഗച്ഛ സൌമ്യ യഥാസുഖമ്। സമാനയ ച വൈദേഹീം രാഘവേണ മഹാത്മനാ
വാനരശ്രേഷ്ഠാ, സ്നേഹത്തോടെ നീ ഇഷ്ടംപോലെ പോയി നിന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കൂ. മഹാത്മാവായ രാഘവനോടൊപ്പം വൈദേഹിയെ കൊണ്ടുവാ.
സുഖീ ഭവ മഹാബാഹോ പ്രീതാസ്മി തവ വാനര। തതോഽഹം സാധുസാധ്വീതി സര്വഭൂതൈഃ പ്രശംസിതഃ
മഹാബാഹുവായ വാനരാ, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ; ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തുഷ്ടയാകുന്നു. അതിനുശേഷം, 'ശബാശ്, ശബാശ്' എന്ന് എല്ലാ ജീവികളും എന്നെ പ്രശംസിച്ചു.
തതോഽന്തരിക്ഷം വിപുലം പ്ലുതോഽഹം ഗരുഡോ യഥാ। ഛായാ മേ നിഗൃഹീതാ ച ന ച പശ്യാമി കിംചന
അതിനുശേഷം ഞാൻ വലിയ ആകാശത്ത് കഴുകനുപോലെ പറന്നു. എന്റെ നിഴൽ പിടിക്കപ്പെട്ടു, പക്ഷേ ഞാൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ല.
സോഽഹം വിഗതവേഗസ്തു ദിശോ ദശ വിലോകയന്। ന കിംചിത് തത്ര പശ്യാമി യേന മേ വിഹതാ ഗതിഃ
എന്റെ വേഗം കുറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പത്ത് ദിശകളിലും നോക്കി; എന്റെ യാത്ര തടയുന്ന ഒന്നും അവിടെ കാണാനായില്ല.
അഥ മേ ബുദ്ധിരുത്പന്നാ കിംനാമ ഗമനേ മമ। ഈദൃശോ വിഘ്ന ഉത്പന്നോ രൂപമത്ര ന ദൃശ്യതേ
അപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു ചിന്തയുണ്ടായി: 'എന്താണ് എന്റെ യാത്രയ്ക്ക് തടസ്സം വരുത്തുന്നത്? ഇങ്ങനെയൊരു തടസ്സം ഉണ്ടായി, പക്ഷേ ഇവിടെ രൂപം ഒന്നും കാണുന്നില്ല.'
അധോഭാഗേ തു മേ ദൃഷ്ടിഃ ശോചതഃ പതിതാ തദാ। തത്രാദ്രാക്ഷമഹം ഭീമാം രാക്ഷസീം സലിലേശയാമ്
ദുഃഖത്തോടെ ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, വെള്ളത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഭയങ്കരമായ ഒരു രാക്ഷസിയെ ഞാൻ കണ്ടു.
പ്രഹസ്യ ച മഹാനാദമുക്തോഽഹം ഭീമയാ തയാ। അവസ്ഥിതമസമ്ഭ്രാന്തമിദം വാക്യമശോഭനമ്
അവൾ വലിയ ചിരിയോടെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ടു. ഞാൻ ഭയമില്ലാതെ അവൾ പറഞ്ഞ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു.
ക്വാസി ഗന്താ മഹാകായ ക്ഷുധിതായാ മമേപ്സിതഃ। ഭക്ഷഃ പ്രീണയ മേ ദേഹം ചിരമാഹാരവര്ജിതമ്
'വലിയ ശരീരമുള്ളവനേ, നീ എവിടേക്ക് പോകുന്നു? നീയാണ് എന്റെ വിശപ്പിന് വേണ്ടിയുള്ള ആഹാരം. നീ എനിക്ക് ദീർഘകാലം ആഹാരം ലഭിക്കാതിരുന്ന ഈ ശരീരത്താൽ തൃപ്തി നൽകണം.'
ബാഢമിത്യേവ താം വാണീം പ്രത്യഗൃഹ്ണാമഹം തതഃ। ആസ്യപ്രമാണാദധികം തസ്യാഃ കായമപൂരയമ്
'ശരി' എന്ന് ഞാൻ അവളുടെ വാക്ക് അംഗീകരിച്ചു. അവളുടെ വായ് കൊണ്ടതിലധികം വലിയ ശരീരമായി ഞാൻ മാറി അവളെ നിറച്ചു.
തസ്യാശ്ചാസ്യം മഹദ് ഭീമം വര്ധതേ മമ ഭക്ഷണേ। ന തു മാം സാ നു ബുബുധേ മമ വാ വികൃതം കൃതമ്
അവൾ എന്നെ തിന്നുമ്പോൾ അവളുടെ വലിയ ഭയങ്കരമായ വായ് തുടർച്ചയായി വലുതായി. എന്നാൽ അവൾ എന്നെ തിരിച്ചറിയാതെ, ഞാൻ രൂപം മാറ്റിയതും അവൾക്കു മനസ്സിലായില്ല.
തതോഽഹം വിപുലം രൂപം സംക്ഷിപ്യ നിമിഷാന്തരാത്। തസ്യാ ഹൃദയമാദായ പ്രപതാമി നഭഃസ്ഥലമ്
അതിനുശേഷം, ഞാൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എന്റെ വലിയ രൂപം ചെറുതാക്കി, അവളുടെ ഹൃദയം പിടിച്ചു, ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടിപ്പോയി.
സാ വിസൃഷ്ടഭുജാ ഭീമാ പപാത ലവണാമ്ഭസി। മയാ പര്വതസംകാശാ നികൃത്തഹൃദയാ സതീ
അവളുടെ കൈകൾ വിട്ടുവിട്ട്, ഭയങ്കരിയായ അവൾ, എന്റെ കൈകൊണ്ട് ഹൃദയം കീറപ്പെട്ട അവൾ, പർവതത്തിനെപ്പോലെ, ഉപ്പു നിറഞ്ഞ കടലിൽ വീണു.
ശൃണോമി ഖഗതാനാം ച വാചഃ സൌമ്യാ മഹാത്മനാമ്। രാക്ഷസീ സിംഹികാ ഭീമാ ക്ഷിപ്രം ഹനുമതാ ഹതാ
ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന മഹാന്മാരുടെ സുന്ദരമായ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു: 'ഭയങ്കരിയായ രാക്ഷസിയായ സിംഹികയെ ഹനുമാൻ വേഗത്തിൽ കൊല്ലി.'
താം ഹത്വാ പുനരേവാഹം കൃത്യമാത്യയികം സ്മരന്। ഗത്വാ ച മഹദധ്വാനം പശ്യാമി നഗമണ്ഡിതമ്
അവളെ സംഹരിച്ച ശേഷം, എന്റെ അത്യാവശ്യമായ ദൗത്യം ഓർത്ത്, ദീർഘമായ ദൂരം കടന്ന്, മലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു നഗരത്തെ ഞാൻ കണ്ടു.
ദക്ഷിണം തീരമുദധേര്ലങ്കാ യത്ര ഗതാ പുരീ। അസ്തം ദിനകരേ യാതേ രക്ഷസാം നിലയം പുരീമ്
സമുദ്രത്തിന്റെ തെക്കേ തീരത്ത്, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്ന സമയത്ത്, ഞാൻ രാക്ഷസന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായ ലങ്കാനഗരിയിലെത്തിച്ചു.
പ്രവിഷ്ടോഽഹമവിജ്ഞാതോ രക്ഷോഭിര്ഭീമവിക്രമൈഃ। തത്ര പ്രവിശതശ്ചാപി കല്പാന്തഘനസപ്രഭാ
ഭയങ്കരമായ വീര്യശാലികളായ രാക്ഷസന്മാർക്ക് അറിയപ്പെടാതെ ഞാൻ അകത്തു കടന്നു; അപ്പോൾ, ഒരു യുക്തി, കാലാവസാനത്തിലെ കനലേറിയ മേഘംപോലെ ദീപ്തിയോടെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അട്ടഹാസം വിമുഞ്ചന്തീ നാരീ കാപ്യുത്ഥിതാ പുരഃ। ജിഘാംസന്തീം തതസ്താം തു ജ്വലദഗ്നിശിരോരുഹാമ്
ഉച്ചത്തിൽ പരിഹാസ്യമായ ചിരി മുഴക്കി, തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന മുടിയോടെ, എന്നെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സ്ത്രീ എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു.
സവ്യമുഷ്ടിപ്രഹാരേണ പരാജിത്യ സുഭൈരവാമ്। പ്രദോഷകാലേ പ്രവിശം ഭീതയാഹം തയോദിതഃ
എന്റെ ഇടത് കൈകൊണ്ടുള്ള ഒരു അടിയോടെ ആ ഭയങ്കരിയായവളെ ഞാൻ കീഴടക്കി; പ്രദോഷസമയത്ത് ഞാൻ അകത്തു കടക്കുമ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
അഹം ലങ്കാപുരീ വീര നിര്ജിതാ വിക്രമേണ തേ। യസ്മാത് തസ്മാദ് വിജേതാസി സര്വരക്ഷാംസ്യശേഷതഃ
'വീരാ, നിന്റെ വീര്യത്താൽ ലങ്കാപുരി കീഴടക്കപ്പെട്ടു; അതിനാൽ, നീ എല്ലാ രാക്ഷസന്മാരെയും സംഹരിക്കും എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പാണ്.'
തത്രാഹം സര്വരാത്രം തു വിചരഞ്ജനകാത്മജാമ്। രാവണാന്തഃപുരഗതോ ന ചാപശ്യം സുമധ്യമാമ്
അവിടെ ഞാൻ മുഴുവൻ രാത്രി സീതയെ അന്വേഷിച്ചു സഞ്ചരിച്ചു; രാവണന്റെ അന്തഃപുരത്തിലേക്കും കടന്നെങ്കിലും, സുന്ദരിയായ അവളെ ഞാൻ കണ്ടില്ല.
തതഃ സീതാമപശ്യംസ്തു രാവണസ്യ നിവേശനേ। ശോകസാഗരമാസാദ്യ ന പാരമുപലക്ഷയേ
പിന്നീട് രാവണന്റെ ഭവനത്തിൽ സീതയെ കാണാതിരുന്നത് കൊണ്ട്, ഞാൻ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, അതിന്റെ അറ്റം കാണാനാവാതെ പോയി.
ശോചതാ ച മയാ ദൃഷ്ടം പ്രാകാരേണാഭിസംവൃതമ്। കാഞ്ചനേന വികൃഷ്ടേന ഗൃഹോപവനമുത്തമമ്
ദു:ഖത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ഒരു പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള മതിലാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മനോഹരമായ ഒരു ഭവനോദ്യാനം കണ്ടു.
സപ്രാകാരമവപ്ലുത്യ പശ്യാമി ബഹുപാദപമ്। അശോകവനികാമധ്യേ ശിംശപാപാദപോ മഹാന്
ആ മതിൽ ചാടിക്കടന്ന്, അനേകം വൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ, അശോകവനത്തിന്റെ നടുവിൽ വലിയൊരു ശിംശപാവൃക്ഷം ഞാൻ കണ്ടു.
തമാരുഹ്യ ച പശ്യാമി കാഞ്ചനം കദലീവനമ്। അദൂരാച്ഛിംശപാവൃക്ഷാത് പശ്യാമി വരവര്ണിനീമ്
അത് കയറി, ഞാൻ പൊന്നുപോലുള്ള വാഴക്കാടും, അകലെ അല്ലാതെ ശിംശപാവൃക്ഷത്തിന് സമീപം മനോഹരവർണ്ണമായ ഒരു സ്ത്രീയെയും കണ്ടു.
ശ്യാമാം കമലപത്രാക്ഷീമുപവാസകൃശാനനാമ്। തദേകവാസഃസംവീതാം രജോധ്വസ്തശിരോരുഹാമ്
കറുത്ത നിറം, താമരയിലപോലുള്ള കണ്ണുകൾ, ഉപവാസം കൊണ്ടു ക്ഷീണിച്ച മുഖം, ഏകവസ്ത്രം ധരിച്ചവൾ, മുടി പൊടിപൊതിൻ.
മാംസശോണിതഭക്ഷ്യാഭിര്വ്യാഘ്രീഭിര്ഹരിണീം യഥാ। സാ മയാ രാക്ഷസീമധ്യേ തര്ജ്യമാനാ മുഹുര്മുഹുഃ
മാംസം രക്തം കഴിക്കുന്ന രാക്ഷസിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പുലികളിൽ ഇടയിൽ ഒരു മാൻപോലെ, അവൾ അവരാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഭീഷണിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.
ഏകവേണീധരാ ദീനാ ഭര്തൃചിന്താപരായണാ। ഭൂമിശയ്യാ വിവര്ണാങ്ഗീ പദ്മിനീവ ഹിമാഗമേ
ഒറ്റചോട്ടിയുമായി, ദു:ഖിതയായി, ഭർത്താവിനെ മാത്രം ഓർത്ത്, നിലത്ത് കിടന്ന അവളുടെ ശരീരം നിറംകെട്ട്, ശീതകാലത്ത് താമരപൂവുപോലെയായിരുന്നു.
രാവണാദ് വിനിവൃത്താര്ഥാ മര്തവ്യേ കൃതനിശ്ചയാ। കഥംചിന്മൃഗശാവാക്ഷീ തൂര്ണമാസാദിതാ മയാ
രാവണനിൽ നിന്ന് എല്ലാ പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടമായി, മരിക്കാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ച, മാൻകണ്ണുള്ള അവളെ ഞാൻ എങ്ങിനെയോ വേഗത്തിൽ കണ്ടെത്തി.