സര്വേഷാം ഹരിവീരാണാം മധ്യേ വാചമനുത്തമാമ്। സത്ത്വേ വീര്യേ ന തേ കശ്ചിത് സമോ വാനര വിദ്യതേ
എല്ലാ വാനര വീരന്മാരുടെയും ഇടയിൽ അങ്ങദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ധൈര്യത്തിലും ശക്തിയിലും വാനരന്മാരിൽ ആരും നിനക്കു തുല്യനല്ല.
യദവപ്ലുത്യ വിസ്തീര്ണം സാഗരം പുനരാഗതഃ। ജീവിതസ്യ പ്രദാതാ നസ്ത്വമേകോ വാനരോത്തമ
നീ വിശാലമായ സമുദ്രം ചാടിയും തിരിച്ചു വന്നു. വാനരന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായ നീയാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയവൻ.
ത്വത്പ്രസാദാത് സമേഷ്യാമഃ സിദ്ധാര്ഥാ രാഘവേണ ഹ। അഹോ സ്വാമിനി തേ ഭക്തിരഹോ വീര്യമഹോ ധൃതിഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നാം രാമനുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തും; നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം സാധിക്കും. അയ്യോ, നിന്റെ ഭക്തി! അയ്യോ, നിന്റെ വീര്യം! അയ്യോ, നിന്റെ സ്ഥിരത!
ദിഷ്ട്യാ ദൃഷ്ടാ ത്വയാ ദേവീ രാമപത്നീ യശസ്വിനീ। ദിഷ്ട്യാ ത്യക്ഷ്യതി കാകുത്സ്ഥഃ ശോകം സീതാവിയോഗജമ്
നിന്റെ ഭാഗ്യത്താൽ നീ രാമപത്നിയായ മഹത്വമുള്ള സീതയെ കണ്ടു. ഭാഗ്യത്താൽ കാകുത്ഥ്സൻ സീതയെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞ ദു:ഖം ഉപേക്ഷിക്കും.
തതോഽങ്ഗദം ഹനൂമന്തം ജാമ്ബവന്തം ച വാനരാഃ। പരിവാര്യ പ്രമുദിതാ ഭേജിരേ വിപുലാഃ ശിലാഃ
അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ വാനരന്മാർ അങ്ങദനെയും ഹനുമാനെയും ജാംബവാനെയും ചുറ്റി, വിശാലമായ പാറകളിൽ ഇരുന്നു.
ഉപവിഷ്ടാ ഗിരേസ്തസ്യ ശിലാസു വിപുലാസു തേ। ശ്രോതുകാമാഃ സമുദ്രസ്യ ലങ്ഘനം വാനരോത്തമാഃ
ആ മലയുടെ വിശാലമായ പാറകളിൽ ഇരുന്ന വാനരശ്രേഷ്ഠന്മാർ സമുദ്രം കടന്ന കഥ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
ദര്ശനം ചാപി ലങ്കായാഃ സീതായാ രാവണസ്യ ച। തസ്ഥുഃ പ്രാഞ്ജലയഃ സര്വേ ഹനൂമദ്വദനോന്മുഖാഃ
ലങ്കയും സീതയും രാവണനും കണ്ടതിനെക്കുറിച്ചും കേൾക്കാൻ എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി ഹനുമാന്റെ മുഖം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
തസ്ഥൌ തത്രാങ്ഗദഃ ശ്രീമാന് വാനരൈര്ബഹുഭിര്വൃതഃ। ഉപാസ്യമാനോ വിബുധൈര്ദിവി ദേവപതിര്യഥാ
അവിടെ അങ്ങദൻ മഹത്വത്തോടെ അനേകം വാനരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാർ ആദരിക്കുന്ന ദേവേന്ദ്രനെപ്പോലെ ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
ഹനൂമതാ കീര്തിമതാ യശസ്വിനാ തഥാങ്ഗദേനാങ്ഗദനദ്ധബാഹുനാ। മുദാ തദാധ്യാസിതമുന്നതം മഹ- ന്മഹീധരാഗ്രം ജ്വലിതം ശ്രിയാഭവത്
പ്രശസ്തനും മഹത്വമുള്ളവനും ആയ ഹനുമാനും ശക്തമായ കൈകളുള്ള അങ്ങദനും സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്ന ആ മലശിഖരം മഹത്വത്തോടെ പ്രകാശിച്ചു.
thumb|അഷ്ടപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ അഷ്ടപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ഇപ്പോൾ അമ്പതിയെട്ടാം സർഗം കേൾക്കുക.
തതസ്തസ്യ ഗിരേഃ ശൃങ്ഗേ മഹേന്ദ്രസ്യ മഹാബലാഃ। ഹനുമത്പ്രമുഖാഃ പ്രീതിം ഹരയോ ജഗ്മുരുത്തമാമ്
അതിനുശേഷം മഹേന്ദ്രപർവ്വതത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ ഹനുമാനെ മുന്നിൽ നിർത്തി വാനര വീരന്മാർ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
പ്രീതിമത്സൂപവിഷ്ടേഷു വാനരേഷു മഹാത്മസു। തം തതഃ പ്രതിസംഹൃഷ്ടഃ പ്രീതിയുക്തം മഹാകപിമ്
ആ മഹാത്മാക്കളായ വാനരന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്നപ്പോൾ, സന്തോഷഭരിതനായ ജാംബവാൻ സ്നേഹപൂർവ്വം മഹാകപിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ജാമ്ബവാന് കാര്യവൃത്താന്തമപൃച്ഛദനിലാത്മജമ്। കഥം ദൃഷ്ടാ ത്വയാ ദേവീ കഥം വാ തത്ര വര്തതേ
ജാംബവാൻ വായുവിന്റെ മകനായ ഹനുമാനോട് സംഭവങ്ങളുടെ ക്രമം ചോദിച്ചു: 'നീ സീതാദേവിയെ എങ്ങനെ കണ്ടു? അവിടെ അവൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു?'
തസ്യാം ചാപി കഥം വൃത്തഃ ക്രൂരകര്മാ ദശാനനഃ। തത്ത്വതഃ സര്വമേതന്നഃ പ്രബ്രൂഹി ത്വം മഹാകപേ
'ക്രൂരനായ രാവണൻ അവളോടു എങ്ങനെ പെരുമാറി? മഹാകപേ, ഈ സത്യങ്ങൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയൂ.'
സമ്മാര്ഗിതാ കഥം ദേവീ കിം ച സാ പ്രത്യഭാഷത। ശ്രുതാര്ഥാശ്ചിന്തയിഷ്യാമോ ഭൂയഃ കാര്യവിനിശ്ചയമ്
'സീതാദേവിയെ എങ്ങനെ അന്വേഷിച്ചു? അവൾ എന്താണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്? സത്യാവസ്ഥകൾ കേട്ടശേഷം നാം വീണ്ടും എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിക്കാം.'
യശ്ചാര്ഥസ്തത്ര വക്തവ്യോ ഗതൈരസ്മാഭിരാത്മവാന്। രക്ഷിതവ്യം ച യത്തത്ര തദ് ഭവാന് വ്യാകരോതു നഃ
'നാം തിരിച്ചു വന്നവരായി അവിടെ പറയേണ്ടതും ചെയ്യേണ്ടതും എന്താണെന്ന്, അവിടെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് എന്താണെന്ന്, അതെല്ലാം നീ ഞങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിക്കണം.'
സ നിയുക്തസ്തതസ്തേന സമ്പ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹഃ। നമസ്യന് ശിരസാ ദേവ്യൈ സീതായൈ പ്രത്യഭാഷത
അങ്ങനെ നിർദ്ദേശം ലഭിച്ച ഹനുമാൻ ആനന്ദത്തിൽ രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു, സീതാദേവിയെ തലകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പ്രത്യക്ഷമേവ ഭവതാം മഹേന്ദ്രാഗ്രാത് ഖമാപ്ലുതഃ। ഉദധേര്ദക്ഷിണം പാരം കാങ്ക്ഷമാണഃ സമാഹിതഃ
'നിങ്ങളുടെ കണ്ണിന് മുമ്പിൽ തന്നെ മഹേന്ദ്രപർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ ചാടി, സമുദ്രത്തിന്റെ തെക്കൻ കരയിൽ എത്താൻ മനസ്സോടെ പുറപ്പെട്ടു.'
ഗച്ഛതശ്ച ഹി മേ ഘോരം വിഘ്നരൂപമിവാഭവത്। കാഞ്ചനം ശിഖരം ദിവ്യം പശ്യാമി സുമനോഹരമ്
ഞാൻ പോകുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ഒരു തടസ്സം പോലെ, ഒരു പൊന്നുപോലുള്ള ദിവ്യമായ മനോഹരമായ ഒരു പർവതം എന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സ്ഥിതം പന്ഥാനമാവൃത്യ മേനേ വിഘ്നം ച തം നഗമ്। ഉപസംഗമ്യ തം ദിവ്യം കാഞ്ചനം നഗമുത്തമമ്
അത് എന്റെ വഴിയെ തടഞ്ഞ് നിന്നു. ഞാൻ അതിനെ ഒരു തടസ്സം എന്നു കരുതിയപ്പോൾ, ആ ദിവ്യമായ പൊന്നുപോലുള്ള ഉത്തമപർവതത്തോടു ഞാൻ സമീപിച്ചു.
കൃതാ മേ മനസാ ബുദ്ധിര്ഭേത്തവ്യോഽയം മയേതി ച। പ്രഹതസ്യ മയാ തസ്യ ലാങ്ഗൂലേന മഹാഗിരേഃ
എന്റെ മനസ്സിൽ, 'ഇത് ഞാൻ തകർക്കണം' എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഞാൻ എന്റെ വാൽകൊണ്ടു ആ മഹാപർവതത്തെ അടിച്ചപ്പോൾ,
ശിഖരം സൂര്യസംകാശം വ്യശീര്യത സഹസ്രധാ। വ്യവസായം ച തം ബുദ്ധ്വാ സ ഹോവാച മഹാഗിരിഃ
സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള അതിന്റെ ശിഖരം ആയിരം തുണ്ടുകളായി പിളർന്നുപോയി. എന്റെ ഉറച്ച മനസ്സ് കണ്ടു ആ മഹാപർവതം എന്നോട് സംസാരിച്ചു.
പുത്രേതി മധുരാം വാണീം മനഃ പ്രഹ്ലാദയന്നിവ। പിതൃവ്യം ചാപി മാം വിദ്ധി സഖായം മാതരിശ്വനഃ
അവൻ 'മകനേ' എന്ന് മധുരമായ വാക്കുകളിൽ വിളിച്ചു, എന്റെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിച്ചവണ്ണം പറഞ്ഞു: 'നീ എന്നെ നിന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരനും വായുവിന്റെ സ്നേഹിതനും എന്നു അറിയണം.'
മൈനാകമിതി വിഖ്യാതം നിവസന്തം മഹോദധൌ। പക്ഷവന്തഃ പുരാ പുത്ര ബഭൂവുഃ പര്വതോത്തമാഃ
'മൈനാകൻ' എന്ന പേരിൽ മഹാസമുദ്രത്തിൽ താമസിക്കുന്നവനാണ് ഞാൻ. പഴയകാലത്ത്, മകനേ, പർവതങ്ങൾക്കു ചിറകുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഛന്ദതഃ പൃഥിവീം ചേരുര്ബാധമാനാഃ സമന്തതഃ। ശ്രുത്വാ നഗാനാം ചരിതം മഹേന്ദ്രഃ പാകശാസനഃ
അവർ ഇഷ്ടംപോലെ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടക്കുകയും എല്ലായിടത്തും പ്രശ്നം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. പർവതങ്ങളുടെ ഈ പ്രവൃത്തികൾ കേട്ടു, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ മഹേന്ദ്രൻ
വജ്രേണ ഭഗവാന് പക്ഷൌ ചിച്ഛേദൈഷാം സഹസ്രശഃ। അഹം തു മോചിതസ്തസ്മാത് തവ പിത്രാ മഹാത്മനാ
തന്റെ വജ്രായുധംകൊണ്ടു ആയിരക്കണക്കിന് പർവതങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ മുറിച്ചു കളഞ്ഞു. എന്നാൽ, നിന്റെ മഹാത്മാവായ അച്ഛൻ എന്നെ അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തി.
മാരുതേന തദാ വത്സ പ്രക്ഷിപ്തോ വരുണാലയേ। രാഘവസ്യ മയാ സാഹ്യേ വര്തിതവ്യമരിംദമ
അപ്പോൾ വായു ദേവൻ എന്നെ സമുദ്രത്തിൽ വെച്ചു. ഇനി ഞാൻ രാഘവനു സഹായം ചെയ്യണം, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ.
രാമോ ധര്മഭൃതാം ശ്രേഷ്ഠോ മഹേന്ദ്രസമവിക്രമഃ। ഏതച്ഛ്രുത്വാ മയാ തസ്യ മൈനാകസ്യ മഹാത്മനഃ
ധർമ്മത്തിൽ ഉത്തമനായി മഹേന്ദ്രനു തുല്യശക്തിയുള്ളവനാണ് രാമൻ. ഇതെല്ലാം ആ മഹാത്മാവായ മൈനാകൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
കാര്യമാവേദ്യ ച ഗിരേരുദ്ധതം വൈ മനോ മമ। തേന ചാഹമനുജ്ഞാതോ മൈനാകേന മഹാത്മനാ
എന്റെ ദൗത്യത്തെ പർവതത്തോട് പറഞ്ഞ്, എന്റെ മനസ്സു ഉറപ്പോടെ നിലനിന്നു. മൈനാകന്റെ അനുമതിയോടെ ഞാൻ എന്റെ യാത്ര തുടരാൻ കഴിച്ചു.
സ ചാപ്യന്തര്ഹിതഃ ശൈലോ മാനുഷേണ വപുഷ്മതാ। ശരീരേണ മഹാശൈലഃ ശൈലേന ച മഹോദധൌ
അവൻ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചു മറഞ്ഞു. ആ മഹാപർവതം മനുഷ്യശരീരത്തിൽ സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.