അതിപ്രമാണാ ബലിനോ ദീപ്തജിഹ്വാ മഹാവിഷാഃ। നിപീഡിതശിരോഗ്രീവാ വ്യവേഷ്ടന്ത മഹാഹയഃ
വലിയ വലിപ്പവും ശക്തിയും ഉള്ള, തീപൊന്തുന്ന നാവും വിഷം നിറഞ്ഞതുമായ പാമ്പുകൾ, തലയും കഴുത്തും ചൂഷണം അനുഭവിച്ച് കുരുങ്ങി കിടന്നു.
കിംനരോരഗഗന്ധര്വയക്ഷവിദ്യാധരാസ്തഥാ। പീഡിതം തം നഗവരം ത്യക്ത്വാ ഗഗനമാസ്ഥിതാഃ
കിന്നരന്മാർ, പാമ്പുകൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ എന്നിവരും അത്രയും വലിയ പീഡനം അനുഭവിച്ച ആ മഹാമല പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പോയി.
സ ച ഭൂമിധരഃ ശ്രീമാന് ബലിനാ തേന പീഡിതഃ। സവൃക്ഷശിഖരോദഗ്രഃ പ്രവിവേശ രസാതലമ്
അവന്റെ ശക്തിയിൽ അടിച്ചുമർദിക്കപ്പെട്ട ആ മഹാത്ഭുതമായ മല, ഉയർന്ന മരക്കൊമ്പുകളും ഉൾക്കൊണ്ട്, ഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് കടന്നു.
ദശയോജനവിസ്താരസ്ത്രിംശദ്യോജനമുച്ഛ്രിതഃ। ധരണ്യാം സമതാം യാതഃ സ ബഭൂവ ധരാധരഃ
പത്ത് യോജന വീതിയും മുപ്പത് യോജന ഉയരവും ഉള്ള ആ മല, ഭൂമിയുമായി ഒത്തിരിയ്ക്ക് സമതലമായി മാറി.
സ ലിലങ്ഘയിഷുര്ഭീമം സലീലം ലവണാര്ണവമ്। കല്ലോലാസ്ഫാലവേലാന്തമുത്പപാത നഭോ ഹരിഃ
ഭയങ്കരമായ ഉപ്പുകടൽ ലളിതമായി കടന്ന് ചാടാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ആ കുരങ്ങൻ തിരമാലകളുടെ അറ്റം തൊട്ട് ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
thumb|സപ്തപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ സപ്തപഞ്ചാശഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയിലെ അമ്പത്തിയേഴാം സർഗം കേൾക്കുക.
ആപ്ലുത്യ ച മഹാവേഗഃ പക്ഷവാനിവ പര്വതഃ। ഭുജങ്ഗയക്ഷഗന്ധര്വപ്രബുദ്ധകമലോത്പലമ്
വലിയ വേഗത്തിൽ ചാടി, ചിറകുള്ള ഒരു പർവ്വതംപോലെ, പാമ്പുകളും യക്ഷന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും പൂത്ത താമരകളും നീരാളികളും കടന്ന് കടന്നു.
സ ചന്ദ്രകുമുദം രമ്യം സാര്കകാരണ്ഡവം ശുഭമ്। തിഷ്യശ്രവണകാദമ്ബമഭ്രശൈവലശാദ്വലമ്
അവൻ മനോഹരമായ ചന്ദ്രനെ കുമുദപൂവായി, സൂര്യനെ പ്രകാശമുള്ള വെള്ളരിക്കാ പക്ഷിയായി, നക്ഷത്രങ്ങളെ കടമ്പപൂവുകളായി, മേഘങ്ങളെ ആകാശത്തിലെ പച്ചപായലായി കണ്ടു.
പുനര്വസുമഹാമീനം ലോഹിതാങ്ഗമഹാഗ്രഹമ്। ഐരാവതമഹാദ്വീപം സ്വാതീഹംസവിലാസിതമ്
പുനർവസു നക്ഷത്രത്തെ വലിയ മീനായി, ചൊവ്വയെ വലിയ मगरമായി, ഐരാവതത്തെ വലിയ ദ്വീപായി, സ്വാതി നക്ഷത്രത്തെ കളിയാടുന്ന ഹംസയായി അവൻ കണ്ടു.
വാതസംഘാതജാലോര്മിചന്ദ്രാംശുശിശിരാമ്ബുമത്। ഹനൂമാനപരിശ്രാന്തഃ പുപ്ലുവേ ഗഗനാര്ണവമ്
വായുവിന്റെ കൂട്ടങ്ങൾ തിരകളായി, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾ തണുപ്പുള്ള വെള്ളമായി, ക്ഷീണിച്ച ഹനുമാൻ ആകാശസമുദ്രം കടന്നു.
ഗ്രസമാന ഇവാകാശം താരാധിപമിവോല്ലിഖന്। ഹരന്നിവ സനക്ഷത്രം ഗഗനം സാര്കമണ്ഡലമ്
ആകാശം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെയും, ചന്ദ്രനെ തൊടുന്നതുപോലെയും, നക്ഷത്രങ്ങളോടും സൂര്യനോടും കൂടിയ ആകാശം എടുത്തുപോകുന്നതുപോലെയും അവൻ പറന്നു.
അപാരമപരിശ്രാന്തശ്ചാമ്ബുധിം സമഗാഹത। ഹനൂമാന് മേഘജാലാനി വികര്ഷന്നിവ ഗച്ഛതി
ക്ഷീണിച്ചിട്ടും ഹനുമാൻ അതിരില്ലാത്ത മേഘസമുദ്രത്തിൽ കടന്നു, മേഘക്കൂട്ടങ്ങളെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ സഞ്ചരിച്ചു.
പാണ്ഡുരാരുണവര്ണാനി നീലമാഞ്ജിഷ്ഠകാനി ച। ഹരിതാരുണവര്ണാനി മഹാഭ്രാണി ചകാശിരേ
പാണ്ടുരം, ചുവപ്പ്, നീല, കനൽചുവപ്പ്, പച്ച, ഇളംചുവപ്പ് എന്നിവ നിറങ്ങളിലുള്ള വലിയ മേഘങ്ങൾ പ്രകാശിച്ചു.
പ്രവിശന്നഭ്രജാലാനി നിഷ്ക്രമംശ്ച പുനഃ പുനഃ। പ്രകാശശ്ചാപ്രകാശശ്ച ചന്ദ്രമാ ഇവ ദൃശ്യതേ
മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കടന്നും വീണ്ടും പുറത്തേക്കുമെത്തിയും, ഒരിക്കൽ പ്രകാശവും മറ്റൊരിക്കൽ മറവുമുണ്ടാക്കി, അവൻ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ദൃശ്യമാവുന്നു.
വിവിധാഭ്രഘനാപന്നഗോചരോ ധവലാമ്ബരഃ। ദൃശ്യാദൃശ്യതനുര്വീരസ്തഥാ ചന്ദ്രായതേഽമ്ബരേ
നാനാഭ്രങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചവനായി, ചിലപ്പോള് കാണപ്പെടുകയും ചിലപ്പോള് മറഞ്ഞുപോകുകയും ചെയ്യുന്ന ആ വീരന് ആകാശത്ത് ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
താര്ക്ഷ്്യായമാണോ ഗഗനേ സ ബഭൌ വായുനന്ദനഃ। ദാരയന് മേഘവൃന്ദാനി നിഷ്പതംശ്ച പുനഃ പുനഃ
ഗരുഡനെപ്പോലെ ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നുപോയ വായുപുത്രന് മേഘക്കൂട്ടങ്ങള് കീറിക്കടന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും പുറത്തുവരികയും അതില് പ്രകാശം പകരികയും ചെയ്തു.
നദന് നാദേന മഹതാ മേഘസ്വനമഹാസ്വനഃ। പ്രവരാന് രാക്ഷസാന് ഹത്വാ നാമ വിശ്രാവ്യ ചാത്മനഃ
വലിയ മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ മഹാനാദം മുഴക്കി, പ്രധാനമായ രാക്ഷസന്മാരെ വധിച്ച്, സ്വന്തം പേര് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ആകുലാം നഗരീം കൃത്വാ വ്യഥയിത്വാ ച രാവണമ്। അര്ദയിത്വാ മഹാവീരാന് വൈദേഹീമഭിവാദ്യ ച
നഗരം കലഹത്തിലാക്കി, രാവണനെ വേദനിപ്പിച്ച്, മഹാവീരന്മാരെ പരാജയപ്പെടുത്തി, വൈദേഹിയെ ആദരവോടെ വണങ്ങി.
ആജഗാമ മഹാതേജാഃ പുനര്മധ്യേന സാഗരമ്। പര്വതേന്ദ്രം സുനാഭം ച സമുപസ്പൃശ്യ വീര്യവാന്
മഹാതേജസ്സുള്ള ഹനുമാന് വീണ്ടും സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ തിരിച്ചെത്തി, ശക്തിയോടെ സുനാഭപര്വതത്തിന്റെ ചൂടില് സ്പര്ശിച്ചു.
ജ്യാമുക്ത ഇവ നാരാചോ മഹാവേഗോഽഭ്യുപാഗമത്। സ കിംചിദാരാത് സമ്പ്രാപ്തഃ സമാലോക്യ മഹാഗിരിമ്
വെടിയൊന്നുപോലെ വേഗത്തില് അങ്ങോട്ട് എത്തിയ അവന്, കുറച്ച് അടുത്തെത്തി ആ മഹാപര്വതത്തെ നോക്കി.
മഹേന്ദ്രം മേഘസംകാശം നനാദ സ മഹാകപിഃ। സ പൂരയാമാസ കപിര്ദിശോ ദശ സമന്തതഃ
മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഇരുണ്ട മഹേന്ദ്രപര്വതത്തെ കണ്ട മഹാകപി വലിയ ശബ്ദത്തില് മുഴക്കി, അവന്റെ നാദം പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും പടര്ന്നു.
നദന് നാദേന മഹതാ മേഘസ്വനമഹാസ്വനഃ। സ തം ദേശമനുപ്രാപ്തഃ സുഹൃദ്ദര്ശനലാലസഃ
വലിയ മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ മഹാനാദം മുഴക്കി, സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ അവന് ആ സ്ഥലത്ത് എത്തി.
നനാദ സുമഹാനാദം ലാങ്ഗൂലം ചാപ്യകമ്പയത്। തസ്യ നാനദ്യമാനസ്യ സുപര്ണാചരിതേ പഥി
വലിയ ശബ്ദത്തില് മുഴക്കി, വാലും ആടിച്ചു; ഗരുഡന് സഞ്ചരിക്കുന്ന വഴിയില് അവന് മുഴക്കിയപ്പോള്,
ഫലതീവാസ്യ ഘോഷേണ ഗഗനം സാര്കമണ്ഡലമ്। യേ തു തത്രോത്തരേ കൂലേ സമുദ്രസ്യ മഹാബലാഃ
അവന്റെ മുഴക്കത്തില് സൂര്യന് അടങ്ങിയ ആകാശം itself വിറച്ചു പോലെ തോന്നി; സമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കേ കരയില് ഉണ്ടായിരുന്ന മഹാബലശാലികളും,
പൂര്വം സംവിഷ്ഠിതാഃ ശൂരാ വായുപുത്രദിദൃക്ഷവഃ। മഹതോ വായുനുന്നസ്യ തോയദസ്യേവ നിഃസ്വനമ്। ശുശ്രുവുസ്തേ തദാ ഘോഷമൂരുവേഗം ഹനൂമതഃ
മുന്പേ അവിടെ ഇരുന്ന് വായുപുത്രനെ കാണാന് ആഗ്രഹിച്ച വീരന്മാര് വാതംകൊണ്ട് നീങ്ങുന്ന വലിയ മേഘത്തിന്റെ മുഴക്കത്തെപ്പോലെ ഹനുമാന്റെ മഹാശബ്ദം കേട്ടു.
തേ ദീനമനസഃ സര്വേ ശുശ്രുവുഃ കാനനൌകസഃ। വാനരേന്ദ്രസ്യ നിര്ഘോഷം പര്ജന്യനിനദോപമമ്
ദുഃഖഭാരമുള്ള മനസ്സോടെ കാട്ടില് താമസിക്കുന്ന ആ വാനരന്മാര് എല്ലാവരും വാനരരാജാവിന്റെ ഇടിമുഴക്കത്തോടുള്ള വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു.
നിശമ്യ നദതോ നാദം വാനരാസ്തേ സമന്തതഃ। ബഭൂവുരുത്സുകാഃ സര്വേ സുഹൃദ്ദര്ശനകാങ്ക്ഷിണഃ
ആ വലിയ മുഴക്കം ചുറ്റും മുഴങ്ങുന്നത് കേട്ടവരെല്ലാവരും സുഹൃത്തിനെ കാണാന് ആഗ്രഹത്തോടെ ഉത്സുകരായി.
ജാമ്ബവാന് സ ഹരിശ്രേഷ്ഠഃ പ്രീതിസംഹൃഷ്ടമാനസഃ। ഉപാമന്ത്ര്യ ഹരീന് സര്വാനിദം വചനമബ്രവീത്
ഹരികളില് ശ്രേഷ്ഠനായ ജാംബവാന് സന്തോഷത്തിലും ആവേശത്തിലും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ എല്ലാ വാനരന്മാരോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
സര്വഥാ കൃതകാര്യോഽസൌ ഹനൂമാന് നാത്ര സംശയഃ। ന ഹ്യസ്യാകൃതകാര്യസ്യ നാദ ഏവംവിധോ ഭവേത്
എല്ലാവിധത്തിലും ഹനുമാന് തന്റെ കര്ത്തവ്യം പൂര്ത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നു, ഇതില് സംശയമില്ല; കാരണം, കര്ത്തവ്യം പൂര്ത്തിയാകാതെ അവനില് ഇങ്ങനെ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാകില്ല.
തസ്യ ബാഹൂരുവേഗം ച നിനാദം ച മഹാത്മനഃ। നിശമ്യ ഹരയോ ഹൃഷ്ടാഃ സമുത്പേതുര്യതസ്തതഃ
അവന്റെ കൈകളും ഉരസ്സും കൊണ്ടുള്ള ശക്തിയും മഹാനാദവും കേട്ട വാനരന്മാര് സന്തോഷത്തോടെ അവിടം വിട്ട് ചാടിപ്പോയി.