നരാന്തകസ്യ കുമ്ഭസ്യ നികുമ്ഭസ്യ ദുരാത്മനഃ। യജ്ഞശത്രോശ്ച ഭവനം ബ്രഹ്മശത്രോസ്തഥൈവ ച
നരാന്തകൻ, കുംഭൻ, ദുഷ്ടനായ നികുംഭൻ, യജ്ഞശത്രു, ബ്രഹ്മശത്രു എന്നിവരുടെ വീടുകളിലും തീയിട്ടു.
വര്ജയിത്വാ മഹാതേജാ വിഭീഷണഗൃഹം പ്രതി। ക്രമമാണഃ ക്രമേണൈവ ദദാഹ ഹരിപുങ്ഗവഃ
വലിയ തേജസ്സുള്ള ഹനുമാൻ, വിഭീഷണന്റെ വീട് ഒഴികെ, ഓരോ വീടിലും തുടർച്ചയായി തീയിട്ടു.
തേഷു തേഷു മഹാര്ഹേഷു ഭവനേഷു മഹായശാഃ। ഗൃഹേഷ്വൃദ്ധിമതാമൃദ്ധിം ദദാഹ കപികുഞ്ജരഃ
അവിടെ അദ്ഭുതമായ വിലയേറിയ വീടുകളിൽ, പ്രശസ്തനായ കുരങ്ങുകളുടെ നായകൻ, സമ്പന്നരുടെ സമ്പത്ത് കത്തിച്ചു.
സര്വേഷാം സമതിക്രമ്യ രാക്ഷസേന്ദ്രസ്യ വീര്യവാന്। ആസസാദാഥ ലക്ഷ്മീവാന് രാവണസ്യ നിവേശനമ്
എല്ലാ വീടുകളും കടന്ന്, വീരനായ ഹനുമാൻ, മഹത്വം നിറഞ്ഞ രാക്ഷസാധിപനായ രാവണന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി.
തതസ്തസ്മിന് ഗൃഹേ മുഖ്യേ നാനാരത്നവിഭൂഷിതേ। മേരുമന്ദരസംകാശേ നാനാമങ്ഗലശോഭിതേ
അവിടെ, വിവിധ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, മേരു-മന്ദരപർവതങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന, അനേകം മംഗളചിഹ്നങ്ങളാൽ ഭസുരമായ ആ പ്രധാന വീട്ടിൽ,
പ്രദീപ്തമഗ്നിമുത്സൃജ്യ ലാങ്ഗൂലാഗ്രേ പ്രതിഷ്ഠിതമ്। നനാദ ഹനുമാന് വീരോ യുഗാന്തജലദോ യഥാ
വാലിന്റെ അറ്റത്ത് തെളിഞ്ഞ തീ വിട്ട്, വീരനായ ഹനുമാൻ, കാലാന്ത്യത്തിലെ ഇടിമേഘംപോലെ ഗർജിച്ചു.
ശ്വസനേന ച സംയോഗാദതിവേഗോ മഹാബലഃ। കാലാഗ്നിരിവ ജജ്വാല പ്രാവര്ധത ഹുതാശനഃ
കാറ്റിന്റെ ശക്തിയാൽ, മഹാബലൻ അഗ്നി അതിവേഗത്തിൽ പടർന്നു, കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിപോലെ വളർന്നു.
പ്രദീപ്തമഗ്നിം പവനസ്തേഷു വേശ്മസു ചാരയന്। താനി കാഞ്ചനജാലാനി മുക്താമണിമയാനി ച
തെളിഞ്ഞ തീ ആ വീടുകളിൽ കൊണ്ടുപോയി, ഹനുമാൻ പൊന്നാൽ നിർമ്മിതമായ ജാലകങ്ങളും മുത്തും മണികളും ചേർന്നവയും കത്തിച്ചു.
ഭവനാനി വ്യശീര്യന്ത രത്നവന്തി മഹാന്തി ച। താനി ഭഗ്നവിമാനാനി നിപേതുര്വസുധാതലേ
വളരെ വലിയവയും രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയുമായ ആ ഭവനങ്ങൾ തകർന്നു വീണു; അവയുടെ മുകളിലെ ഗോപുരങ്ങൾ തകർന്നു ഭൂമിയിൽ പതിച്ചു.
ഭവനാനീവ സിദ്ധാനാമമ്ബരാത് പുണ്യസംക്ഷയേ। സംജജ്ഞേ തുമുലഃ ശബ്ദോ രാക്ഷസാനാം പ്രധാവതാമ്
പുണ്യശേഷി തീർന്നപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സിദ്ധന്മാരുടെ ഭവനങ്ങൾ വീഴുന്നതുപോലെ, രക്ഷസന്മാർ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
സ്വേ സ്വേ ഗൃഹപരിത്രാണേ ഭഗ്നോത്സാഹോജ്ഝിതശ്രിയാമ്। നൂനമേഷോഽഗ്നിരായാതഃ കപിരൂപേണ ഹാ ഇതി
ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വീട് രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, ധൈര്യവും ഭാഗ്യവും വിട്ടുപോയ അവരൊക്കെയും, 'ഇത് തീ കുരങ്ങിന്റെ രൂപത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നു, അയ്യോ!' എന്ന് നിലവിളിച്ചു.
ക്രന്ദന്ത്യഃ സഹസാ പേതുഃ സ്തനംധയധരാഃ സ്ത്രിയഃ। കാശ്ചിദഗ്നിപരീതാങ്ഗ്യോ ഹര്മ്യേഭ്യോ മുക്തമൂര്ധജാഃ
കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുലകുടിപ്പിച്ച സ്ത്രീകൾ പെട്ടെന്ന് നിലവിളിച്ച് വീണു; ചിലർക്ക് തീ ശരീരത്തിൽ പടർന്നു, മുടി അഴിച്ചു, അവർ ആഹ്ലാദങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ഓടി.
പതന്ത്യോരേജിരേഽഭ്രേഭ്യഃ സൌദാമന്യ ഇവാമ്ബരാത്। വജ്രവിദ്രുമവൈദൂര്യമുക്താരജതസംഹതാന്
അവർ ആകാശത്തെത്തുന്ന വലിയ ഭവനങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണു ഓടുമ്പോൾ, വജ്രം, പവഴ, വൈഡൂര്യം, മുത്ത്, വെള്ളി എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട അവർ, മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് മിന്നുന്ന മിന്നലുപോലെ തിളങ്ങി.
വിചിത്രാന് ഭവനാദ്ധാതൂന് സ്യന്ദമാനാന് ദദര്ശ സഃ। നാഗ്നിസ്തൃപ്യതി കാഷ്ഠാനാം തൃണാനാം ച യഥാ തഥാ
ഹനുമാൻ ആ അത്ഭുതഭവനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി വരുന്ന വിവിധ ലോഹങ്ങൾ കണ്ടു; തീക്ക് മരവും പുല്ലും എത്ര കിട്ടിയാലും മതിയാവാത്തതുപോലെ,
ഹനൂമാന് രാക്ഷസേന്ദ്രാണാം വധേ കിംചിന്ന തൃപ്യതി। ന ഹനൂമദ്വിശസ്താനാം രാക്ഷസാനാം വസുന്ധരാ
ഹനുമാൻ രക്ഷസാധിപന്മാരെ സംഹരിച്ചിട്ടും തൃപ്തിയുണ്ടായില്ല; ഹനുമാനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട രക്ഷസന്മാരെ ഭൂമിക്കും മതിയായില്ല.
ഹനൂമതാ വേഗവതാ വാനരേണ മഹാത്മനാ। ലങ്കാപുരം പ്രദഗ്ധം തദ് രുദ്രേണ ത്രിപുരം യഥാ
വേഗവാനായ മഹാത്മാവായ ഹനുമാൻ ആ ലങ്കാപുരി ചുട്ടുതകർത്തു, രുദ്രൻ ത്രിപുരം ചുട്ടതുപോലെ.
തതഃ സ ലങ്കാപുരപര്വതാഗ്രേ സമുത്ഥിതോ ഭീമപരാക്രമോഽഗ്നിഃ। പ്രസാര്യ ചൂഡാവലയം പ്രദീപ്തോ ഹനൂമതാ വേഗവതോപസൃഷ്ടഃ
അതിനുശേഷം, ലങ്കാപുരിയുടെ പർവതശിഖരത്തിൽ, ഭയങ്കരശക്തിയുള്ള തീ ഉയർന്നു, കിരീടംപോലെ ജ്വാലകൾ പടർന്നു, വേഗതയുള്ള ഹനുമാൻ അതിനെ ഉണർത്തി.
യുഗാന്തകാലാനലതുല്യരൂപഃ സമാരുതോഽഗ്നിര്വവൃധേ ദിവസ്പൃക്। വിധൂമരശ്മിര്ഭവനേഷു സക്തോ രക്ഷഃശരീരാജ്യസമര്പിതാര്ചിഃ
യുഗാന്തകാലത്തിലെ അഗ്നിപോലെയുള്ള തീ, കാറ്റിനൊപ്പം വളർന്നു, ആകാശം തൊട്ട്, ഭവനങ്ങളിൽ പടർന്ന്, പുകയില്ലാത്ത ജ്വാലകൾ, രക്ഷസശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പാൽ തീർത്തു.
ആദിത്യകോടീസദൃശഃ സുതേജാ ലങ്കാം സമസ്താം പരിവാര്യ തിഷ്ഠന്। ശബ്ദൈരനേകൈരശനിപ്രരൂഢൈ- ര്ഭിന്ദന്നിവാണ്ഡം പ്രബഭൌ മഹാഗ്നിഃ
കോടികൾ സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, ആ മഹാതീ ലങ്കയെ മുഴുവനും ചുറ്റി, പല ഇടങ്ങളിൽ ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ പോലെ ശബ്ദിച്ചു, ബ്രഹ്മാണ്ഡം പൊട്ടുന്നപോലെ ഭയങ്കരമായി തിളങ്ങി.
തത്രാമ്ബരാദഗ്നിരതിപ്രവൃദ്ധോ രൂക്ഷപ്രഭഃ കിംശുകപുഷ്പചൂഡഃ। നിര്വാണധൂമാകുലരാജയശ്ച നീലോത്പലാഭാഃ പ്രചകാശിരേഽഭ്രാഃ
അവിടെ ആകാശത്ത് നിന്ന് തീ അതിവേഗത്തിൽ പടർന്നു; കഠിനമായ പ്രകാശം, കിംശുകപൂക്കൾ കിരീടംപോലെ, അണയുന്ന തീയുടെ പുകയും പൊടിയും നിറഞ്ഞ, നീലതാമരപോലെയുള്ള മേഘങ്ങൾ പ്രകാശിച്ചു.
വജ്രീ മഹേന്ദ്രസ്ത്രിദശേശ്വരോ വാ സാക്ഷാദ് യമോ വാ വരുണോഽനിലോ വാ। രൌദ്രോഽഗ്നിരര്കോ ധനദശ്ച സോമോ ന വാനരോഽയം സ്വയമേവ കാലഃ
ഇത് വജ്രം കൈവശമുള്ള മഹേന്ദ്രനോ, ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനോ, യമനോ, വരുണനോ, കാറ്റോ, രുദ്രനോ, അഗ്നിയോ, സൂര്യനോ, കുബേരനോ, സോമനോ? ഈ കുരങ്ങൻ അല്ല, സ്വയം കാലൻ തന്നെയാണ്.
കിം ബ്രഹ്മണഃ സര്വപിതാമഹസ്യ ലോകസ്യ ധാതുശ്ചതുരാനനസ്യ। ഇഹാഗതോ വാനരരൂപധാരീ രക്ഷോപസംഹാരകരഃ പ്രകോപഃ
ഇത് സർവ്വപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ കോപമാണോ, ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ച നാലുമുഖൻ, കുരങ്ങിന്റെ രൂപത്തിൽ ഇവിടെ വന്ന് രക്ഷസന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ?
കിം വൈഷ്ണവം വാ കപിരൂപമേത്യ രക്ഷോവിനാശായ പരം സുതേജഃ। അചിന്ത്യമവ്യക്തമനന്തമേകം സ്വമായയാ സാമ്പ്രതമാഗതം വാ
അല്ലെങ്കിൽ, വിഷ്ണുവിന്റെ പരമശക്തി കുരങ്ങിന്റെ രൂപത്തിൽ, അപ്രത്യക്ഷവും അനന്തവും ഏകത്വമുള്ളതുമായ സ്വയം മായയാൽ ഇപ്പോൾ രക്ഷസന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ വന്നതാണോ?
ഇത്യേവമൂചുര്ബഹവോ വിശിഷ്ടാ രക്ഷോഗണാസ്തത്ര സമേത്യ സര്വേ। സപ്രാണിസങ്ഘാം സഗൃഹാം സവൃക്ഷാം ദഗ്ധാം പുരീം താം സഹസാ സമീക്ഷ്യ
അങ്ങനെ, അവിടെ കൂടിയിരുന്ന അനേകം പ്രധാനപ്പെട്ട രക്ഷസസംഘങ്ങൾ, ജീവജാലങ്ങളോടും വീടുകളോടും വൃക്ഷങ്ങളോടും കൂടിയ ആ നഗരം പെട്ടെന്ന് ചുട്ടുപോയത് കണ്ടു, ഇങ്ങനെ പരസ്പരം പറഞ്ഞു.
തതസ്തു ലങ്കാ സഹസാ പ്രദഗ്ധാ സരാക്ഷസാ സാശ്വരഥാ സനാഗാ। സപക്ഷിസങ്ഘാ സമൃഗാ സവൃക്ഷാ രുരോദ ദീനാ തുമുലം സശബ്ദമ്
അതിനുശേഷം, ലങ്കാപുരി പെട്ടെന്ന് തീയിൽ ചുട്ടുപോയി; രക്ഷസന്മാരോടും കുതിരകളോടും രഥങ്ങളോടും ആനകളോടും, പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും വൃക്ഷങ്ങളും കൂടെ, ദു:ഖത്തോടെ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിച്ചു.
ഹാ താത ഹാ പുത്രക കാന്ത മിത്ര ഹാ ജീവിതേശാങ്ഗ ഹതം സുപുണ്യമ്। രക്ഷോഭിരേവം ബഹുധാ ബ്രുവദ്ഭിഃ ശബ്ദഃ കൃതോ ഘോരതരഃ സുഭീമഃ
'അയ്യോ അച്ഛാ! അയ്യോ മകനേ, പ്രിയ സ്നേഹിതാ! അയ്യോ ജീവന്റെ നാഥാ, എന്റെ ശരീരം, എന്റെ ഭാഗ്യം എല്ലാം നശിച്ചു!' ഇങ്ങനെ പലവിധത്തിൽ രക്ഷസന്മാർ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ഒരു വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ഹുതാശനജ്വാലസമാവൃതാ സാ ഹതപ്രവീരാ പരിവൃത്തയോധാ। ഹനൂമതഃ ക്രോധബലാഭിഭൂതാ ബഭൂവ ശാപോപഹതേവ ലങ്കാ
തീവ്രമായ അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വീരന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ട്, രക്ഷകർ പിന്മാറി, ഹനുമാന്റെ ക്രോധശക്തിയിൽ കീഴടങ്ങിയ ലങ്ക, ശാപം ബാധിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
സസമ്ഭ്രമം ത്രസ്തവിഷണ്ണരാക്ഷസാം സമുജ്ജ്വലജ്ജ്വാലഹുതാശനാങ്കിതാമ്। ദദര്ശ ലങ്കാം ഹനുമാന് മഹാമനാഃ സ്വയംഭുരോഷോപഹതാമിവാവനിമ്
ഭയത്തിലും നിരാശയിലുമായിരുന്ന റാക്ഷസന്മാരാൽ നിറഞ്ഞു, കത്തുന്ന അഗ്നിജ്വാലകളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ലങ്കയെ, മഹാമനസ്സുള്ള ഹനുമാൻ സ്വയംഭുവിന്റെ കോപത്തിൽ ബാധിച്ച ഭൂമിപോലെ കണ്ടു.
ഭങ്ക്ത്വാ വനം പാദപരത്നസംകുലം ഹത്വാ തു രക്ഷാംസി മഹാന്തി സംയുഗേ। ദഗ്ധ്വാ പുരീം താം ഗൃഹരത്നമാലിനീം തസ്ഥൌ ഹനൂമാന് പവനാത്മജഃ കപിഃ
മൂല്യവത്തായ വൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാട് തകർത്തു, മഹാരാക്ഷസന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിച്ചു, മനോഹരമായ വീടുകൾ അലങ്കരിച്ച നഗരം കത്തിച്ചു, വായുപുത്രനായ ഹനുമാൻ അവിടെ ഉറച്ചു നിന്നു.
സ രാക്ഷസാംസ്താന് സുബഹൂംശ്ച ഹത്വാ വനം ച ഭങ്ക്ത്വാ ബഹുപാദപം തത്। വിസൃജ്യ രക്ഷോഭവനേഷു ചാഗ്നിം ജഗാമ രാമം മനസാ മഹാത്മാ
അനേകം റാക്ഷസന്മാരെ സംഹരിച്ചു, അനവധി വൃക്ഷങ്ങളുള്ള കാട് തകർത്തു, റാക്ഷസരുടെ വീടുകളിൽ അഗ്നി വിടർന്നു, മഹാത്മാവായ ഹനുമാൻ മനസ്സിൽ രാമനെ ഓർത്തു.