യഃ ശൃണോതി ച കാകുത്സ്ഥ സര്വാന് കാമാനവാപ്നുയാത് । സര്വേ പാപാഃ പ്രണശ്യന്തി ആയുഃ കീര്തിശ്ച വര്ധതേ ॥൧-൪൪-
കാകുത്ഥസന്തതിയായവനേ, ഈ കഥ കേൾക്കുന്നവൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടും; പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കും, ആയുസ്സും കീർത്തിയും വർധിക്കും.
ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയേ ആദികാവ്യേ ബാലകാണ്ഡേ ചതുശ്ചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ഇങ്ങനെ മഹർഷി വാൽമീകിയുടെ ശ്രീരാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ നാല്പത്തിനാലാം സർഗം സമാപിക്കുന്നു.
thumb|പഞ്ചചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ പഞ്ചചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ അൻപത്തിയഞ്ചാം സർഗം കേൾക്കപ്പെടുന്നു.
വിശ്വാമിത്രവചഃ ശ്രുത്വാ രാഘവഃ സഹലക്ഷ്മണഃ। വിസ്മയം പരമം ഗത്വാ വിശ്വാമിത്രമഥാബ്രവീത്
വിശ്വാമിത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാഘവനും ലക്ഷ്മണനും അത്ഭുതത്തോടെ വിശ്വാമിത്രനോട് പറഞ്ഞു.
അത്യദ്ഭുതമിദം ബ്രഹ്മന് കഥിതം പരമം ത്വയാ। ഗങ്ഗാവതരണം പുണ്യം സാഗരസ്യാപി പൂരണമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, നീ പറഞ്ഞത് അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്; ഗംഗയുടെ അവതാരവും സമുദ്രം നിറയുന്നതും വളരെ വിശിഷ്ടമാണ്.
ക്ഷണഭൂതേവ നൌ രാത്രിഃ സംവൃത്തേയം പരംതപ। ഇമാം ചിന്തയതോഃ സര്വാം നിഖിലേന കഥാം തവ
ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, നിന്റെ കഥ മുഴുവൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഈ രാത്രി നമുക്ക് ഒരു നിമിഷംപോലെയാണ് കടന്നുപോയത്.
തസ്യ സാ ശര്വരീ സര്വാ മമ സൌമിത്രിണാ സഹ। ജഗാമ ചിന്തയാനസ്യ വിശ്വാമിത്ര കഥാം ശുഭാമ്
സൗമിത്രിയോടൊപ്പം ഞാൻ വിശ്വാമിത്രന്റെ ഈ ശുഭമായ കഥ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ആ രാത്രി മുഴുവൻ കടന്നു.
തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ വിശ്വാമിത്രം തപോധനമ്। ഉവാച രാഘവോ വാക്യം കൃതാഹ്നികമരിന്ദമഃ
ശുദ്ധമായ പ്രഭാതത്തിൽ, അഹ്നികം പൂർത്തിയാക്കിയ രാഘവൻ, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവൻ, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ വിശ്വാമിത്രനോട് പറഞ്ഞു.
ഗതാ ഭഗവതീ രാത്രിഃ ശ്രോതവ്യം പരമം ശ്രുതമ്। തരാമ സരിതാം ശ്രേഷ്ഠാം പുണ്യാം ത്രിപഥഗാം നദീമ്
ഭാഗ്യവതിയായ രാത്രി കടന്നു, ഉത്തമമായ കഥയും കേട്ടു. ഇനി നാം ഈ പുണ്യമുള്ള ഗംഗാനദി കടക്കാം.
നൌരേഷാ ഹി സുഖാസ്തീര്ണാ ഋഷീണാം പുണ്യകര്മണാമ്। ഭഗവന്തമിഹ പ്രാപ്തം ജ്ഞാത്വാ ത്വരിതമാഗതാ
പുണ്യപ്രവൃത്തിയുള്ള ഋഷിമാർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാവുന്ന ഈ തോണി, ഭഗവാനെ ഇവിടെ എത്തിയെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വേഗത്തിൽ എത്തി.
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ രാഘവസ്യ മഹാത്മനഃ। സന്താരം കാരയാമാസ സര്ഷിസങ്ഘസ്യ കൌശികഃ
മഹാത്മാവായ രാഘവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൌശികൻ, ആ ഋഷിസമൂഹം മുഴുവൻ നദി കടക്കാൻ ഒരുക്കി.
ഉത്തരം തീരമാസാദ്യ സമ്പൂജ്യര്ഷിഗണം തതഃ। ഗങ്ഗാകൂലേ നിവിഷ്ടാസ്തേ വിശാലാം ദദൃശുഃ പുരീമ്
വടക്കേ കരയിൽ എത്തി, ഋഷികളെ ആദരിച്ച്, അവർ ഗംഗയുടെ തീരത്ത് പാർത്തു, വിശാലാ നഗരം കണ്ടു.
തതോ മുനിവരസ്തൂര്ണം ജഗാമ സഹരാഘവഃ। വിശാലാം നഗരീം രമ്യാം ദിവ്യാം സ്വര്ഗോപമാം തദാ
അപ്പോൾ മഹർഷി, രാഘവനോടൊപ്പം, ആ മനോഹരവും ദിവ്യവുമായ സ്വർഗ്ഗത്തോട് സമമായ വിശാലാ നഗരത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പോയി.
അഥ രാമോ മഹാപ്രാജ്ഞോ വിശ്വാമിത്രം മഹാമുനിമ്। പപ്രച്ഛ പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ വിശാലാമുത്തമാം പുരീമ്
അപ്പോൾ മഹാപണ്ഡിതനായ രാമൻ കൈകൂപ്പി മഹാമുനിയായ വിശ്വാമിത്രനോടു വിശാല എന്ന മഹാനഗരത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
കതമോ രാജവംശോഽയം വിശാലായാം മഹാമുനേ। ശ്രോതുമിച്ഛാമി ഭദ്രം തേ പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ
മഹാമുനിയേ, ഈ വിശാലയിൽ ഏത് രാജവംശമാണ് സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി പറയുമാറാകട്ടെ, എനിക്ക് അത്യന്തം കൗതുകമാണ്.
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ രാമസ്യ മുനിപുങ്ഗവഃ। ആഖ്യാതും തത്സമാരേഭേ വിശാലായാഃ പുരാതനമ്
രാമന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, മുനികളിൽ പ്രധാനനായ വിശ്വാമിത്രൻ വിശാലയുടെ പുരാതനചരിത്രം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശ്രൂയതാം രാമ ശക്രസ്യ കഥാം കഥയതഃ ശ്രുതാമ്। അസ്മിന് ദേശേ ഹി യദ് വൃത്തം ശൃണു തത്ത്വേന രാഘവ
രാമാ, ഞാൻ കേട്ടിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രന്റെ കഥ നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കണം. ഈ ദേശത്ത് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ സത്യമായി പറയാം, രഘുവംശജാ, നീ കേൾക്കൂ.
പൂര്വം കൃതയുഗേ രാമ ദിതേഃ പുത്രാ മഹാബലാഃ। അദിതേശ്ച മഹാഭാഗാ വീര്യവന്തഃ സുധാര്മികാഃ
മുന്പ് കൃതയുഗത്തിൽ, രാമാ, ദിതിയുടെ മഹാബലശാലികളായ പുത്രന്മാരും, അതിതിയുടെ മഹാഭാഗ്യശാലികളും ധൈര്യശാലികളും ധാർമ്മികരുമായ പുത്രന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തതസ്തേഷാം നരവ്യാഘ്ര ബുദ്ധിരാസീന്മഹാത്മനാമ്। അമരാ വിജരാശ്ചൈവ കഥം സ്യാമോ നിരാമയാഃ
അപ്പോൾ, മനുഷ്യസിംഹനായ രാമാ, ആ മഹാത്മാക്കൾ തമ്മിൽ ചർച്ച ചെയ്തു: എങ്ങനെ നമുക്ക് അമരന്മാരായി, വൃദ്ധിയില്ലാതെയും രോഗമില്ലാതെയും കഴിയാമെന്ന്.
തേഷാം ചിന്തയതാം തത്ര ബുദ്ധിരാസീദ് വിപശ്ചിതാമ്। ക്ഷീരോദമഥനം കൃത്വാ രസം പ്രാപ്സ്യാമ തത്ര വൈ
അവരിൽ ആ ജ്ഞാനികൾ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, അവർക്ക് ഒരു ആശയം ഉണ്ടായി: ക്ഷീരസാഗരം കുലുക്കിയാൽ അവിടെ നിന്ന് അമൃതം ലഭിക്കും.
തതോ നിശ്ചിത്യ മഥനം യോക്ത്രം കൃത്വാ ച വാസുകിമ്। മന്ഥാനം മന്ദരം കൃത്വാ മമന്ഥുരമിതൌജസഃ
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, അവർ വാസുകിയെ കയറ്റമായി ഉപയോഗിച്ച്, മന്ദരപർവ്വതത്തെ കുലുക്കുവാനായി എടുത്തു, വലിയ ഉത്സാഹത്തോടെ ക്ഷീരസാഗരം കുലുക്കാൻ തുടങ്ങി.
അഥ വര്ഷസഹസ്രേണ യോക്ത്രസര്പശിരാംസി ച। വമന്തോഽതിവിഷം തത്ര ദദംശുര്ദശനൈഃ ശിലാഃ
അങ്ങനെ ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, കയറ്റമായി ഉപയോഗിച്ച പാമ്പിന്റെ തലകളിൽ നിന്ന് അത്യന്തം വിഷം പുറത്ത് വരാൻ തുടങ്ങി; അതിന്റെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് പാറകളെ കടിച്ചു.
ഉത്പപാതാഗ്നിസംകാശം ഹാലാഹലമഹാവിഷമ്। തേന ദഗ്ധം ജഗത് സര്വം സദേവാസുരമാനുഷമ്
അപ്പോൾ അഗ്നിപോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ ഹാലാഹലവിഷം ഉയർന്നു; അതിനാൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെ ലോകം മുഴുവൻ ദഹിച്ചു.
അഥ ദേവാ മഹാദേവം ശങ്കരം ശരണാര്ഥിനഃ। ജഗ്മുഃ പശുപതിം രുദ്രം ത്രാഹി ത്രാഹീതി തുഷ്ടുവുഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ രക്ഷക്കായി മഹാദേവനായ ശങ്കരനെയും പശുപതിയെയും രുദ്രനെയും സമീപിച്ചു, 'രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ' എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഏവമുക്തസ്തതോ ദേവൈര്ദേവദേവേശ്വരഃ പ്രഭുഃ। പ്രാദുരാസീത് തതോഽത്രൈവ ശങ്ഖചക്രധരോ ഹരിഃ
അങ്ങനെ ദേവന്മാർ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവാധിപൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; പിന്നെ ശംഖവും ചക്രവും കൈവശമുള്ള ഹരിയും അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി.
ഉവാചൈനം സ്മിതം കൃത്വാ രുദ്രം ശൂലധരം ഹരിഃ। ദൈവതൈര്മഥ്യമാനേ തു യത്പൂര്വം സമുപസ്ഥിതമ്
ഹരി പുഞ്ചിരിയോടെ ത്രിശൂലധാരിയായ രുദ്രനോടു പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാർ ക്ഷീരസാഗരം കുലുക്കുമ്പോൾ ഇവിടെ എന്താണ് ഉദിച്ചുവന്നതെന്ന്...'
തത് ത്വദീയം സുരശ്രേഷ്ഠ സുരാണാമഗ്രതോ ഹി യത്। അഗ്രപൂജാമിഹ സ്ഥിത്വാ ഗൃഹാണേദം വിഷം പ്രഭോ
'ദേവന്മാരുടെ മുമ്പിൽ ഉദിച്ചുവന്നതും, ദേവശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെതുമായ ഈ വിഷം നീ ഏറ്റുവാങ്ങണം, പ്രഭോ.'
ഇത്യുക്ത്വാ ച സുരശ്രേഷ്ഠസ്തത്രൈവാന്തരധീയത। ദേവതാനാം ഭയം ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുത്വാ വാക്യം തു ശാര്ങ്ഗിണഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ദേവശ്രേഷ്ഠൻ അവിടെ അപ്രത്യക്ഷനായി; ദേവന്മാരുടെ ഭയം കണ്ടും ശാർംഗധാരിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടും,
ഹാലാഹലം വിഷം ഘോരം സംജഗ്രാഹാമൃതോപമമ്। ദേവാന് വിസൃജ്യ ദേവേശോ ജഗാമ ഭഗവാന് ഹരഃ
ദേവാധിപനായ ഹരൻ ആ ഭയങ്കരമായ ഹാലാഹലവിഷം അമൃതംപോലെ ഏറ്റെടുത്തു; ദേവന്മാരെ വിട്ട് ഭഗവാൻ ഹരൻ അകന്നു.
തതോ ദേവാസുരാഃ സര്വേ മമന്ഥൂ രഘുനന്ദന। പ്രവിവേശാഥ പാതാലം മന്ഥാനഃ പര്വതോത്തമഃ
ശേഷം ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും വീണ്ടും കുലുക്കാൻ തുടങ്ങി, രഘുനന്ദനാ; അപ്പോൾ കുലുക്കുവാൻ ഉപയോഗിച്ച പർവ്വതം പാതാളത്തിലേക്ക് മുങ്ങി.