അര്ധചന്ദ്രേണ വദനേ ശിരസ്യേകേന കര്ണിനാ । ബാഹ്വോര്വിവ്യാധ നാരാചൈര്ദശഭിസ്തം കപീശ്വരമ്
അവന്റെ മുഖത്ത് അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള ഒരു അമ്പും, തലയില് കൂർത്ത അമ്പും, കൈകളില് ഇരുമ്പ് അമ്പുകള് പത്ത് കൊണ്ട് കപിരാജാവിനെ വെട്ടി.
തസ്യ തച്ഛുശുഭേ താമ്രം ശരേണാഭിഹതം മുഖമ് । ശരദീവാമ്ബുജമ്ഫുല്ലം വിദ്ധം ഭാസ്കരരശ്മിനാ
താമ്രവര്ണ്ണമുള്ള അമ്പ് മുഖത്ത് പതിച്ചതിനാല്, ആ മുഖം ശരദ്കാലത്തെ സൂര്യകിരണങ്ങള് തൊട്ടു വിരിഞ്ഞ കമലപൂവിനെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
തത്തസ്യ രക്തം രക്തേന രഞ്ജിതം ശുശുഭേ മുഖമ് । യഥാകാശേ മഹാപദ്മം സിക്തം ചന്ദനബിന്ദുഭിഃ
രക്തം ചൊരിഞ്ഞു ചുവന്ന ആ മുഖം, ആകാശത്ത് ചന്ദനതുള്ളികള് വീണ മഹാപദ്മപുഷ്പം പോലെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
ചുകോപ ബാണാഭിഹതോ രാക്ഷസസ്യ മഹാകപിഃ । തതഃ പാര്ശ്വേതിവിപുലാം ദദര്ശ മഹതീം ശിലാമ്
രാക്ഷസന്റെ അമ്പുകള് കൊണ്ട് തലയ്ക്ക് അടിയേറ്റ മഹാകപി കോപിച്ചു; അപ്പോള് അവന്റെ പക്കല് വലിയൊരു പാറക്കല്ല് കാണപ്പെട്ടു.
തരസാ താം സമുത്പാട്യ ചിക്ഷേപ ബലവദ്ബലീ । താം ശരൈര്ദശഭിഃ ക്രുദ്ധസ്താഡയാമാസ രാക്ഷസഃ
ശക്തിയോടെ ആ പാറ എടുക്കുകയും ശക്തിയായി എറിയുകയും ചെയ്തു; കോപംകൊണ്ട രാക്ഷസന് പത്ത് അമ്പുകള് കൊണ്ട് അതിനെ തട്ടി.
വിപന്നം കര്മ തദ്ദൃഷ്ട്വാ ഹനുമാംശ്ചണ്ഡവിക്രമഃ । സാലം വിപുലമുത്പാട്യ ഭ്രാമയാമാസ വീര്യവാന്
തന്റെ ശ്രമം ഫലിച്ചില്ലെന്ന് കണ്ടു, ഭയങ്കരമായ വീര്യശാലിയായ ഹനുമാന് വലിയൊരു ശാലവൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു ചുറ്റിത്തുടങ്ങി.
ഭ്രാമയന്തം കപിം ദൃഷ്ട്വാ സാലവൃക്ഷം മഹാബലമ് । ചിക്ഷേപ സുബഹൂന് ബാണാന് ജമ്ബുമാലീ മഹാബലഃ
ശക്തിയുള്ള കപി ശാലവൃക്ഷം ചുറ്റുന്നതു കണ്ട ജംബുമാലി, വലിയ ശക്തിയോടെ അനേകം അമ്പുകള് അവനിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
സാലം ചതുര്ഭിശ്ചിച്ഛേദ വാനരം പഞ്ചഭിര്ഭുജേ । ശിരസ്യേകേന ബാണേന ദശഭിസ്തു സ്തനാന്തരേ
നാല് അമ്പുകള് കൊണ്ട് ശാലവൃക്ഷം വെട്ടി, അഞ്ചു അമ്പുകള് കൊണ്ട് കപിയുടെ കൈയില് അടിച്ചു, ഒരു അമ്പ് തലയില് പതിച്ചു, പത്ത് അമ്പുകള് നെഞ്ചില് തട്ടി.
സ ശരൈഃ പൂരിതതനുഃ ക്രോധേന മഹതാ വൃതഃ । തമേവ പരിഘം ഗൃഹ്യ ഭ്രാമയാമാസ വേഗതഃ
അമ്പുകള് കൊണ്ട് ശരീരം നിറഞ്ഞു, വലിയ കോപം കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ട ഹനുമാന് അതേ പരിഘം പിടിച്ചു വേഗത്തില് ചുറ്റിത്തുടങ്ങി.
അതിവേഗോതിവേഗേന ഭ്രാമയിത്വാ ബലോത്കടഃ । പരിഘം പാതയാമാസ ജമ്ബുമാലേര്മഹോരസി
അത്യധിക വേഗത്തിലും ശക്തിയിലും ആ പരിഘം ചുറ്റിച്ച്, ജംബുമാലിയുടെ വലിയ നെഞ്ചില് അതു വീഴ്ത്തി.
തസ്യ ചൈവ ശിരോ നാസ്തി ന ബാഹൂ ന ച ജാനുനീ । ന ധനുര്നരഥോ നാശ്വാസ്തത്രാദൃശ്യന്ത നേഷവഃ
അവന്റെ തലയും കൈകളും മുട്ടുകളും അവിടെ കാണാനില്ലായിരുന്നു; വില്ലും രഥവും കുതിരകളും അമ്പുകളും ഒന്നും അവിടെ കാണപ്പെട്ടില്ല.
സ ഹതസ്തരസാ തേന ജമ്ബുമാലീ മഹാബലഃ । പപാത നിഹതോ ഭൂവൌ ചൂര്ണിതാങ്ഗവിഭൂഷണഃ
അങ്ങനെ ഹനുമാന്റെ ശക്തിയോടെ അടിയേറ്റ്, മഹാബലശാലിയായ ജംബുമാലി ശരീരാഭരണങ്ങള് അടക്കം തകർന്ന് നിലത്ത് വീണു മരിച്ചു.
ജമ്ബുമാലിം ച നിഹതം കിങ്കരാംശ്ച മഹാബലാന് । ചുക്രോധ രാവണഃ ശ്രുത്വാ കോപസംരക്ത ലോചനഃ
ജംബുമാലിയും മഹാബലശാലിയായ കിംകരന്മാരും കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്നു കേട്ട രാവണന് അത്യന്തം കോപത്തോടെ കണ്ണുകള് ചുവപ്പിച്ചു.
സ രോഷസംവര്തിതതാമ്രലോചനഃ പ്രഹസ്ത പുത്രേ നിഹതേ മഹാബലേ । അമാത്യപുത്രാനതിവീര്യവിക്രമാന് സമാദിദേശാശു നിശാചരേശ്വരഃ
കോപം കൊണ്ട് കണ്ണുകള് താമ്രവണ്ണമായ രാവണന്, പ്രഹസ്തന്റെ മഹാബലനായ മകന് കൊല്ലപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ്, ഇടതര ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള മന്ത്രിമാരുടെ പുത്രന്മാരെ ഉടനെ വിളിച്ചു.
thumb|പഞ്ചചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ പഞ്ചചത്വാരിംശഃ സര്ഗഃ ॥൫-
നാല്പത്തഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം കേള്ക്കട്ടെ.
തതസ്തേ രാക്ഷസേന്ദ്രേണ ചോദിതാ മന്ത്രിണഃ സുതാഃ। നിര്യയുര്ഭവനാത് തസ്മാത് സപ്ത സപ്താര്ചിവര്ചസഃ
അതിനുശേഷം, രാക്ഷസാധിപന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഏഴു മന്ത്രിമാരുടെ പുത്രന്മാര് അഗ്നിജ്വാലപോലെയുള്ള വേഷത്തില് ആ ഭവനത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് ഇറങ്ങി.
ഹേമജാലപരിക്ഷിപ്തൈര്ധ്വജവദ്ഭിഃ പതാകിഭിഃ। തോയദസ്വനനിര്ഘോഷൈര്വാജിയുക്തൈര്മഹാരഥൈഃ
പൊന്നുകൊണ്ടു ചുറ്റിയ വാതിലുകളും, പതാകകളും, ഇടിമുഴങ്ങുന്ന മേഘങ്ങളെപ്പോലെ കുതിരകളാൽ ഇഴകുന്ന വലിയ രഥങ്ങളും കണ്ട് അവർ പുറപ്പെട്ടു.
തപ്തകാഞ്ചനചിത്രാണി ചാപാന്യമിതവിക്രമാഃ। വിസ്ഫാരയന്തഃ സംഹൃഷ്ടാസ്തഡിദ്വന്ത ഇവാമ്ബുദാഃ
ചൂടുള്ള പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച വില്ലുകൾ പിടിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ വില്ലുകൾ വലിച്ചുവീഴ്ത്തുമ്പോൾ, അവർ മിന്നൽപൊലിയും മേഘങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
ജനന്യസ്താസ്തതസ്തേഷാം വിദിത്വാ കിംകരാന് ഹതാന്। ബഭൂവുഃ ശോകസമ്ഭ്രാന്താഃ സബാന്ധവസുഹൃജ്ജനാഃ
അവരുടെ അമ്മമാർ, കിംകരന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്ത് ദുഃഖത്തിൽ അലമുറയിട്ടു.
തേ പരസ്പരസംഘര്ഷാത് തപ്തകാഞ്ചനഭൂഷണാഃ। അഭിപേതുര്ഹനൂമന്തം തോരണസ്ഥമവസ്ഥിതമ്
ചൂടുള്ള പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച അവർ, ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് ഗോപുരത്തിൽ നിന്നിരുന്ന ഹനൂമാന്റെ നേരെ ഓടിച്ചു.
സൃജന്തോ ബാണവൃഷ്ടിം തേ രഥഗര്ജിതനിഃസ്വനാഃ। പ്രാവൃട്കാല ഇവാമ്ഭോദാ വിചേരുര്നൈര്ഋതാമ്ബുദാഃ
അവർ അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചുകൊണ്ട്, രഥങ്ങൾ ഇടിമുഴങ്ങുന്ന പോലെ, ആ രാക്ഷസർ മഴക്കാലത്തെ കറുത്ത മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
അവകീര്ണസ്തതസ്താഭിര്ഹനൂമാന് ശരവൃഷ്ടിഭിഃ। അഭവത് സംവൃതാകാരഃ ശൈലരാഡിവ വൃഷ്ടിഭിഃ
അപ്പോൾ ആ അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ ഹനൂമാൻ മൂടപ്പെട്ടു, മഴയിൽ മൂടിയ കുന്നുപോലെ അവന്റെ രൂപം മറഞ്ഞുപോയി.
സ ശരാന് വഞ്ചയാമാസ തേഷാമാശുചരഃ കപിഃ। രഥവേഗാംശ്ച വീരാണാം വിചരന് വിമലേഽമ്ബരേ
ആ കുരങ്ങൻ, അതിവേഗത്തിൽ ആ രാക്ഷസരുടെ അമ്പുകളും രഥങ്ങളുടെ വേഗവും ഒഴിവാക്കി, വെടിപ്പുള്ള ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചു.
സ തൈഃ ക്രീഡന് ധനുഷ്മദ്ഭിര്വ്യോമ്നി വീരഃ പ്രകാശതേ। ധനുഷ്മദ്ഭിര്യഥാ മേഘൈര്മാരുതഃ പ്രഭുരമ്ബരേ
ആ വില്ലുകാരുടെ ഇടയിൽ ആകാശത്തിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വീരൻ, വില്ലുകൾ പിടിച്ച മേഘങ്ങളിൽ മാരുതൻ തിളങ്ങുന്നതുപോലെ തിളങ്ങി.
സ കൃത്വാ നിനദം ഘോരം ത്രാസയംസ്താം മഹാചമൂമ്। ചകാര ഹനുമാന് വേഗം തേഷു രക്ഷഃസു വീര്യവാന്
ഭയങ്കരമായ ഒരു കുരുള് മുഴക്കി ആ വലിയ സൈന്യത്തെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ഹനൂമാൻ തന്റെ വേഗം അവിടെ കാണിച്ചു.
തലേനാഭിഹനത് കാംശ്ചിത് പാദൈഃ കാംശ്ചിത് പരംതപഃ। മുഷ്ടിഭിശ്ചാഹനത് കാംശ്ചിന്നഖൈഃ കാംശ്ചിദ് വ്യദാരയത്
ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഹനൂമാൻ, ചിലരെ കൈയാൽ അടിച്ചു, ചിലരെ കാലുകൊണ്ട് തള്ളി, ചിലരെ മുഷ്ടികൊണ്ട് അടിച്ചു, ചിലരെ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് കീറി.
പ്രമമാഥോരസാ കാംശ്ചിദൂരുഭ്യാമപരാനപി। കേചിത് തസ്യൈവ നാദേന തത്രൈവ പതിതാ ഭുവി
ചിലരെ നെഞ്ചുകൊണ്ട് തകർത്തു, ചിലരെ തോളുകൊണ്ട് തകർത്തു, ചിലർ അവന്റെ കുരുള് കേട്ട് അങ്ങ് നിലത്തു വീണു.
തതസ്തേഷ്വവസന് നേഷു ഭൂമൌ നിപതിതേഷു ച। തത്സൈന്യമഗമത് സര്വം ദിശോ ദശ ഭയാര്ദിതമ്
അവിടെ ശേഷിച്ചവർ നിലത്തു വീണപ്പോൾ, ആ സൈന്യം മുഴുവൻ ഭയത്തിൽ പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി ചിതറിപ്പോയി.
വിനേദുര്വിസ്വരം നാഗാ നിപേതുര്ഭുവി വാജിനഃ। ഭഗ്നനീഡധ്വജച്ഛത്രൈര്ഭൂശ്ച കീര്ണാഭവദ് രഥൈഃ
ആനകൾ കഠിനമായ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞു, കുതിരകൾ നിലത്തു വീണു, പതാകകളും ധ്വജങ്ങളും കുടകളും തകർന്ന രഥങ്ങൾ നിലം നിറഞ്ഞു.
സ്രവതാ രുധിരേണാഥ സ്രവന്ത്യോ ദര്ശിതാഃ പഥി। വിവിധൈശ്ച സ്വനൈര്ലങ്കാ നനാദ വികൃതം തദാ
രക്തം ഒഴുകി വഴിയിൽ കാണപ്പെട്ടു, വിവിധ ഭയങ്കര ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു, അപ്പോൾ ലങ്ക ഭയാനകമായി മുഴങ്ങി.