തയോഃ സമീപം മാമേവ പ്രേഷയാമാസ സത്വരമ്। താവഹം പുരുഷവ്യാഘ്രൌ സുഗ്രീവവചനാത് പ്രഭൂ
അവരുടെ അടുത്തേക്ക് എന്നെ വേഗത്തിൽ അയച്ചു; അതിനാൽ ഞാൻ, സുഗ്രീവന്റെ കല്പനപ്രകാരം, ആ മനുഷ്യസിംഹന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി.
രൂപലക്ഷണസമ്പന്നൌ കൃതാഞ്ജലിരുപസ്ഥിതഃ। തൌ പരിജ്ഞാതതത്ത്വാര്ഥൌ മയാ പ്രീതിസമന്വിതൌ
രൂപവും ലക്ഷണവും നിറഞ്ഞവരായ അവർ കയ്യൊപ്പിച്ച് എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു; ഞാൻ അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
പൃഷ്ഠമാരോപ്യ തം ദേശം പ്രാപിതൌ പുരുഷര്ഷഭൌ। നിവേദിതൌ ച തത്ത്വേന സുഗ്രീവായ മഹാത്മനേ
അവരെ എന്റെ പിൻഭാഗത്ത് ഇരുത്തി ആ സ്ഥലത്ത് കൊണ്ടുപോയി; അവരെ സത്യസന്ധമായി മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവന് പരിചയപ്പെടുത്തി.
തയോരന്യോന്യസമ്ഭാഷാദ് ഭൃശം പ്രീതിരജായത। തത്ര തൌ കീര്തിസമ്പന്നൌ ഹരീശ്വരനരേശ്വരൌ
അവരിൽ പരസ്പര സംഭാഷണത്തിൽ നിന്നു വലിയ സ്നേഹം ഉദിച്ചു; അവിടെ പ്രശസ്തരായ ആ ഇരുവരും, വാനരാധിപനും മനുഷ്യാധിപനും, ചേർന്നു.
പരസ്പരകൃതാശ്വാസൌ കഥയാ പൂര്വവൃത്തയാ। തം തതഃ സാന്ത്വയാമാസ സുഗ്രീവം ലക്ഷ്മണാഗ്രജഃ
പരസ്പരം ആശ്വാസം നൽകി, പഴയ സംഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു; പിന്നെ ലക്ഷ്മണന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ രാമൻ സുഗ്രീവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
സ്ത്രീഹേതോര്വാലിനാ ഭ്രാത്രാ നിരസ്തം പുരുതേജസാ। തതസ്ത്വന്നാശജം ശോകം രാമസ്യാക്ലിഷ്ടകര്മണഃ
സ്ത്രീകാരണത്താൽ സഹോദരനായ വാലി വലിയ ശക്തിയോടെ അവനെ പുറത്താക്കി; പിന്നെ, നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം നിർമലകർമനായ രാമനെ ബാധിച്ചു.
ലക്ഷ്മണോ വാനരേന്ദ്രായ സുഗ്രീവായ ന്യവേദയത്। സ ശ്രുത്വാ വാനരേന്ദ്രസ്തു ലക്ഷ്മണേനേരിതം വചഃ
ലക്ഷ്മണൻ വാനരരാജാവായ സുഗ്രീവനോട് വിവരം അറിയിച്ചു; ലക്ഷ്മണൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് വാനരരാജാവ് ശ്രദ്ധിച്ചു.
തദാസീന്നിഷ്പ്രഭോഽത്യര്ഥം ഗ്രഹഗ്രസ്ത ഇവാംശുമാന്। തതസ്ത്വദ്ഗാത്രശോഭീനി രക്ഷസാ ഹ്രിയമാണയാ
അപ്പോൾ അവൻ അത്യന്തം ഉജ്ജ്വലതയില്ലാതെ, ഗ്രഹം പിടിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു; പിന്നെ, നിന്റെ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, രാക്ഷസൻ കൊണ്ടുപോയി.
യാന്യാഭരണജാലാനി പാതിതാനി മഹീതലേ। താനി സര്വാണി രാമായ ആനീയ ഹരിയൂഥപാഃ
നീ ഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തിയ എല്ലാ ആഭരണങ്ങളെയും വാനരസേനാപതികൾ രാമനോടു കൊണ്ടുവന്നു.
സംഹൃഷ്ടാ ദര്ശയാമാസുര്ഗതിം തു ന വിദുസ്തവ। താനി രാമായ ദത്താനി മയൈവോപഹൃതാനി ച
സന്തോഷത്തോടെ അവർ അവയെ കാണിച്ചുവെങ്കിലും, നിന്റെ വഴി അറിയാനായില്ല. ആ ആഭരണങ്ങൾ രാമന് നൽകിയതും ഞാൻ തന്നെയാണ് കൊണ്ടുവന്നതും ആണു.
സ്വനവന്ത്യവകീര്ണാനി തസ്മിന് വിഹതചേതസി। താന്യങ്കേ ദര്ശനീയാനി കൃത്വാ ബഹുവിധം തദാ
ശബ്ദത്തോടെ ചിതറിക്കിടന്ന ആ ആഭരണങ്ങൾ, മനസ്സ് ദു:ഖത്തിൽ ആഴ്ന്നിരിക്കെ, രാമൻ തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് പലവിധം നോക്കി.
തേന ദേവപ്രകാശേന ദേവേന പരിദേവിതമ്। പശ്യതസ്താനി രുദതസ്താമ്യതശ്ച പുനഃ പുനഃ
ആ ദിവ്യപ്രഭയോടെ ദേവനായ രാമൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി, കരഞ്ഞ്, ദു:ഖിച്ച് വിലപിച്ചു.
പ്രാദീപയദ് ദാശരഥേസ്തദാ ശോകഹുതാശനമ്
അപ്പോൾ ദശരഥപുത്രൻ ദു:ഖത്തിന്റെ തീ കത്തിച്ചു.
ശായിതം ച ചിരം തേന ദുഃഖാര്തേന മഹാത്മനാ। മയാപി വിവിധൈര്വാക്യൈഃ കൃച്ഛ്രാദുത്ഥാപിതഃ പുനഃ
ആ മഹാത്മാവായ രാമൻ ദു:ഖത്തിൽ ആഴ്ന്ന് ദീർഘകാലം കിടന്നിരുന്നു; ഞാൻ പലവിധ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് വലിയ പ്രയാസത്തോടെ അവനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
താനി ദൃഷ്ട്വാ മഹാര്ഹാണി ദര്ശയിത്വാ മുഹുര്മുഹുഃ। രാഘവഃ സഹസൌമിത്രിഃ സുഗ്രീവേ സംന്യവേശയത്
ആ വിലയേറിയ ആഭരണങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി, രാഘവനും സൗമിത്രിയും ചേർന്ന് അവയെ സുഗ്രീവനു ഏൽപ്പിച്ചു.
സ തവാദര്ശനാദാര്യേ രാഘവഃ പരിതപ്യതേ। മഹതാ ജ്വലതാ നിത്യമഗ്നിനേവാഗ്നിപര്വതഃ
നobleമായ ദേവി, നിന്നെ കാണാനായില്ലെന്നു കൊണ്ടു രാഘവൻ വലിയ ദു:ഖത്തിൽ കത്തുന്നു; എപ്പോഴും വലിയ തീപോലെ ദഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ത്വത്കൃതേ തമനിദ്രാ ച ശോകശ്ചിന്താ ച രാഘവമ്। താപയന്തി മഹാത്മാനമഗ്ന്യഗാരമിവാഗ്നയഃ
നിന്റെ കാരണത്താൽ ഉറക്കം ഇല്ലാതിരിക്കുക, ദു:ഖം, ചിന്ത — ഇവയൊക്കെയും മഹാത്മാവായ രാഘവനെ തീപിടിച്ച വീടുപോലെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
തവാദര്ശനശോകേന രാഘവഃ പരിചാല്യതേ। മഹതാ ഭൂമികമ്പേന മഹാനിവ ശിലോച്ചയഃ
നിന്നെ കാണാനാവാത്ത ദു:ഖത്തിൽ രാഘവൻ ആകുലനാകുന്നു; വലിയ ഭൂകമ്പത്തിൽ വലിയ പർവ്വതം നടുങ്ങുന്നതുപോലെ.
കാനനാനി സുരമ്യാണി നദീപ്രസ്രവണാനി ച। ചരന് ന രതിമാപ്നോതി ത്വാമപശ്യന് നൃപാത്മജേ
സുന്ദരമായ കാടുകളും നദീതടങ്ങളും ചുറ്റി നടന്നാലും, രാജകുമാരിയായ നിന്നെ കാണാതെ രാമന് സന്തോഷം ഒന്നും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
സ ത്വാം മനുജശാര്ദൂലഃ ക്ഷിപ്രം പ്രാപ്സ്യതി രാഘവഃ। സമിത്രബാന്ധവം ഹത്വാ രാവണം ജനകാത്മജേ
മനുഷ്യരിൽ ശൂരനായ രാഘവൻ, ജനകിയുടെ മകളേ, രാവണനെയും അവന്റെ കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും ഉടൻ നിന്നെ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്യും.
സഹിതൌ രാമസുഗ്രീവാവുഭാവകുരുതാം തദാ। സമയം വാലിനം ഹന്തും തവ ചാന്വേഷണം പ്രതി
അപ്പോൾ രാമനും സുഗ്രീവനും ചേർന്ന്, വാലിയെ കൊല്ലാനും നിന്നെ അന്വേഷിക്കാനും ഒരു ഉടമ്പടി ചെയ്തു.
തതസ്താഭ്യാം കുമാരാഭ്യാം വീരാഭ്യാം സ ഹരീശ്വരഃ। കിഷ്കിന്ധാം സമുപാഗമ്യ വാലീ യുദ്ധേ നിപാതിതഃ
അതിനുശേഷം ആ ഇരുവരും, വീരരായ രാജകുമാരന്മാരുമായി, കിഷ്കിന്ദയിലേക്കു ചെന്നു; യുദ്ധത്തിൽ വാലി വീണു.
തതോ നിഹത്യ തരസാ രാമോ വാലിനമാഹവേ। സര്വര്ക്ഷഹരിസങ്ഘാനാം സുഗ്രീവമകരോത് പതിമ്
പിന്നീട് രാമൻ വാലിയെ യുദ്ധത്തിൽ വേഗത്തിൽ കൊല്ലുകയും, എല്ലാ കുരങ്ങുകളും കരടികളും ചേർന്ന സംഘങ്ങളുടെ തലവനായി സുഗ്രീവനെ ആക്കുകയും ചെയ്തു.
രാമസുഗ്രീവയോരൈക്യം ദേവ്യേവം സമജായത। ഹനൂമന്തം ച മാം വിദ്ധി തയോര്ദൂതമുപാഗതമ്
ദേവി, ഇങ്ങനെ രാമനും സുഗ്രീവനും തമ്മിൽ സഖ്യമായിരുന്നതാണ്. അവരുടെയും ദൂതനായ ഹനുമാനെന്നെ നീ അറിയണം.
സ്വം രാജ്യം പ്രാപ്യ സുഗ്രീവഃ സ്വാനാനീയ മഹാകപീന്। ത്വദര്ഥം പ്രേഷയാമാസ ദിശോ ദശ മഹാബലാന്
തന്റെ രാജ്യം വീണ്ടെടുത്ത്, സുഗ്രീവൻ വലിയ കുരങ്ങുകളെ വിളിച്ചു, നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും ശക്തന്മാരെ അയച്ചു.
ആദിഷ്ടാ വാനരേന്ദ്രേണ സുഗ്രീവേണ മഹൌജസഃ। അദ്രിരാജപ്രതീകാശാഃ സര്വതഃ പ്രസ്ഥിതാ മഹീമ്
ശക്തനായ കുരങ്ങരാജാവായ സുഗ്രീവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, പർവ്വതങ്ങൾപോലെയുള്ള കുരങ്ങന്മാർ ഭൂമിയുടെ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പുറപ്പെട്ടു.
തതസ്തേ മാര്ഗമാണാ വൈ സുഗ്രീവവചനാതുരാഃ। ചരന്തി വസുധാം കൃത്സ്നാം വയമന്യേ ച വാനരാഃ
അങ്ങനെ, സുഗ്രീവന്റെ വാക്ക് പാലിക്കാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാനും മറ്റു കുരങ്ങന്മാരും ഭൂമി മുഴുവൻ തിരയുന്നു.
അങ്ഗദോ നാമ ലക്ഷ്മീവാന് വാലിസൂനുര്മഹാബലഃ। പ്രസ്ഥിതഃ കപിശാര്ദൂലസ്ത്രിഭാഗബലസംവൃതഃ
നമ്മളിൽ വാലിയുടെ മഹാബലശാലിയായ പുത്രൻ അങ്ങദൻ ഉണ്ട്. അവൻ കുരങ്ങുകളിൽ അതിവിശിഷ്ടനും, ഭാഗ്യവാനുമായവൻ. സൈന്യത്തിന്റെ മൂവൊന്നാം ഭാഗം കൂട്ടത്തോടെ അവൻ യാത്രതിരിച്ചിരുന്നു.
തേഷാം നോ വിപ്രണഷ്ടാനാം വിന്ധ്യേ പര്വതസത്തമേ। ഭൃശം ശോകപരീതാനാമഹോരാത്രഗണാ ഗതാഃ
നാം എല്ലാം വഴിതെറ്റി, ദു:ഖത്തിൽ മുഴുകി, വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലെ ഉത്തമസ്ഥലങ്ങളിൽ അനവധി പകലും രാത്രിയും കഴിച്ചു.
തേ വയം കാര്യനൈരാശ്യാത് കാലസ്യാതിക്രമേണ ച। ഭയാച്ച കപിരാജസ്യ പ്രാണാംസ്ത്യക്തുമുപസ്ഥിതാഃ
നമ്മുടെ ദൗത്യത്തിൽ ആശയില്ലാതായി, സമയം കടന്നുപോയതുകൊണ്ടും കുരങ്ങരാജാവിന്റെ ഭയത്താലും, ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ നാം ഒരുങ്ങിയിരുന്നു.