ഏഷ ദോഷോ മഹാന് ഹി സ്യാന്മമ സീതാഭിഭാഷണേ। പ്രാണത്യാഗശ്ച വൈദേഹ്യാ ഭവേദനഭിഭാഷണേ
സീതയോട് സംസാരിച്ചാൽ എനിക്ക് വലിയ പിഴവാകും; സംസാരിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ വൈദേഹി ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചേക്കും.
ഭൂതാശ്ചാര്ഥാ വിരുധ്യന്ത ദേശകാലവിരോധിതാഃ। വിക്ലവം ദൂതമാസാദ്യ തമഃ സൂര്യോദയേ യഥാ
സ്ഥലവും സമയവും അനുകൂലമല്ലെങ്കിൽ ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങൾ തടസ്സപ്പെടും; ഒരു ദൂതൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുമ്പോൾ, സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് അകന്നുപോകുന്നതുപോലെയാണ് അത്.
അര്ഥാനര്ഥാന്തരേ ബുദ്ധിര്നിശ്ചിതാപി ന ശോഭതേ। ഘാതയന്തി ഹി കാര്യാണി ദൂതാഃ പണ്ഡിതമാനിനഃ
ഉപകാരത്തിനുപകരം അനർത്ഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആലോചന, എത്ര ഉറപ്പായാലും ഫലപ്രദമാവില്ല; താനെ വലിയവനെന്നു കരുതുന്ന ദൂതന്മാർ പലപ്പോഴും കാര്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കും.
ന വിനശ്യേത് കഥം കാര്യം വൈക്ലവ്യം ന കഥം മമ। ലങ്ഘനം ച സമുദ്രസ്യ കഥം നു ന വൃഥാ ഭവേത്
എങ്ങനെ ഈ ദൗത്യം പരാജയപ്പെടാതെ പോകും? എങ്ങനെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ക്ഷീണപ്പെടാതെ ഇരിക്കും? എങ്ങനെ എന്റെ സമുദ്രം കടക്കൽ വെർത്ഥയാകാതെ പോകും?
കഥം നു ഖലു വാക്യം മേ ശൃണുയാന്നോദ്വിജേത ച। ഇതി സംചിന്ത്യ ഹനുമാംശ്ചകാര മതിമാന് മതിമ്
എങ്ങനെ എന്റെ വാക്കുകൾ അവൾ കേൾക്കും, ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യില്ല? ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ഹനുമാൻ, ബുദ്ധിമാൻ, തന്റെ തീരുമാനം എടുത്തു.
രാമമക്ലിഷ്ടകര്മാണം സുബന്ധുമനുകീര്തയന്। നൈനാമുദ്വേജയിഷ്യാമി തദ്ബന്ധുഗതചേതനാമ്
കൃത്യങ്ങളിൽ മായമില്ലാത്ത, ദൃഢനമായ രാമനെ പുകഴ്ത്തി ഞാൻ സംസാരിച്ചാൽ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ അവളെ ഞാൻ ഭയപ്പെടുത്തില്ല.
ഇക്ഷ്വാകൂണാം വരിഷ്ഠസ്യ രാമസ്യ വിദിതാത്മനഃ। ശുഭാനി ധര്മയുക്താനി വചനാനി സമര്പയന്
ഇക്ഷ്വാകുവരനായ, ആത്മാവിനെ അറിയുന്ന രാമനെ കുറിച്ച്, ശുഭവും ധർമ്മപൂർണ്ണവുമായ വാക്കുകൾ ഞാൻ അവളെ അറിയിക്കും.
ശ്രാവയിഷ്യാമി സര്വാണി മധുരാം പ്രബ്രുവന് ഗിരമ്। ശ്രദ്ധാസ്യതി യഥാ സീതാ തഥാ സര്വം സമാദധേ
എല്ലാം ഞാൻ അവളെ കേൾപ്പിക്കും, മധുരമായ വാക്കുകളിൽ; സീത വിശ്വസിക്കേണ്ടതായതിനാൽ, അതനുസരിച്ച് ഞാൻ എല്ലാം ഒരുക്കും.
ഇതി സ ബഹുവിധം മഹാപ്രഭാവോ ജഗതിപതേഃ പ്രമദാമവേക്ഷമാണഃ। മധുരമവിതഥം ജഗാദ വാക്യം ദ്രുമവിടപാന്തരമാസ്ഥിതോ ഹനൂമാന്
ഇങ്ങനെ, മഹാശക്തനായ ഹനുമാൻ, ലോകനാഥന്റെ ഭാര്യയെ നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടു, വൃക്ഷശാഖകളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് മധുരവും സത്യവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
thumb|ഏകത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ ഏകത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ശ്രീമദ് വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയിലെ മുപ്പത്തൊന്നാമത്തെ സർഗ്ഗം കേൾക്കൂ.
ഏവം ബഹുവിധാം ചിന്താം ചിന്തയിത്വാ മഹാമതിഃ। സംശ്രവേ മധുരം വാക്യം വൈദേഹ്യാ വ്യാജഹാര ഹ
അനവധി ആശങ്കകളും ചിന്തിച്ച ശേഷം, മഹാബുദ്ധിയുള്ളവൻ വൈദേഹിക്ക് കേൾക്കാവുന്ന വിധത്തിൽ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
രാജാ ദശരഥോ നാമ രഥകുഞ്ജരവാജിമാന്। പുണ്യശീലോ മഹാകീര്തിരിക്ഷ്വാകൂണാം മഹായശാഃ
രഥങ്ങളും ആനകളും കുതിരകളും ഉള്ള, ധർമ്മനിഷ്ഠനും മഹാതേജസ്സും ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ പ്രശസ്തനും ആയ ദശരഥൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
രാജര്ഷീണാം ഗുണശ്രേഷ്ഠസ്തപസാ ചര്ഷിഭിഃ സമഃ। ചക്രവര്തികുലേ ജാതഃ പുരംദരസമോ ബലേ
രാജർഷിമാരിൽ ഗുണങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, തപസ്സിൽ മഹർഷിമാരോട് സമാനനും, ചക്രവർത്തികളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചവനും, ശക്തിയിൽ ഇന്ദ്രനോട് തുല്യനുമായവനായിരുന്നു.
അഹിംസാരതിരക്ഷുദ്രോ ഘൃണീ സത്യപരാക്രമഃ। മുഖ്യസ്യേക്ഷ്വാകുവംശസ്യ ലക്ഷ്മീവാഁല്ലക്ഷ്മിവര്ധനഃ
അഹിംസയെ പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കി, അല്പലോഭിയായിരുന്നു, ദയയും സത്യസാഹസവും ഉള്ളവനായിരുന്നു; ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ പ്രധാനിയും, ഐശ്വര്യത്താൽ സമ്പന്നനും ഐശ്വര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
പാര്ഥിവവ്യഞ്ജനൈര്യുക്തഃ പൃഥുശ്രീഃ പാര്ഥിവര്ഷഭഃ। പൃഥിവ്യാം ചതുരന്തായാം വിശ്രുതഃ സുഖദഃ സുഖീ
രാജചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനും, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ളവനും, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, ഭൂമിയിലെ നാലു ദിക്കുകളിലും പ്രശസ്തനും, സന്തോഷം നൽകുന്നവനും സ്വയം സന്തോഷവാനുമായവനായിരുന്നു.
തസ്യ പുത്രഃ പ്രിയോ ജ്യേഷ്ഠസ്താരാധിപനിഭാനനഃ। രാമോ നാമ വിശേഷജ്ഞഃ ശ്രേഷ്ഠഃ സര്വധനുഷ്മതാമ്
അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മൂത്തമകൻ, മുഖം ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ളവൻ, രാമൻ എന്നായിരുന്നു പേര്; അവൻ വിവേകശാലിയും എല്ലാ ധനുര്വിദ്യയിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനുമായിരുന്നു.
രക്ഷിതാ സ്വസ്യ വൃത്തസ്യ സ്വജനസ്യാപി രക്ഷിതാ। രക്ഷിതാ ജീവലോകസ്യ ധര്മസ്യ ച പരംതപഃ
സ്വന്തം ആചാരങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുകയും, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും, ധർമ്മത്തെ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തവനായിരുന്നു.
തസ്യ സത്യാഭിസംധസ്യ വൃദ്ധസ്യ വചനാത് പിതുഃ। സഭാര്യഃ സഹ ച ഭ്രാത്രാ വീരഃ പ്രവ്രജിതോ വനമ്
സത്യനിഷ്ഠനുമായ തന്റെ വയോധികനായ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞയെ മാനിച്ച്, ആ വീരൻ ഭാര്യയോടും സഹോദരനോടും കൂടെ വനത്തിലേക്ക് പോയി.
തേന തത്ര മഹാരണ്യേ മൃഗയാം പരിധാവതാ। രാക്ഷസാ നിഹതാഃ ശൂരാ ബഹവഃ കാമരൂപിണഃ
അവൻ ആ വലിയ കാടിൽ വേട്ടയാടുന്നതിനിടയിൽ, പല ശക്തിയുള്ള കാമരൂപികളായ രാക്ഷസന്മാരെയും സംഹരിച്ചു.
ജനസ്ഥാനവധം ശ്രുത്വാ നിഹതൌ ഖരദൂഷണൌ। തതസ്ത്വമര്ഷാപഹൃതാ ജാനകീ രാവണേന തു
ജനസ്ഥാനത്തിൽ നടന്ന കൂട്ടക്കൊലയും ഖരനും ദൂഷണനും കൊല്ലപ്പെട്ടതും അറിഞ്ഞ്, അപ്പോൾ രാവണൻ കോപത്തിൽ നിന്നു നിന്നെ, ജനകി, പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി.
വഞ്ചയിത്വാ വനേ രാമം മൃഗരൂപേണ മായയാ। സ മാര്ഗമാണസ്താം ദേവീം രാമഃ സീതാമനിന്ദിതാമ്
കാടിൽ മായാജാലത്തിലൂടെ മൃഗരൂപം സ്വീകരിച്ച് രാമനെ വഞ്ചിച്ച ശേഷം, രാമൻ നിന്നെ തിരയുമ്പോൾ, ദോഷമില്ലാത്ത സീതയെ രാവണൻ അപഹരിച്ചു.
ആസസാദ വനേ മിത്രം സുഗ്രീവം നാമ വാനരമ്। തതഃ സ വാലിനം ഹത്വാ രാമഃ പരപുരംജയഃ
കാടിൽ സുഗ്രീവൻ എന്ന വാനരസ്നേഹിതനെ അവൻ കണ്ടു; തുടർന്ന് ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിച്ച രാമൻ വാലിയെ സംഹരിച്ചു.
ആയച്ഛത് കപിരാജ്യം തു സുഗ്രീവായ മഹാത്മനേ। സുഗ്രീവേണാഭിസംദിഷ്ടാ ഹരയഃ കാമരൂപിണഃ
വാനരരാജ്യത്തെ മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവന് തിരികെ നൽകി; പിന്നെ സുഗ്രീവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഇഷ്ടരൂപം എടുക്കാൻ കഴിയുന്ന വാനരന്മാർ—
ദിക്ഷു സര്വാസു താം ദേവീം വിചിന്വന്തഃ സഹസ്രശഃ। അഹം സമ്പാതിവചനാച്ഛതയോജനമായതമ്
എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ആയിരക്കണക്കിന് വാനരന്മാർ ആ ദേവിയെ തിരഞ്ഞു; ഞാനോ, സമ്പാതിയുടെ വാക്ക് കേട്ട്, നൂറ് യോജന വീതിയുള്ള സമുദ്രം കടന്നു.
തസ്യാ ഹേതോര്വിശാലാക്ഷ്യാഃ സമുദ്രം വേഗവാന് പ്ലുതഃ। യഥാരൂപാം യഥാവര്ണാം യഥാലക്ഷ്മവതീം ച താമ്
വിപുലമായ കണ്ണുള്ള ആ സ്ത്രീക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ വേഗത്തിൽ സമുദ്രം കടന്നു; അവളെ രൂപത്തിലും വർണ്ണത്തിലും സൗന്ദര്യത്തിലും പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ് ഞാൻ കണ്ടത്.
അശ്രൌഷം രാഘവസ്യാഹം സേയമാസാദിതാ മയാ। വിരരാമൈവമുക്ത്വാ സ വാചം വാനരപുംഗവഃ
രാഘവന്റെ വായിൽ നിന്നു തന്നെ ഞാൻ ഈ സീതയെ കണ്ടെത്തിയെന്നു കേട്ടു; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വാനരശ്രേഷ്ഠൻ മൗനമായി.
ജാനകീ ചാപി തച്ഛ്രുത്വാ വിസ്മയം പരമം ഗതാ। തതഃ സാ വക്രകേശാന്താ സുകേശീ കേശസംവൃതമ്। ഉന്നമ്യ വദനം ഭീരുഃ ശിംശപാമന്വവൈക്ഷത
ഇത് കേട്ട സീത, അത്യന്തം അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി; പിന്നീട് വളയുന്ന മുടിയുള്ള, മനോഹരമായ മുടി മുഖം മറച്ചഭയപ്പെട്ട അവൾ മുഖം ഉയർത്തി ശിംശപാവൃക്ഷത്തേക്കു നോക്കി.
നിശമ്യ സീതാ വചനം കപേശ്ച ദിശശ്ച സര്വാഃ പ്രദിശശ്ച വീക്ഷ്യ। സ്വയം പ്രഹര്ഷം പരമം ജഗാമ സര്വാത്മനാ രാമമനുസ്മരന്തീ
വാനരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും നോക്കി, സീത സ്വയം പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു; അവൾ മുഴുവൻ മനസ്സോടെ രാമനെ ഓർത്തു.
സാ തിര്യഗൂര്ധ്വം ച തഥാ ഹ്യധസ്താ- ന്നിരീക്ഷമാണാ തമചിന്ത്യബുദ്ധിമ്। ദദര്ശ പിംഗാധിപതേരമാത്യം വാതാത്മജം സൂര്യമിവോദയസ്ഥമ്
അവൾ വലത്തോട്ടും മേലോട്ടും താഴോട്ടും നോക്കി, ആ അഗാധബുദ്ധിയുള്ള കാപ്പിക്കിരീടിയുടെ മന്ത്രിയെ, വായുവിന്റെ പുത്രനായവനെ, ആകാശത്തിൽ ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ, കണ്ടു.
thumb|ദ്വാത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ ദ്വാത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയിൽ ഇരുപത്തിമൂന്നാം സർഗ്ഗം കേൾക്കുക.