സ ഹേമജാമ്ബൂനദചക്രവാലം മഹാര്ഹമുക്താമണി ഭൂഷിതാന്തമ്। പരാര്ഘ്യകാലാഗുരുചന്ദനാര്ഹം സ രാവണാന്തഃപുരമാവിവേശ
പൊന്നും രത്നങ്ങളും കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ട, വിലയേറിയ മുത്തുകളും മണികളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച, ഉത്തമമായ അഗരു ചന്ദനങ്ങളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ രാവണന്റെ അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് അവൻ കടന്നു.
thumb|പഞ്ചമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ പഞ്ചമഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയുടെ അഞ്ചാം സര്ഗം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.
തതഃ സ മധ്യംഗതമംശുമന്തം ജ്യോത്സ്നാവിതാനം മുഹുരുദ്വമന്തമ്। ദദര്ശ ധീമാന് ഭുവി ഭാനുമന്തം ഗോഷ്ഠേ വൃഷം മത്തമിവ ഭ്രമന്തമ്
അപ്പോൾ ആ ധീരനായവൻ ആകാശത്തിൽ പ്രകാശം പകർന്നു, വെള്ളിച്ചിരണം പരത്തുന്ന, വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയർന്ന് അസ്തമിക്കുന്ന, പശുവിടയിൽ ചുറ്റി നടക്കുന്ന മദംപിടിച്ച കാളയെപ്പോലെ, ചന്ദ്രനെ കണ്ടു.
ലോകസ്യ പാപാനി വിനാശയന്തം മഹോദധിം ചാപി സമേധയന്തമ്। ഭൂതാനി സര്വാണി വിരാജയന്തം ദദര്ശ ശീതാംശുമഥാഭിയാന്തമ്
ലോകത്തിലെ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന, മഹാസമുദ്രത്തെ ഉണർത്തുന്ന, എല്ലാ ജീവികളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന, ശീതള കിരണമുള്ള ചന്ദ്രനെ അവൻ സമീപിക്കുമ്പോൾ കണ്ടു.
യാ ഭാതി ലക്ഷ്മീര്ഭുവി മന്ദരസ്ഥാ യഥാ പ്രദോഷേഷു ച സാഗരസ്ഥാ। തഥൈവ തോയേഷു ച പുഷ്കരസ്ഥാ രരാജ സാ ചാരുനിശാകരസ്ഥാ
ഭൂമിയിൽ മന്ദരപർവ്വതത്തിൽ ലക്ഷ്മി എങ്ങനെ ഭാസുരയാകുന്നു, സന്ധ്യാസമയത്ത് സമുദ്രത്തിൽ എങ്ങനെ തിളങ്ങുന്നു, വെള്ളത്തിൽ താമരയിൽ എങ്ങനെ പ്രകാശിക്കുന്നു, അങ്ങനെ തന്നെ ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രനോടൊപ്പം അവൾ മനോഹരമായി തിളങ്ങി.
ഹംസോ യഥാ രാജതപഞ്ജരസ്ഥഃ സിംഹോ യഥാ മന്ദരകന്ദരസ്ഥഃ। വീരോ യഥാ ഗര്വിതകുഞ്ജരസ്ഥ- ശ്ചന്ദ്രോഽപി ബഭ്രാജ തഥാമ്ബരസ്ഥഃ
വെള്ളി പഞ്ചരയിൽ ഹംസൻ എങ്ങനെ ഭാസുരനാകുന്നു, മന്ദരഗുഹയിൽ സിംഹം എങ്ങനെ തിളങ്ങുന്നു, മദംപിടിച്ച ആനയുടെ മേൽ വീരൻ എങ്ങനെ ഭംഗിയായി കാണപ്പെടുന്നു, അങ്ങനെ തന്നെ ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രനും പ്രകാശിച്ചു.
വിനഷ്ടശീതാമ്ബുതുഷാരപങ്കോ മഹാഗ്രഹഗ്രാഹവിനഷ്ടപങ്കഃ। പ്രകാശലക്ഷ്മ്യാശ്രയനിര്മലാങ്കോ രരാജ ചന്ദ്രോ ഭഗവാന് ശശാങ്കഃ
തണുത്ത വെള്ളം, മഞ്ഞ്, വലിയ ഗ്രഹങ്ങളുടെ നിഴൽ എന്നിവ ഇല്ലാതായി, പ്രകാശവും സൗന്ദര്യവും നിറഞ്ഞ, കളങ്കമില്ലാത്ത ഭാഗ്യശാലിയായ ചന്ദ്രൻ തിളങ്ങി.
ശിലാതലം പ്രാപ്യ യഥാ മൃഗേന്ദ്രോ മഹാരണം പ്രാപ്യ യഥാ ഗജേന്ദ്രഃ। രാജ്യം സമാസാദ്യ യഥാ നരേന്ദ്ര- സ്തഥാ പ്രകാശോ വിരരാജ ചന്ദ്രഃ
ശിലാതലത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ സിംഹം എങ്ങനെ തിളങ്ങുന്നു, വലിയ കാടിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ ആന എങ്ങനെ ഭംഗിയായി കാണപ്പെടുന്നു, രാജ്യം ലഭിച്ച രാജാവ് എങ്ങനെ തിളങ്ങുന്നു, അങ്ങനെ തന്നെ ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രൻ പ്രകാശിച്ചു.
പ്രകാശചന്ദ്രോദയനഷ്ടദോഷഃ പ്രവൃദ്ധരക്ഷഃപിശിതാശദോഷഃ। രാമാഭിരാമേരിതചിത്തദോഷഃ സ്വര്ഗപ്രകാശോ ഭഗവാന് പ്രദോഷഃ
സ്വർഗംപോലെ പ്രകാശമുള്ള സന്ധ്യ, ചന്ദ്രോദയത്തിൽ ഇരുട്ട് നീക്കി, വളരുന്ന രാക്ഷസന്മാരെയും മാംസംഭക്ഷകരെയും അകറ്റി, രാമനിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്ന മനസ്സിനെ ശമിപ്പിച്ചു.
തന്ത്രീസ്വരാഃ കര്ണസുഖാഃ പ്രവൃത്താഃ സ്വപന്തി നാര്യഃ പതിഭിഃ സുവൃത്താഃ। നക്തംചരാശ്ചാപി തഥാ പ്രവൃത്താ വിഹര്തുമത്യദ്ഭുതരൌദ്രവൃത്താഃ
ചങ്ങാതിത്താരങ്ങൾ കാതിന് ഇനിമയുള്ള സംഗീതം പാടുന്നു; നല്ല പെരുമയുള്ള സ്ത്രീകൾ ഭർത്താക്കളോടൊപ്പം ഉറങ്ങുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, അത്ഭുതകരമായും ഭയങ്കരമായും പെരുമയുള്ള രാത്രി സഞ്ചാരികളും വിനോദത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.
മത്തപ്രമത്താനി സമാകുലാനി രഥാശ്വഭദ്രാസനസംകുലാനി। വീരശ്രിയാ ചാപി സമാകുലാനി ദദര്ശ ധീമാന് സ കപിഃ കുലാനി
മദംപിടിച്ചും അശാന്തമായും, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ എന്നിവ നിറഞ്ഞും, വീരതയുടെ മഹിമ നിറഞ്ഞും, ആ കുരങ്ങൻ അവിടെ വംശങ്ങളെ കണ്ടു.
പരസ്പരം ചാധികമാക്ഷിപന്തി ഭുജാംശ്ച പീനാനധിവിക്ഷിപന്തി। മത്തപ്രലാപാനധിവിക്ഷിപന്തി മത്താനി ചാന്യോന്യമധിക്ഷിപന്തി
അവർ പരസ്പരം അധികമായി പരിഭവിച്ചു, കട്ടിയുള്ള കൈകൾ ഉയർത്തി വീശി, മദംപിടിച്ചവരുടെ അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മദംപിടിച്ച് ഒരുമനസ്സായി പരസ്പരം അപമാനിച്ചു.
രക്ഷാംസി വക്ഷാംസി ച വിക്ഷിപന്തി ഗാത്രാണി കാന്താസു ച വിക്ഷിപന്തി। രൂപാണി ചിത്രാണി ച വിക്ഷിപന്തി ദൃഢാനി ചാപാനി ച വിക്ഷിപന്തി
രാക്ഷസന്മാർ അവരുടെ നെഞ്ചുകൾ വീശി, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മേൽ അവരവരുടെ അവയവങ്ങൾ ഇട്ടുവീശി, വിവിധ രൂപങ്ങൾ കാണിച്ചു, ശക്തമായ വില്ലുകൾ ഉയർത്തി വീശി.
ദദര്ശ കാന്താശ്ച സമാലഭന്ത്യ- സ്തഥാപരാസ്തത്ര പുനഃ സ്വപന്ത്യഃ। സുരൂപവക്ത്രാശ്ച തഥാ ഹസന്ത്യഃ ക്രുദ്ധാഃ പരാശ്ചാപി വിനിഃശ്വസന്ത്യഃ
അവൻ കണ്ടത്, ചില പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ ചേർന്നു കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നത്, മറ്റുചിലർ അവിടെ തന്നെ ഉറങ്ങുന്നത്; മനോഹരമായ മുഖമുള്ളവർ ചിരിക്കുന്നത്, കോപംകൊണ്ട മറ്റുചിലർ ആഴമായി ശ്വാസം വിടുന്നത്.
മഹാഗജൈശ്ചാപി തഥാ നദദ്ഭിഃ സുപൂജിതൈശ്ചാപി തഥാ സുസദ്ഭിഃ। രരാജ വീരൈശ്ച വിനിഃശ്വസദ്ഭി- ര്ഹ്രദാ ഭുജംഗൈരിവ നിഃശ്വസദ്ഭിഃ
വലിയ ആനകൾ കൂവുന്നതും, നല്ലപോലെ ആദരിക്കപ്പെട്ടും സുഖകരമായി ഇരുന്നവരും, വീരന്മാർ ആഴമായി ശ്വാസം വിടുന്നതും, അങ്ങനെ ആ നഗരം പുഴുക്കളാൽ ശ്വാസം വിടുന്ന തടാകങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
ബുദ്ധിപ്രധാനാന് രുചിരാഭിധാനാന് സംശ്രദ്ദധാനാഞ്ജഗതഃ പ്രധാനാന്। നാനാവിധാനാന് രുചിരാഭിധാനാന് ദദര്ശ തസ്യാം പുരി യാതുധാനാന്
അവിടെ ആ നഗരത്തിൽ, ബുദ്ധിയിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ള, മനോഹരമായ പേരുള്ള, വിശ്വാസത്തോടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന, ലോകത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുന്ന, വിവിധതരത്തിലുള്ള, മനോഹരമായ പേരുള്ള യാതുദാനന്മാരെ അവൻ കണ്ടു.
നനന്ദ ദൃഷ്ട്വാ സ ച താന് സുരൂപാന് നാനാഗുണാനാത്മഗുണാനുരൂപാന്। വിദ്യോതമാനാന് സ ച താന് സുരൂപാന് ദദര്ശ കാംശ്ചിച്ച പുനര്വിരൂപാന്
അവിടെ മനോഹരരായി, തങ്ങളുടേതായ ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞും പ്രകാശം നിറഞ്ഞും നിന്നവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ സന്തോഷിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെ, അവിടെ ചിലരെയെങ്കിലും വിരൂപരായി അവൻ കണ്ടു.
തതോ വരാര്ഹാഃ സുവിശുദ്ധഭാവാ- സ്തേഷാം സ്ത്രിയസ്തത്ര മഹാനുഭാവാഃ। പ്രിയേഷു പാനേഷു ച സക്തഭാവാ ദദര്ശ താരാ ഇവ സുസ്വഭാവാഃ
അവിടെ ഉന്നത ബഹുമാനത്തിന് അർഹമായ, മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ള, മഹത്തായ സ്വഭാവമുള്ള, പ്രിയപാനങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുള്ള, സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെയും അവൻ കണ്ടു.
സ്ത്രിയോ ജ്വലന്തീസ്ത്രപയോപഗൂഢാ നിശീഥകാലേ രമണോപഗൂഢാഃ। ദദര്ശ കാശ്ചിത് പ്രമദോപഗൂഢാ യഥാ വിഹംഗാ വിഹഗോപഗൂഢാഃ
അവിടെ ചില സ്ത്രീകൾ, അർദ്ധരാത്രിയിൽ പ്രിയപതികളാൽ അണിയിച്ചിരിക്കുന്നു; ചിലർ സഖികളാൽ ചേർന്നു ഇരിക്കുന്നു; പക്ഷികൾക്ക് മറ്റൊരു പക്ഷിയാൽ ചേർന്നു ഇരിക്കുന്നതുപോലെ അവരും ചേർന്നു ഇരിക്കുന്നു.
അന്യാഃ പുനര്ഹര്മ്യതലോപവിഷ്ടാ- സ്തത്ര പ്രിയാങ്കേഷു സുഖോപവിഷ്ടാഃ। ഭര്തുഃ പരാ ധര്മപരാ നിവിഷ്ടാ ദദര്ശ ധീമാന് മദനോപവിഷ്ടാഃ
മറ്റുചിലർ മുകളിലത്തെ മാളികകളിൽ ഇരുന്നു, പ്രിയരുടെ മടിയിൽ സുഖമായി വിശ്രമിച്ചു, ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭക്തിയിലും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവരുമായിരുന്നു; ചിലർ മോഹത്തിൽ മുഴുകിയവരായി ധീരനായ അവൻ കണ്ടു.
അപ്രാവൃതാഃ കാഞ്ചനരാജിവര്ണാഃ കാശ്ചിത്പരാര്ഘ്യാസ്തപനീയവര്ണാഃ। പുനശ്ച കാശ്ചിച്ഛശലക്ഷ്മവര്ണാഃ കാന്തപ്രഹീണാ രുചിരാങ്ഗവര്ണാഃ
ചിലർ വസ്ത്രം ധരിക്കാതെ സ്വർണ്ണത്തോടു സമാനമായ നിറത്തിൽ തിളങ്ങി; ചിലർ അത്യന്തം വിലയേറിയ ശുദ്ധസ്വർണ്ണനിറത്തിൽ; വീണ്ടും ചിലർ ചന്ദ്രപ്രഭയിലുപമമായ നിറത്തിൽ, പ്രിയരിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഭംഗി കുറവായിട്ടും, അവളുടെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ മനോഹരമായിരുന്നു.
തതഃ പ്രിയാന് പ്രാപ്യ മനോഽഭിരാമാന് സുപ്രീതിയുക്താഃ സുമനോഽഭിരാമാഃ। ഗൃഹേഷു ഹൃഷ്ടാഃ പരമാഭിരാമാ ഹരിപ്രവീരഃ സ ദദര്ശ രാമാഃ
അവിടെ പ്രിയരെ പ്രാപിച്ച, മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന, പരമാനന്ദത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന, വീടുകളിൽ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്ന, അത്യന്തം മനോഹരമായ സ്ത്രീകളെ ധൈര്യശാലിയായ കുരങ്ങൻ കണ്ടു.
ചന്ദ്രപ്രകാശാശ്ച ഹി വക്ത്രമാലാ വക്രാഃ സുപക്ഷ്മാശ്ച സുനേത്രമാലാഃ। വിഭൂഷണാനാം ച ദദര്ശ മാലാഃ ശതഹ്രദാനാമിവ ചാരുമാലാഃ
ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള മുഖങ്ങളെയും, വളഞ്ഞ മനോഹരമായ പാളികളും കണ്ണുകളുമുള്ളവരെയും, അലങ്കാരങ്ങളുടെ മനോഹരമായ മാലകളും, നൂറു കുളങ്ങളിലെ താമരമാലകളെ പോലെ ആകർഷകമായവയെയും അവൻ കണ്ടു.
ന ത്വേവ സീതാം പരമാഭിജാതാം പഥി സ്ഥിതേ രാജകുലേ പ്രജാതാമ്। ലതാം പ്രഫുല്ലാമിവ സാധുജാതാം ദദര്ശ തന്വീം മനസാഭിജാതാമ്
എങ്കിലും, രാജകുലത്തിൽ ജനിച്ച, ഉന്നതമായ മനസ്സുള്ള, പാതയിൽ നില്ക്കുന്ന, പുഷ്പിച്ച വള്ളിയെ പോലെ സുന്ദരിയായ സീതയെ അവൻ കണ്ടില്ല.
സനാതനേ വര്ത്മനി സംനിവിഷ്ടാം രാമേക്ഷണീം താം മദനാഭിവിഷ്ടാമ്। ഭര്തുര്മനഃ ശ്രീമദനുപ്രവിഷ്ടാം സ്ത്രീഭ്യഃ പരാഭ്യശ്ച സദാ വിശിഷ്ടാമ്
പൗരാണികമായ സത്യപഥത്തിൽ ഉറച്ച, മാൻകണ്ണുള്ള, മോഹത്തിൽ ആകൃതമായ, ഭർത്താവിന്റെ മഹത്വമുള്ള മനസ്സിൽ ലയിച്ച, എല്ലาสต്രീകളിലും ഉന്നതയായ അവളെ അവൻ കണ്ടു.
ഉഷ്ണാര്ദിതാം സാനുസൃതാസ്രകണ്ഠീം പുരാ വരാര്ഹോത്തമനിഷ്കകണ്ഠീമ്। സുജാതപക്ഷ്മാമഭിരക്തകണ്ഠീം വനേ പ്രനൃത്താമിവ നീലകണ്ഠീമ്
ചൂടിൽ പീഡിതയായി, കണ്ണുനീർ കണികകൾ കഴുത്തിൽ പതിഞ്ഞ്, മുമ്പ് വിലയേറിയ ഉത്തമമാലകൾ അണിഞ്ഞ്, മനോഹരമായ പാളികളും ആഴത്തിലുള്ള നിറമുള്ള കഴുത്തുമുള്ള, കാട്ടിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന നീലക്കഴുത്ത് പക്ഷിയെപ്പോലെ അവൾ തോന്നി.
അവ്യക്തരേഖാമിവ ചന്ദ്രലേഖാം പാംസുപ്രദിഗ്ധാമിവ ഹേമരേഖാമ്। ക്ഷതപ്രരൂഢാമിവ വര്ണരേഖാം വായുപ്രഭുഗ്നാമിവ മേഘരേഖാമ്
അവൾ മങ്ങിയ ചന്ദ്രരേഖയെപ്പോലെയും, പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട പൊൻരേഖയെപ്പോലെയും, മുറിവ് മായിച്ചിട്ടുള്ള പാടിനെപ്പോലെയും, കാറ്റിൽ വളഞ്ഞ മേഘരേഖയെപ്പോലെയും ആയിരുന്നു.
സീതാമപശ്യന്മനുജേശ്വരസ്യ രാമസ്യ പത്നീം വദതാം വരസ്യ। ബഭൂവ ദുഃഖോപഹതശ്ചിരസ്യ പ്ലവംഗമോ മന്ദ ഇവാചിരസ്യ
മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും വാഗ്മിയും ആയ രാമന്റെ ഭാര്യ സീതയെ കാണാനായില്ലാത്തപ്പോൾ, ആ കുരങ്ങൻ ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി, കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിച്ച ശേഷം മന്ദമായവനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
thumb|ഷഷ്ഠഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ ഷഷ്ഠഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ശ്രീമദ് വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡത്തിലെ ആറാം സർഗം കേൾക്കട്ടെ.
സ നികാമം വിമാനേഷു വിചരന് കാമരൂപധൃക്। വിചചാര കപിര്ലങ്കാം ലാഘവേന സമന്വിതഃ
തനിക്കിഷ്ടമുള്ള രൂപം എടുക്കുകയും, കുരങ്ങൻ അതിവേഗത്തിൽ ലങ്കയിലെ മഹാലയങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിച്ചു.