ലംകായാ വചനം ശ്രുത്വാ ഹനുമാന് മാരുതാത്മജഃ। യത്നവാന് സ ഹരിശ്രേഷ്ഠഃ സ്ഥിതഃ ശൈല ഇവാപരഃ
ലങ്കയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കാറ്റിന്റെ മകനും വാനരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ ഹനുമാൻ, മറ്റൊരു പർവ്വതംപോലെ ഉറച്ചുനിന്നു.
സ താം സ്ത്രീരൂപവികൃതാം ദൃഷ്ട്വാ വാനരപുങ്ഗവഃ। ആബഭാഷേഽഥ മേധാവീ സത്ത്വവാന് പ്ലവഗര്ഷഭഃ
സ്ത്രീരൂപത്തിൽ വികൃതമായ അവളെ കണ്ടു, ബുദ്ധിമാനായും ധൈര്യശാലിയായും ആയ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ അവളോടു പറഞ്ഞു.
ദ്രക്ഷ്യാമി നഗരീം ലംകാം സാട്ടപ്രാകാരതോരണാമ്। ഇത്യര്ഥമിഹ സമ്പ്രാപ്തഃ പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ
'കോട്ടയും മതിലും ഗോപുരവും ഉള്ള ലങ്കാനഗരം കാണാൻ എന്നെ വലിയ ആസക്തിയുണ്ട്; അതിനായാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്.'
വനാന്യുപവനാനീഹ ലംകായാഃ കാനനാനി ച। സര്വതോ ഗൃഹമുഖ്യാനി ദ്രഷ്ടുമാഗമനം ഹി മേ
'ലങ്കയിലെ വനങ്ങൾ, പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, കാനനങ്ങൾ, എല്ലായിടത്തുമുള്ള പ്രധാന വീടുകൾ എന്നിവ കാണാനാണ് ഞാൻ വന്നത്.'
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ ലംകാ സാ കാമരൂപിണീ। ഭൂയ ഏവ പുനര്വാക്യം ബഭാഷേ പരുഷാക്ഷരമ്
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ ഇഷ്ടാനുസൃത രൂപം എടുക്കുന്ന ലങ്കാ വീണ്ടും കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
മാമനിര്ജിത്യ ദുര്ബുദ്ധേ രാക്ഷസേശ്വരപാലിതാമ്। ന ശക്യം ഹ്യദ്യ തേ ദ്രഷ്ടും പുരീയം വാനരാധമ
'ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള വാനരാ, രാക്ഷസാധിപൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഈ നഗരത്തിൽ എന്നെ ജയിക്കാതെ നീ ഇന്ന് കാണാൻ കഴിയില്ല.'
തതഃ സ ഹരിശാര്ദൂലസ്താമുവാച നിശാചരീമ്। ദൃഷ്ട്വാ പുരീമിമാം ഭദ്രേ പുനര്യാസ്യേ യഥാഗതമ്
അപ്പോൾ ആ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ ആ രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ നഗരം കണ്ടശേഷം, സുഖമായ് ഞാൻ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു പോകാം.'
തതഃ കൃത്വാ മഹാനാദം സാ വൈ ലംകാ ഭയംകരമ്। തലേന വാനരശ്രേഷ്ഠം താഡയാമാസ വേഗിതാ
അപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ ലങ്കാ വലിയ ഒരു ഗർജ്ജനം നടത്തി, വേഗത്തിൽ വന്ന് വാനരശ്രേഷ്ഠനെ കൈയ്യാൽ അടിച്ചു.
തതഃ സ ഹരിശാര്ദൂലോ ലംകയാ താഡിതോ ഭൃശമ്। നനാദ സുമഹാനാദം വീര്യവാന് മാരുതാത്മജഃ
അപ്പോൾ കാറ്റിന്റെ മകനും വീര്യശാലിയുമായ ആ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ, ലങ്കയുടെ ശക്തമായ അടിക്ക് ശേഷം വലിയ ഒരു ഗർജ്ജനം നടത്തി.
തതഃ സംവര്തയാമാസ വാമഹസ്തസ്യ സോഽങ്ഗുലീഃ। മുഷ്ടിനാഭിജഘാനൈനാം ഹനുമാന് ക്രോധര്മൂച്ഛിതഃ
അപ്പോൾ ഹനുമാൻ ക്രോധംകൊണ്ട് ഇടതു കൈയുടെ വിരലുകൾ മടക്കി, മുഷ്ടിയാൽ അവളെ ശക്തമായി അടിച്ചു.
സ്ത്രീ ചേതി മന്യമാനേന നാതിക്രോധഃ സ്വയം കൃതഃ। സാ തു തേന പ്രഹാരേണ വിഹ്വലാങ്ഗീ നിശാചരീ। പപാത സഹസാ ഭൂമൌ വികൃതാനനദര്ശനാ
അവൾ സ്ത്രീയാണെന്ന് കരുതി ഹനുമാൻ അതിക്രോധം കാണിച്ചില്ല; പക്ഷേ അവന്റെ അടിയിൽ അവളുടെ ശരീരം വിറച്ച്, മുഖം വികൃതമായി, ആ രാത്രിസഞ്ചാരിണി പെട്ടെന്ന് നിലത്ത് വീണു.
തതസ്തു ഹനുമാന് വീരസ്താം ദൃഷ്ട്വാ വിനിപാതിതാമ്। കൃപാം ചകാര തേജസ്വീ മന്യമാനഃ സ്ത്രിയം ച താമ്
അപ്പോൾ വീരനായ ഹനുമാൻ അവളെ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു, അവൾ സ്ത്രീയാണെന്ന് കരുതി കരുണയോടെ നോക്കി.
തതോ വൈ ഭൃശമുദ്വിഗ്നാ ലംകാ സാ ഗദ്ഗദാക്ഷരമ്। ഉവാചാഗര്വിതം വാക്യം ഹനുമന്തം പ്ലവങ്ഗമമ്
അപ്പോൾ ലങ്കാ അത്യന്തം ഉത്കണ്ഠയോടെ, വാക്കുകൾ തളർന്നു, അഭിമാനത്തോടെ ഹനുമാനോടു സംസാരിച്ചു.
പ്രസീദ സുമഹാബാഹോ ത്രായസ്വ ഹരിസത്തമ। സമയേ സൌമ്യ തിഷ്ഠന്തി സത്ത്വവന്തോ മഹാബലാഃ
ദയവായി, മഹാബാഹുവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണം, കുരങ്ങുകളുടെ ശ്രേഷ്ഠനേ. നല്ല മനസ്സും ശക്തിയും ഉള്ളവർ എപ്പോഴും അതിന്റെ പരിധിയിൽ തന്നെ നില്ക്കാറുണ്ട്, സുമുഖനേ.
അഹം തു നഗരീ ലംകാ സ്വയമേവ പ്ലവങ്ഗമ। നിര്ജിതാഹം ത്വയാ വീര വിക്രമേണ മഹാബല
ഞാനാണ് ഈ നഗരം, ലങ്കാ. നീയാണെനിക്ക് ജയം നേടിക്കൊടുത്തത്, വീരനേ, നിന്റെ വലിയ ധൈര്യത്താൽ.
ഇദം ച തഥ്യം ശൃണു മേ ബ്രുവന്ത്യാ വൈ ഹരീശ്വര। സ്വയം സ്വയമ്ഭുവാ ദത്തം വരദാനം യഥാ മമ
കുരങ്ങുകളുടെ നാഥാ, ഞാൻ പറയുന്ന ഈ സത്യം നീ കേൾക്കണം. സ്വയംഭുവായ ദേവൻ എനിക്ക് നേരിട്ട് ഒരു വരം നൽകിയിരുന്നു.
യദാ ത്വാം വാനരഃ കശ്ചിദ് വിക്രമാദ് വശമാനയേത്। തദാ ത്വയാ ഹി വിജ്ഞേയം രക്ഷസാം ഭയമാഗതമ്
ഏതെങ്കിലും കുരങ്ങൻ തന്റെ വീര്യത്തോടെ നിന്നെ കീഴടക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ നീ അറിയണം, രാക്ഷസന്മാർക്ക് ഭയം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്ന്.
സ ഹി മേ സമയഃ സൌമ്യ പ്രാപ്തോഽദ്യ തവ ദര്ശനാത്। സ്വയമ്ഭൂവിഹിതഃ സത്യോ ന തസ്യാസ്തി വ്യതിക്രമഃ
സുമുഖനേ, നിന്റെ വരവോടെ, ദൈവം നിശ്ചയിച്ച ആ നിബന്ധനം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി. അതിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ ആര്ക്കും കഴിയില്ല.
സീതാനിമിത്തം രാജ്ഞസ്തു രാവണസ്യ ദുരാത്മനഃ। രക്ഷസാം ചൈവ സര്വേഷാം വിനാശഃ സമുപാഗതഃ
സീതയുടെ കാരണവും, ദുഷ്ടനായ രാജാവായ രാവണന്റെയും കാരണം, എല്ലാ രാക്ഷസന്മാർക്കും നാശം അടുത്തിരിക്കുന്നു.
തത് പ്രവിശ്യ ഹരിശ്രേഷ്ഠ പുരീം രാവണപാലിതാമ്। വിധത്സ്വ സര്വകാര്യാണി യാനി യാനീഹ വാഞ്ഛസി
അതിനാൽ, കുരങ്ങുകളുടെ ശ്രേഷ്ഠനേ, രാവണൻ കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഈ നഗരത്തിൽ കടന്ന്, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർവഹിക്കൂ.
പ്രവിശ്യ ശാപോപഹതാം ഹരീശ്വര പുരീം ശുഭാം രാക്ഷസമുഖ്യപാലിതാമ്। യദൃച്ഛയാ ത്വം ജനകാത്മജാം സതീം വിമാര്ഗ സര്വത്ര ഗതോ യഥാസുഖമ്
കുരങ്ങുകളുടെ നാഥാ, ശാപം ബാധിച്ചിട്ടും രാക്ഷസന്മാരിൽ പ്രധാനരായവർ കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഈ പുണ്യനഗരത്തിൽ കടന്ന്, ജനകന്റെ മകളായ സീതയെ എവിടെയും ഇഷ്ടാനുസരണം അന്വേഷിക്കൂ.
thumb|ചതുര്ഥഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ ചതുര്ഥഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ശ്രീമദ് വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയിലെ നാലാം സര്ഗം കേൾക്കൂ.
സ നിര്ജിത്യ പുരീം ലംകാം ശ്രേഷ്ഠാം താം കാമരൂപിണീമ്। വിക്രമേണ മഹാതേജാ ഹനൂമാന് കപിസത്തമഃ
അത്യുത്തമമായ ലങ്കാനഗരിയും ആ രൂപം മാറ്റുന്ന കാവൽക്കാരിയെയും തന്റെ ധൈര്യത്താൽ ജയിച്ച ശേഷം, മഹാതേജസ്വിയായ ഹനുമാൻ, കുരങ്ങുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ,
അദ്വാരേണ മഹാവീര്യഃ പ്രാകാരമവപുപ്ലുവേ। നിശി ലംകാം മഹാസത്ത്വോ വിവേശ കപികുഞ്ജരഃ
മഹാവീര്യശാലിയായ ആ കുരങ്ങൻ, വാതിൽ ഉപയോഗിക്കാതെ മതിൽ ചാടിക്കടന്ന്, രാത്രി സമയത്ത് ലങ്കയിൽ കടന്നു.
പ്രവിശ്യ നഗരീം ലംകാം കപിരാജഹിതംകരഃ। ചക്രേഽഥ പാദം സവ്യം ച ശത്രൂണാം സ തു മൂര്ധനി
കുരങ്ങുകളുടെ രാജാവിന്റെ ഭലത്തിനായി ലങ്കാനഗരത്തിൽ കടന്ന ശേഷം, ശത്രുക്കളുടെ തലയിൽ തന്റെ ഇടത് കാലിടിച്ചു.
തതസ്തു താം പുരീം ലംകാം രമ്യാമഭിയയൌ കപിഃ। ഹസിതോത്കൃഷ്ടനിനദൈസ്തൂര്യഘോഷപുരസ്കൃതൈഃ
അപ്പോൾ ആ കുരങ്ങൻ, ഉല്ലാസത്തോടെ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിയും വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും മുഴങ്ങുന്ന മനോഹരമായ ലങ്കാനഗരത്തിലേക്ക് സമീപിച്ചു.
വജ്രാങ്കുശനികാശൈശ്ച വജ്രജാലവിഭൂഷിതൈഃ। ഗൃഹമേഘൈഃ പുരീ രമ്യാ ബഭാസേ ദ്യൌരിവാമ്ബുദൈഃ
വജ്രം പോലെയുള്ള ജാലകങ്ങളാലും വജ്രക്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഭവനങ്ങളാലും ആ മനോഹരമായ നഗരം ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾപോലെ തിളങ്ങി.
പ്രജജ്വാല തദാ ലംകാ രക്ഷോഗണഗൃഹൈഃ ശുഭൈഃ। സിതാഭ്രസദൃശൈശ്ചിത്രൈഃ പദ്മസ്വസ്തികസംസ്ഥിതൈഃ
അപ്പോൾ, രാക്ഷസരുടെ ഭംഗിയുള്ള ഭവനങ്ങളാൽ, വെളുത്ത മേഘങ്ങൾപോലെയും, കമലവും സ്വസ്തികയും അണിഞ്ഞതുപോലെയും, ലങ്കാ പ്രകാശിച്ചു.
വര്ധമാനഗൃഹൈശ്ചാപി സര്വതഃ സുവിഭൂഷിതൈഃ। താം ചിത്രമാല്യാഭരണാം കപിരാജഹിതംകരഃ
ഏറ്റവും മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച, എല്ലായിടത്തും വളരുന്ന ഭവനങ്ങളാൽ, വിവിധ മാലകളും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ ആ നഗരം കുരങ്ങുകളുടെ രാജാവിന്റെ ഭലത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ കണ്ടു.
രാഘവാര്ഥേ ചരന് ശ്രീമാന് ദദര്ശ ച നനന്ദ ച। ഭവനാദ് ഭവനം ഗച്ഛന് ദദര്ശ കപികുഞ്ജരഃ
രാഘവന്റെ കാരണത്താൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, ആ മഹാത്മാവായ ഹനുമാൻ സന്തോഷത്തോടെ ഭവനത്തിൽ നിന്ന് ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി, അവയെ കണ്ടു ആസ്വദിച്ചു.