അവകാശോ ന സാമ്നസ്തു രാക്ഷസേഷ്വഭിഗമ്യതേ। ന ദാനസ്യ ന ഭേദസ്യ നൈവ യുദ്ധസ്യ ദൃശ്യതേ
രാക്ഷസന്മാരുടെ ഇടയിൽ സമാധാനത്തിനോ, സമ്മാനങ്ങൾക്കോ, ഭേദത്തിനോ, യുദ്ധത്തിനോ അവസരം ഇല്ല.
ചതുര്ണാമേവ ഹി ഗതിര്വാനരാണാം തരസ്വിനാമ്। വാലിപുത്രസ്യ നീലസ്യ മമ രാജ്ഞശ്ച ധീമതഃ
നാലു വേഗമുള്ള വാനരന്മാർക്കു മാത്രമേ വഴിയുള്ളൂ: വാലിയുടെ മകൻ, നീലൻ, ഞാൻ, ബുദ്ധിമാൻ രാജാവു ഇവരാണ് അവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത്.
യാവജ്ജാനാമി വൈദേഹീം യദി ജീവതി വാ ന വാ। തത്രൈവ ചിന്തയിഷ്യാമി ദൃഷ്ട്വാ താം ജനകാത്മജാമ്
വൈദേഹി ജീവിച്ചിരിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നതുവരെ, ജനകന്റെ മകളെ കണ്ടശേഷം അവിടെ ഞാൻ ആലോചിക്കും.
തതഃ സ ചിന്തയാമാസ മുഹൂര്തം കപികുഞ്ജരഃ। ഗിരേഃ ശൃങ്ഗേ സ്ഥിതസ്തസ്മിന് രാമസ്യാഭ്യുദയം തതഃ
അപ്പോൾ ആ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ, ആ പർവ്വതശിഖരത്തിൽ നിന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ, രാമന്റെ വിജയത്തെ കുറിച്ച് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
അനേന രൂപേണ മയാ ന ശക്യാ രക്ഷസാം പുരീ। പ്രവേഷ്ടും രാക്ഷസൈര്ഗുപ്താ ക്രൂരൈര്ബലസമന്വിതൈഃ
ഈ രൂപത്തിൽ ഞാൻ ക്രൂരനും ശക്തിയുള്ളവരുമായ റാക്ഷസന്മാർ കാവൽ നിൽക്കുന്ന അവരുടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയില്ല.
മഹൌജസോ മഹാവീര്യാ ബലവന്തശ്ച രാക്ഷസാഃ। വഞ്ചനീയാ മയാ സര്വേ ജാനകീം പരിമാര്ഗതാ
വലിയ ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള റാക്ഷസന്മാരെ ഞാൻ വഞ്ചിച്ച്, ജനകിയെ അന്വേഷിക്കണം.
ലക്ഷ്യാലക്ഷ്യേണ രൂപേണ രാത്രൌ ലംകാപുരീ മയാ। പ്രാപ്തകാലം പ്രവേഷ്ടും മേ കൃത്യം സാധയിതും മഹത്
ദിവസം കാണാവുന്നതും കാണാനാവാത്തതുമായ രൂപത്തിൽ, രാത്രിയിൽ, സമയമെത്തുമ്പോൾ, വലിയ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഞാൻ ലങ്കയിൽ കടക്കണം.
താം പുരീം താദൃശീം ദൃഷ്ട്വാ ദുരാധര്ഷാം സുരാസുരൈഃ। ഹനൂമാംശ്ചിന്തയാമാസ വിനിഃശ്വസ്യ മുഹുര്മുഹുഃ
ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ര ഭയങ്കരമായ ആ നഗരം കണ്ടു, ഹനുമാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആഹ്ശ്വാസം വിട്ട് ആലോചിച്ചു.
കേനോപായേന പശ്യേയം മൈഥിലീം ജനകാത്മജാമ്। അദൃഷ്ടോ രാക്ഷസേന്ദ്രേണ രാവണേന ദുരാത്മനാ
എന്ത് മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ഞാൻ മൈഥിലിയെ, ജനകന്റെ മകളെ, ദുഷ്ടനായ റാക്ഷസരാജാവ് രാവണൻ കാണാതെ കാണാൻ കഴിയും?
ന വിനശ്യേത് കഥം കാര്യം രാമസ്യ വിദിതാത്മനഃ। ഏകാമേകസ്തു പശ്യേയം രഹിതേ ജനകാത്മജാമ്
സ്വയം അറിയുന്ന രാമന്റെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ നശിക്കാതെ ഇരിക്കും? ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി രഹസ്യമായി ജനകന്റെ മകളെ കാണണം.
ഭൂതാശ്ചാര്ഥാ വിനശ്യന്തി ദേശകാലവിരോധിതാഃ। വിക്ലവം ദൂതമാസാദ്യ തമഃ സൂര്യോദയേ യഥാ
സ്ഥലവും സമയവും വിരോധം വരുമ്പോൾ, ഭയക്കരമായ ദൂതനെ കണ്ടാൽ, ഉദ്ദേശങ്ങൾ സൂര്യോദയത്തിലെ ഇരുണ്ടപോലെ നശിക്കും.
അര്ഥാനര്ഥാന്തരേ ബുദ്ധിര്നിശ്ചിതാപി ന ശോഭതേ। ഘാതയന്തീഹ കാര്യാണി ദൂതാഃ പണ്ഡിതമാനിനഃ
ലാഭനഷ്ടങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ബുദ്ധി ഉറപ്പായാലും, അതു ലക്ഷ്യം നശിപ്പിച്ചാൽ അതിന് മഹത്വമില്ല; താൻ പണ്ഡിതൻ എന്നു കരുതുന്ന ദൂതന്മാർ കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ നശിപ്പിക്കും.
ന വിനശ്യേത് കഥം കാര്യം വൈക്ലവ്യം ന കഥം ഭവേത്। ലങ്ഘനം ച സമുദ്രസ്യ കഥം നു ന ഭവേദ് വൃഥാ
ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ നശിക്കാതെ ഇരിക്കും, ഭയക്കരമായ മനോഭാവം എങ്ങനെ വരാതിരിക്കും, സമുദ്രം കടക്കുന്നത് എങ്ങനെ വെറുതെയാവാതെ ഇരിക്കും?
മയി ദൃഷ്ടേ തു രക്ഷോഭീ രാമസ്യ വിദിതാത്മനഃ। ഭവേദ് വ്യര്ഥമിദം കാര്യം രാവണാനര്ഥമിച്ഛതഃ
എന്നെ റാക്ഷസന്മാർ കണ്ടാൽ, രാമന്റെയും, ദോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രാവണന്റെയും ഈ ദൗത്യം വെറുതെയാകും.
നഹി ശക്യം ക്വചിത് സ്ഥാതുമവിജ്ഞാതേന രാക്ഷസൈഃ। അപി രാക്ഷസരൂപേണ കിമുതാന്യേന കേനചിത്
റാക്ഷസന്മാർക്ക് അറിയാതെ എവിടെയും ഒളിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ല, റാക്ഷസന്റെ രൂപം ധരിച്ചാലും; മറ്റേതെങ്കിലും രൂപത്തിൽ എങ്കിൽ എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നോ പറയാനില്ല.
വായുരപ്യത്ര നാജ്ഞാതശ്ചരേദിതി മതിര്മമ। നഹ്യത്രാവിദിതം കിംചിദ് രക്ഷസാം ഭീമകര്മണാമ്
ഇവിടെ കാറ്റിനുപോലും അറിയപ്പെടാതെ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; ഭയങ്കരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്ന റാക്ഷസന്മാർക്ക് ഇവിടെ ഒന്നും മറഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഇഹാഹം യദി തിഷ്ഠാമി സ്വേന രൂപേണ സംവൃതഃ। വിനാശമുപയാസ്യാമി ഭര്തുരര്ഥശ്ച ഹാസ്യതി
ഞാൻ എന്റെ തന്നെ രൂപത്തിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ഞാൻ നശിക്കും, എന്റെ പ്രഭുവിന്റെ ഉദ്ദേശവും നഷ്ടമാകും.
തദഹം സ്വേന രൂപേണ രജന്യാം ഹ്രസ്വതാം ഗതഃ। ലംകാമഭിപതിഷ്യാമി രാഘവസ്യാര്ഥസിദ്ധയേ
അതിനാൽ, ഞാൻ എന്റെ തന്നെ രൂപം ചെറിയതാക്കി, രാത്രിയിൽ ലങ്കയിൽ കടന്ന് രാഘവന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കും.
രാവണസ്യ പുരീം രാത്രൌ പ്രവിശ്യ സുദുരാസദാമ്। പ്രവിശ്യ ഭവനം സര്വം ദ്രക്ഷ്യാമി ജനകാത്മജാമ്
രാവണന്റെ നഗരം രാത്രിയിൽ, അത്രയേറെ കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതാണെങ്കിലും, ഞാൻ കടന്നു പോകും. അവിടത്തെ ഓരോ കൊട്ടാരവും പരിശോധിച്ച്, ജനകന്റെ മകളായ സീതയെ ഞാൻ കാണും.
ഇതി നിശ്ചിത്യ ഹനുമാന് സൂര്യസ്യാസ്തമയം കപിഃ। ആചകാങ്ക്ഷേ തദാ വീരോ വൈദേഹ്യാ ദര്ശനോത്സുകഃ
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, സീതയെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ഹനുമാൻ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാനായി കാത്തുനിന്നു.
സൂര്യേ ചാസ്തം ഗതേ രാത്രൌ ദേഹം സംക്ഷിപ്യ മാരുതിഃ। വൃഷദംശകമാത്രോഽഥ ബഭൂവാദ്ഭുതദര്ശനഃ
സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ, മാരുതിയുടെ മകൻ തന്റെ ശരീരം ചുരുക്കി, ഒരു പൂച്ചയുടെ വലുപ്പം മാത്രമാക്കി, അത്ഭുതകരമായ രൂപത്തിൽ മാറി.
പ്രദോഷകാലേ ഹനുമാംസ്തൂര്ണമുത്പത്യ വീര്യവാന്। പ്രവിവേശ പുരീം രമ്യാം പ്രവിഭക്തമഹാപഥാമ്
പ്രദോഷസമയത്ത്, ശക്തിയോടെ ഹനുമാൻ വേഗത്തിൽ ചാടി, വലിയ വീഥികൾ വിഭജിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ആ മനോഹരമായ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
പ്രാസാദമാലാവിതതാം സ്തമ്ഭൈഃ കാഞ്ചനസംനിഭൈഃ। ശാതകുമ്ഭനിഭൈര്ജാലൈര്ഗന്ധര്വനഗരോപമാമ്
നഗരം കൊട്ടാരങ്ങളുടെ നിരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്ന തൂണുകളും, ശുദ്ധമായ പൊന്നുപോലെയുള്ള ജാലികളും, ഗന്ധർവനഗരത്തിനെപ്പോലെയുമാണ് അവിടത്തെ ഭംഗി.
സപ്തഭൌമാഷ്ടഭൌമൈശ്ച സ ദദര്ശ മഹാപുരീമ്। തലൈഃ സ്ഫടികസംകീര്ണൈഃ കാര്തസ്വരവിഭൂഷിതൈഃ
ഏഴും എട്ടും നിലകളുള്ള ഭവനങ്ങൾ, സ്ഫടികം പതിച്ച നിലങ്ങളും പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച നിലകളും, ആ മഹാനഗരത്തിൽ ഹനുമാൻ കണ്ടു.
വൈദൂര്യമണിചിത്രൈശ്ച മുക്താജാലവിഭൂഷിതൈഃ। തൈസ്തൈഃ ശുശുഭിരേ താനി ഭവനാന്യത്ര രക്ഷസാമ്
വൈഡൂര്യമണികൾ കൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ പറ്റങ്ങളും മുത്തുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച ഭവനങ്ങൾ, അവിടത്തെ രാക്ഷസരുടെ കൊട്ടാരങ്ങൾ വിവിധ ഭംഗികളിൽ തിളങ്ങി.
കാഞ്ചനാനി വിചിത്രാണി തോരണാനി ച രക്ഷസാമ്। ലംകാമുദ്യോതയാമാസുഃ സര്വതഃ സമലംകൃതാമ്
രാക്ഷസരുടെ അത്ഭുതകരമായ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള വാതിലുകൾ, എല്ലാടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ലങ്കയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
അചിന്ത്യാമദ്ഭുതാകാരാം ദൃഷ്ട്വാ ലംകാം മഹാകപിഃ। ആസീദ് വിഷണ്ണോ ഹൃഷ്ടശ്ച വൈദേഹ്യാ ദര്ശനോത്സുകഃ
അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ഭുതരൂപത്തിലുള്ള ലങ്കയെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹാകപി ഹനുമാൻ സീതയെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഒരുപാട് സന്തോഷവും, കുറെ വിഷാദവും അനുഭവിച്ചു.
സ പാണ്ഡുരാവിദ്ധവിമാനമാലിനീം മഹാര്ഹജാമ്ബൂനദജാലതോരണാമ്। യശസ്വിനീം രാവണബാഹുപാലിതാം ക്ഷപാചരൈര്ഭീമബലൈഃ സുപാലിതാമ്
പാണ്ടുരം നിറമുള്ള ഗോപുരങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, വിലയേറിയ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള വാതിലുകളുള്ള, പ്രശസ്തമായ, രാവണന്റെ കരങ്ങൾകൊണ്ട് കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന, ഭയങ്കരശക്തിയുള്ള രാത്രിവാസികളായ രാക്ഷസന്മാർ കാവലിരിക്കുന്ന നഗരത്തെ ഹനുമാൻ കണ്ടു.
ചന്ദ്രോഽപി സാചിവ്യമിവാസ്യ കുര്വം- സ്താരാഗണൈര്മധ്യഗതോ വിരാജന്। ജ്യോത്സ്നാവിതാനേന വിതത്യ ലോകാ- നുത്തിഷ്ഠതേഽനേകസഹസ്രരശ്മിഃ
നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഇടയിൽ തിളങ്ങുന്ന ചന്ദ്രൻ, തന്റെ അനേകം ആയിരം കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് ലോകങ്ങളെ ചന്ദ്രികയുടെ മറയിട്ട്, ആ നഗരത്തിന് കൂട്ടായ്മ നൽകുന്നവനായി തോന്നി.
ശങ്ഖപ്രഭം ക്ഷീരമൃണാലവര്ണ- മുദ്ഗച്ഛമാനം വ്യവഭാസമാനമ്। ദദര്ശ ചന്ദ്രം സ കപിപ്രവീരഃ പോപ്ലൂയമാനം സരസീവ ഹംസമ്
ശംഖംപോലെയുള്ള പ്രകാശം, പാലുപോലും താമരനാരിനിറംപോലും വെളുപ്പും ഉള്ള, ഉദയിക്കുന്നതും തിളങ്ങുന്നതുമായ ചന്ദ്രനെ, കുളത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഹംസത്തെപ്പോലെ, ആ കപിശ്രേഷ്ഠൻ കണ്ടു.