ഗിരിമൂര്ധ്നി സ്ഥിതാം ലംകാം പാണ്ഡുരൈര്ഭവനൈഃ ശുഭൈഃ। ദദര്ശ സ കപിഃ ശ്രീമാന് പുരീമാകാശഗാമിവ
പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ നിലകൊണ്ടു, വെളുത്ത മനോഹരമായ ഭവനങ്ങൾ കൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ പറക്കുന്നപോലെയുള്ള ലങ്കയെ ആ മഹാവാനരൻ കണ്ടു.
പാലിതാം രാക്ഷസേന്ദ്രേണ നിര്മിതാം വിശ്വകര്മണാ। പ്ലവമാനാമിവാകാശേ ദദര്ശ ഹനുമാന് കപിഃ
രാക്ഷസരാജാവായ രാവണൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന, വിശ്വകർമ്മൻ നിർമ്മിച്ച, ആകാശത്തിൽ തങ്ങുന്നപോലെയുള്ള നഗരത്തെ ഹനുമാൻ കണ്ടു.
വപ്രപ്രാകാരജഘനാം വിപുലാമ്ബുവനാമ്ബരാമ്। ശതഘ്നീശൂലകേശാന്താമട്ടാലകാവതംസകാമ്
മതിലുകളും ചുറ്റുമതിലുകളും അതിന്റെ അരക്കെട്ടുപോലും, വലിയ ജലാശയങ്ങൾ വസ്ത്രംപോലും, ആയുധങ്ങളും ഗോപുരങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങൾപോലും അവൻ കണ്ടു.
മനസേവ കൃതാം ലംകാം നിര്മിതാം വിശ്വകര്മണാ। ദ്വാരമുത്തരമാസാദ്യ ചിന്തയാമാസ വാനരഃ
മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചപോലും, വിശ്വകർമ്മൻ നിർമ്മിച്ചപോലും, വാനരൻ വടക്കേ വാതിലിൽ എത്തി ലങ്കയെ ആലോചിച്ചു.
കൈലാസനിലയപ്രഖ്യമാലിഖന്തമിവാമ്ബരമ്। ധ്രിയമാണമിവാകാശമുച്ഛ്രിതൈര്ഭവനോത്തമൈഃ
ഉയർന്ന ഭവനങ്ങൾ കൊണ്ട്, കൈലാസംപോലും ആകാശം വരെയെത്തുന്നപോലും, ആകാശം താങ്ങുന്നപോലും ലങ്കയെ അവൻ കണ്ടു.
സമ്പൂര്ണാ രാക്ഷസൈര്ഘോരൈര്നാഗൈര്ഭോഗവതീമിവ। അചിന്ത്യാം സുകൃതാം സ്പഷ്ടാം കുബേരാധ്യുഷിതാം പുരാ
ഭയങ്കരമായ രാക്ഷസന്മാരാൽ നിറഞ്ഞ, പാമ്പുകളാൽ നിറഞ്ഞ ഭോഗവതിപോലും, മനസ്സിൽ പിടികൂടാനാകാത്ത, ഭംഗിയായി നിർമ്മിച്ച, വ്യക്തമായ, ഒരുകാലത്ത് കുബേരൻ വസിച്ച നഗരമായിരുന്നു അത്.
ദംഷ്ട്രാഭിര്ബഹുഭിഃ ശൂരൈഃ ശൂലപട്ടിശപാണിഭിഃ। രക്ഷിതാം രാക്ഷസൈര്ഘോരൈര്ഗുഹാമാശീവിഷൈരിവ
പല്ലുകൾ കാട്ടുന്ന, കയ്യിൽ കുന്തവും വാളും പിടിച്ച ഭയങ്കര രാക്ഷസന്മാർ കാവലിരിക്കുന്ന, വിഷപ്പാമ്പുകൾ കാവലിരിക്കുന്ന ഗുഹയെപ്പോലെയുള്ള നഗരം.
തസ്യാശ്ച മഹതീം ഗുപ്തിം സാഗരം ച നിരീക്ഷ്യ സഃ। രാവണം ച രിപും ഘോരം ചിന്തയാമാസ വാനരഃ
അതിന്റെയും സമുദ്രത്തിന്റെയും ശക്തമായ കാവലും, രാവണൻ എന്ന ഭയങ്കര ശത്രുവിനെയും നോക്കി വാനരൻ ആലോചിച്ചു.
ആഗത്യാപീഹ ഹരയോ ഭവിഷ്യന്തി നിരര്ഥകാഃ। നഹി യുദ്ധേന വൈ ലംകാ ശക്യാ ജേതും സുരൈരപി
വാനരന്മാർ ഇവിടെ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും, അവർക്ക് യാതൊന്നും പ്രയോജനമുണ്ടാകില്ല; യുദ്ധംകൊണ്ട് ദേവന്മാർക്കുപോലും ലങ്കയെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഇമാം ത്വവിഷമാം ലംകാം ദുര്ഗാം രാവണപാലിതാമ്। പ്രാപ്യാപി സുമഹാബാഹുഃ കിം കരിഷ്യതി രാഘവഃ
ഇത്രയും ദുർജയമായ, ദുർഗമായ, രാവണൻ കാവലിരിക്കുന്ന ലങ്കയിൽ ശക്തനായ രാഘവൻ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും, അവൻ എന്ത് ചെയ്യും?
അവകാശോ ന സാമ്നസ്തു രാക്ഷസേഷ്വഭിഗമ്യതേ। ന ദാനസ്യ ന ഭേദസ്യ നൈവ യുദ്ധസ്യ ദൃശ്യതേ
രാക്ഷസന്മാരുടെ ഇടയിൽ സമാധാനത്തിനോ, സമ്മാനങ്ങൾക്കോ, ഭേദത്തിനോ, യുദ്ധത്തിനോ അവസരം ഇല്ല.
ചതുര്ണാമേവ ഹി ഗതിര്വാനരാണാം തരസ്വിനാമ്। വാലിപുത്രസ്യ നീലസ്യ മമ രാജ്ഞശ്ച ധീമതഃ
നാലു വേഗമുള്ള വാനരന്മാർക്കു മാത്രമേ വഴിയുള്ളൂ: വാലിയുടെ മകൻ, നീലൻ, ഞാൻ, ബുദ്ധിമാൻ രാജാവു ഇവരാണ് അവരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത്.
യാവജ്ജാനാമി വൈദേഹീം യദി ജീവതി വാ ന വാ। തത്രൈവ ചിന്തയിഷ്യാമി ദൃഷ്ട്വാ താം ജനകാത്മജാമ്
വൈദേഹി ജീവിച്ചിരിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നതുവരെ, ജനകന്റെ മകളെ കണ്ടശേഷം അവിടെ ഞാൻ ആലോചിക്കും.
തതഃ സ ചിന്തയാമാസ മുഹൂര്തം കപികുഞ്ജരഃ। ഗിരേഃ ശൃങ്ഗേ സ്ഥിതസ്തസ്മിന് രാമസ്യാഭ്യുദയം തതഃ
അപ്പോൾ ആ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ, ആ പർവ്വതശിഖരത്തിൽ നിന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ, രാമന്റെ വിജയത്തെ കുറിച്ച് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
അനേന രൂപേണ മയാ ന ശക്യാ രക്ഷസാം പുരീ। പ്രവേഷ്ടും രാക്ഷസൈര്ഗുപ്താ ക്രൂരൈര്ബലസമന്വിതൈഃ
ഈ രൂപത്തിൽ ഞാൻ ക്രൂരനും ശക്തിയുള്ളവരുമായ റാക്ഷസന്മാർ കാവൽ നിൽക്കുന്ന അവരുടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയില്ല.
മഹൌജസോ മഹാവീര്യാ ബലവന്തശ്ച രാക്ഷസാഃ। വഞ്ചനീയാ മയാ സര്വേ ജാനകീം പരിമാര്ഗതാ
വലിയ ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള റാക്ഷസന്മാരെ ഞാൻ വഞ്ചിച്ച്, ജനകിയെ അന്വേഷിക്കണം.
ലക്ഷ്യാലക്ഷ്യേണ രൂപേണ രാത്രൌ ലംകാപുരീ മയാ। പ്രാപ്തകാലം പ്രവേഷ്ടും മേ കൃത്യം സാധയിതും മഹത്
ദിവസം കാണാവുന്നതും കാണാനാവാത്തതുമായ രൂപത്തിൽ, രാത്രിയിൽ, സമയമെത്തുമ്പോൾ, വലിയ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഞാൻ ലങ്കയിൽ കടക്കണം.
താം പുരീം താദൃശീം ദൃഷ്ട്വാ ദുരാധര്ഷാം സുരാസുരൈഃ। ഹനൂമാംശ്ചിന്തയാമാസ വിനിഃശ്വസ്യ മുഹുര്മുഹുഃ
ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ര ഭയങ്കരമായ ആ നഗരം കണ്ടു, ഹനുമാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആഹ്ശ്വാസം വിട്ട് ആലോചിച്ചു.
കേനോപായേന പശ്യേയം മൈഥിലീം ജനകാത്മജാമ്। അദൃഷ്ടോ രാക്ഷസേന്ദ്രേണ രാവണേന ദുരാത്മനാ
എന്ത് മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ഞാൻ മൈഥിലിയെ, ജനകന്റെ മകളെ, ദുഷ്ടനായ റാക്ഷസരാജാവ് രാവണൻ കാണാതെ കാണാൻ കഴിയും?
ന വിനശ്യേത് കഥം കാര്യം രാമസ്യ വിദിതാത്മനഃ। ഏകാമേകസ്തു പശ്യേയം രഹിതേ ജനകാത്മജാമ്
സ്വയം അറിയുന്ന രാമന്റെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ നശിക്കാതെ ഇരിക്കും? ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി രഹസ്യമായി ജനകന്റെ മകളെ കാണണം.
ഭൂതാശ്ചാര്ഥാ വിനശ്യന്തി ദേശകാലവിരോധിതാഃ। വിക്ലവം ദൂതമാസാദ്യ തമഃ സൂര്യോദയേ യഥാ
സ്ഥലവും സമയവും വിരോധം വരുമ്പോൾ, ഭയക്കരമായ ദൂതനെ കണ്ടാൽ, ഉദ്ദേശങ്ങൾ സൂര്യോദയത്തിലെ ഇരുണ്ടപോലെ നശിക്കും.
അര്ഥാനര്ഥാന്തരേ ബുദ്ധിര്നിശ്ചിതാപി ന ശോഭതേ। ഘാതയന്തീഹ കാര്യാണി ദൂതാഃ പണ്ഡിതമാനിനഃ
ലാഭനഷ്ടങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ബുദ്ധി ഉറപ്പായാലും, അതു ലക്ഷ്യം നശിപ്പിച്ചാൽ അതിന് മഹത്വമില്ല; താൻ പണ്ഡിതൻ എന്നു കരുതുന്ന ദൂതന്മാർ കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ നശിപ്പിക്കും.
ന വിനശ്യേത് കഥം കാര്യം വൈക്ലവ്യം ന കഥം ഭവേത്। ലങ്ഘനം ച സമുദ്രസ്യ കഥം നു ന ഭവേദ് വൃഥാ
ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ നശിക്കാതെ ഇരിക്കും, ഭയക്കരമായ മനോഭാവം എങ്ങനെ വരാതിരിക്കും, സമുദ്രം കടക്കുന്നത് എങ്ങനെ വെറുതെയാവാതെ ഇരിക്കും?
മയി ദൃഷ്ടേ തു രക്ഷോഭീ രാമസ്യ വിദിതാത്മനഃ। ഭവേദ് വ്യര്ഥമിദം കാര്യം രാവണാനര്ഥമിച്ഛതഃ
എന്നെ റാക്ഷസന്മാർ കണ്ടാൽ, രാമന്റെയും, ദോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രാവണന്റെയും ഈ ദൗത്യം വെറുതെയാകും.
നഹി ശക്യം ക്വചിത് സ്ഥാതുമവിജ്ഞാതേന രാക്ഷസൈഃ। അപി രാക്ഷസരൂപേണ കിമുതാന്യേന കേനചിത്
റാക്ഷസന്മാർക്ക് അറിയാതെ എവിടെയും ഒളിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ല, റാക്ഷസന്റെ രൂപം ധരിച്ചാലും; മറ്റേതെങ്കിലും രൂപത്തിൽ എങ്കിൽ എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നോ പറയാനില്ല.
വായുരപ്യത്ര നാജ്ഞാതശ്ചരേദിതി മതിര്മമ। നഹ്യത്രാവിദിതം കിംചിദ് രക്ഷസാം ഭീമകര്മണാമ്
ഇവിടെ കാറ്റിനുപോലും അറിയപ്പെടാതെ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; ഭയങ്കരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്ന റാക്ഷസന്മാർക്ക് ഇവിടെ ഒന്നും മറഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഇഹാഹം യദി തിഷ്ഠാമി സ്വേന രൂപേണ സംവൃതഃ। വിനാശമുപയാസ്യാമി ഭര്തുരര്ഥശ്ച ഹാസ്യതി
ഞാൻ എന്റെ തന്നെ രൂപത്തിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ഞാൻ നശിക്കും, എന്റെ പ്രഭുവിന്റെ ഉദ്ദേശവും നഷ്ടമാകും.
തദഹം സ്വേന രൂപേണ രജന്യാം ഹ്രസ്വതാം ഗതഃ। ലംകാമഭിപതിഷ്യാമി രാഘവസ്യാര്ഥസിദ്ധയേ
അതിനാൽ, ഞാൻ എന്റെ തന്നെ രൂപം ചെറിയതാക്കി, രാത്രിയിൽ ലങ്കയിൽ കടന്ന് രാഘവന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കും.
രാവണസ്യ പുരീം രാത്രൌ പ്രവിശ്യ സുദുരാസദാമ്। പ്രവിശ്യ ഭവനം സര്വം ദ്രക്ഷ്യാമി ജനകാത്മജാമ്
രാവണന്റെ നഗരം രാത്രിയിൽ, അത്രയേറെ കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതാണെങ്കിലും, ഞാൻ കടന്നു പോകും. അവിടത്തെ ഓരോ കൊട്ടാരവും പരിശോധിച്ച്, ജനകന്റെ മകളായ സീതയെ ഞാൻ കാണും.
ഇതി നിശ്ചിത്യ ഹനുമാന് സൂര്യസ്യാസ്തമയം കപിഃ। ആചകാങ്ക്ഷേ തദാ വീരോ വൈദേഹ്യാ ദര്ശനോത്സുകഃ
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ശേഷം, സീതയെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ഹനുമാൻ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാനായി കാത്തുനിന്നു.