തസ്യ സാ കായമുദ്വീക്ഷ്യ വര്ധമാനം മഹാകപേഃ। വക്ത്രം പ്രസാരയാമാസ പാതാലാമ്ബരസംനിഭമ്
വലിയ കുരങ്ങന്റെ ശരീരം വലുതാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ ആകാശത്തെയും പാതാളത്തെയുംപ്പോലെ വലുതായ വായ് തുറന്നു.
ഘനരാജീവ ഗര്ജന്തീ വാനരം സമഭിദ്രവത്। സ ദദര്ശ തതസ്തസ്യാ വികൃതം സുമഹന്മുഖമ്
മേഘക്കൂട്ടം പോലെ ഗർജിച്ച് അവൾ കുരങ്ങനെതിരെ ഓടി. അപ്പോൾ ഹനുമാൻ അവളുടെ ഭയാനകമായ വലിയ വായ് കണ്ടു.
കായമാത്രം ച മേധാവീ മര്മാണി ച മഹാകപിഃ। സ തസ്യാ വികൃതേ വക്ത്രേ വജ്രസംഹനനഃ കപിഃ
ബുദ്ധിമാൻ മഹാകുരങ്ങൻ അവളുടെ ശരീരവും പ്രധാന അസ്ഥികളും ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ ഭയങ്കരമായ വായ് തുറന്നപ്പോൾ, വജ്രംപോലെയുള്ള ശക്തിയോടെ,
സംക്ഷിപ്യ മുഹുരാത്മാനം നിപപാത മഹാകപിഃ। ആസ്യേ തസ്യാ നിമജ്ജന്തം ദദൃശുഃ സിദ്ധചാരണാഃ
തൻറെ ശരീരം വീണ്ടും വീണ്ടും ചെറുതാക്കി, മഹാകുരങ്ങൻ അവളുടെ വായിലേക്ക് ചാടിപ്പോയി. അവിടെ മുങ്ങുന്ന ഹനുമാനെ സിദ്ധരും ചരണരും കണ്ടു.
ഗ്രസ്യമാനം യഥാ ചന്ദ്രം പൂര്ണം പര്വണി രാഹുണാ। തതസ്തസ്യാ നഖൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്മര്മാണ്യുത്കൃത്യ വാനരഃ
പൂർണ്ണചന്ദ്രനെ രാഹു വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾ ഹനുമാനെ വിഴുങ്ങുമ്പോൾ, ഹനുമാൻ കൂരമായ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് അവളുടെ പ്രധാന അസ്ഥികൾ കീറിത്തുറന്നു.
ഉത്പപാതാഥ വേഗേന മനഃസമ്പാതവിക്രമഃ। താം തു ദിഷ്ട്യാ ച ധൃത്യാ ച ദാക്ഷിണ്യേന നിപാത്യ സഃ
ശക്തിയോടെ മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഹനുമാൻ പുറത്തേക്ക് ചാടിപ്പോയി. ദൈവം, ധൈര്യം, കഴിവ് എന്നിവ കൊണ്ട് അവളെ കീഴടക്കി.
കപിപ്രവീരോ വേഗേന വവൃധേ പുനരാത്മവാന്। ഹൃതഹൃത്സാ ഹനുമതാ പപാത വിധുരാമ്ഭസി। സ്വയംഭുവൈവ ഹനുമാന് സൃഷ്ടസ്തസ്യാ നിപാതനേ
ശക്തിയോടെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഹനുമാൻ വീണ്ടും വലുതായി. അവളുടെ ഹൃദയം തകർത്തു, പിന്നെ കലങ്ങിയ വെള്ളത്തിൽ വീണു. സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് അവളെ നശിപ്പിക്കാൻ ഹനുമാനെ സൃഷ്ടിച്ചു.
താം ഹതാം വാനരേണാശു പതിതാം വീക്ഷ്യ സിംഹികാമ്। ഭൂതാന്യാകാശചാരീണി തമൂചുഃ പ്ലവഗോത്തമമ്
വേഗത്തിൽ കുരങ്ങൻ അവളെ വീഴ്ത്തിയതും, സിംഹിക വീണതും ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭൂതങ്ങൾ കണ്ടു. അവർ കുരങ്ങന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു.
ഭീമമദ്യ കൃതം കര്മ മഹത്സത്ത്വം ത്വയാ ഹതമ്। സാധയാര്ഥമഭിപ്രേതമരിഷ്ടം പ്ലവതാം വര
ഭയങ്കരമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ഇന്ന് നീ ചെയ്തിരിക്കുന്നു; വലിയൊരു ശക്തിയെ നീ സംഹരിച്ചു. നീ ലക്ഷ്യമിട്ട കാര്യം വിജയിപ്പിക്കൂ, ചാടുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ.
യസ്യ ത്വേതാനി ചത്വാരി വാനരേന്ദ്ര യഥാ തവ। ധൃതിര്ദൃഷ്ടിര്മതിര്ദാക്ഷ്യം സ കര്മസു ന സീദതി
കുരങ്ങന്മാരുടെ രാജാവേ, ധൈര്യം, ദൃഷ്ടി, ബുദ്ധി, കഴിവ് — ഈ നാലും ഉള്ളവൻ, നിനക്കുപോലെ, യാതൊരു പ്രവൃത്തിയിലും പരാജയപ്പെടുന്നില്ല.
സ തൈഃ സമ്പൂജിതഃ പൂജ്യഃ പ്രതിപന്നപ്രയോജനൈഃ। ജഗാമാകാശമാവിശ്യ പന്നഗാശനവത് കപിഃ
ലക്ഷ്യം നേടിയവരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട ഹനുമാൻ, ഗരുഡൻ പാമ്പുകളെ വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെ, ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
പ്രാപ്തഭൂയിഷ്ഠപാരസ്തു സര്വതഃ പരിലോകയന്। യോജനാനാം ശതസ്യാന്തേ വനരാജീം ദദര്ശ സഃ
അവൻ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തോട് അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, ചുറ്റും നോക്കി, നൂറ് യോജനയുടെ അറ്റത്ത് കാടുകൾ കാണപ്പെട്ടു.
ദദര്ശ ച പതന്നേവ വിവിധദ്രുമഭൂഷിതമ്। ദ്വീപം ശാഖാമൃഗശ്രേഷ്ഠോ മലയോപവനാനി ച
താഴേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, ശാഖകളിൽ ചാടുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാൻ, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദ്വീപും മലയപർവ്വതത്തിലെ വനങ്ങളും കണ്ടു.
സാഗരം സാഗരാനൂപാന് സാഗരാനൂപജാന് ദ്രുമാന്। സാഗരസ്യ ച പത്നീനാം മുഖാന്യപി വിലോകയത്
അവൻ സമുദ്രത്തെയും തീരപ്രദേശങ്ങളെയും തീരത്തോട് ചേർന്ന മരങ്ങളെയും, സമുദ്രത്തിന്റെ ഭാര്യമാരുടെ മുഖങ്ങളെയും നോക്കി.
സ മഹാമേഘസംകാശം സമീക്ഷ്യാത്മാനമാത്മവാന്। നിരുന്ധന്തമിവാകാശം ചകാര മതിമാന് മതിമ്
സ്വന്തം രൂപം വലിയ ഒരു മേഘംപോലെ വിസ്തൃതമായതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്ന അവൻ ആകാശം തന്നെ മറയ്ക്കുന്നപോലെ തോന്നി.
കായവൃദ്ധിം പ്രവേഗം ച മമ ദൃഷ്ട്വൈവ രാക്ഷസാഃ। മയി കൌതൂഹലം കുര്യുരിതി മേനേ മഹാമതിഃ
എന്റെ ശരീരവലിപ്പവും വേഗവും ദൃഷ്ടാൽ രാക്ഷസന്മാർ എനിക്കുറിച്ച് കൗതുകം കാണിക്കും എന്ന് മഹാമനസ്സുള്ളവൻ വിചാരിച്ചു.
തതഃ ശരീരം സംക്ഷിപ്യ തന്മഹീധരസംനിഭമ്। പുനഃ പ്രകൃതിമാപേദേ വീതമോഹ ഇവാത്മവാന്
പിന്നീട്, വലിയ ഒരു പർവതത്തോട് സമമായിരുന്ന തന്റെ ശരീരം ചെറുതാക്കി, മോഹം വിട്ടു നിൽക്കുന്നവൻപോലെ സ്വാഭാവികരൂപത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തദ്രൂപമതിസംക്ഷിപ്യ ഹനൂമാന് പ്രകൃതൌ സ്ഥിതഃ। ത്രീന് ക്രമാനിവ വിക്രമ്യ ബലിവീര്യഹരോ ഹരിഃ
തന്റെ രൂപം വളരെ കുറച്ച്, ഹനുമാൻ സ്വഭാവത്തിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, ബാലിയുടെ ശക്തിയും വീര്യവും അപഹരിച്ച ഹരിയെപ്പോലെ മൂന്നു വലിയ ചുവടുകൾ വച്ചു.
സ ചാരുനാനാവിധരൂപധാരീ പരം സമാസാദ്യ സമുദ്രതീരമ്। പരൈരശക്യം പ്രതിപന്നരൂപഃ സമീക്ഷിതാത്മാ സമവേക്ഷിതാര്ഥഃ
നാനാവിധ ആകർഷകമായ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, മറുകരയിലെത്തിയപ്പോൾ, മറ്റൊരാള്ക്ക് കഴിയാത്ത രൂപം ധരിച്ചു, ലക്ഷ്യത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സോടെ അവൻ ചുറ്റുപാടുകൾ നിരീക്ഷിച്ചു.
തതഃ സ ലമ്ബസ്യ ഗിരേഃ സമൃദ്ധേ വിചിത്രകൂടേ നിപപാത കൂടേ। സകേതകോദ്ദാലകനാരികേലേ മഹാഭ്രകൂടപ്രതിമോ മഹാത്മാ
പിന്നീട്, സമൃദ്ധമായ ലംബാ പർവതത്തിന്റെ മനോഹരമായ കൂറ്റൻ കുന്നിൽ, കേതകം, ഉദാലകം, തേങ്ങമരങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കിടയിൽ, മേഘക്കൂട്ടംപോലെയുള്ള മഹാത്മാവ് ഇറങ്ങി.
തതസ്തു സമ്പ്രാപ്യ സമുദ്രതീരം സമീക്ഷ്യ ലംകാം ഗിരിവര്യമൂര്ധ്നി। കപിസ്തു തസ്മിന് നിപപാത പര്വതേ വിധൂയ രൂപം വ്യഥയന്മൃഗദ്വിജാന്
ശംഖമാന പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ ലങ്കയെ നോക്കി, സമുദ്രത്തീരത്ത് എത്തി, ആ കപിവീരൻ അവിടെ ഇറങ്ങി, തന്റെ രൂപം മാറ്റി, മൃഗങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും ഭയപ്പെടുത്തി.
സ സാഗരം ദാനവപന്നഗായുതം ബലേന വിക്രമ്യ മഹോര്മിമാലിനമ്। നിപത്യ തീരേ ച മഹോദധേസ്തദാ ദദര്ശ ലംകാമമരാവതീമിവ
ദാനവരും പാമ്പുകളും നിറഞ്ഞ, വലിയ തിരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട സമുദ്രം കടന്ന്, മഹാസമുദ്രത്തീരത്ത് ഇറങ്ങി, ദേവലോകംപോലെയുള്ള ലങ്കയെ കണ്ടു.
thumb|ദ്വിതീയഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ സുന്ദരകാണ്ഡേ ദ്വിതീയഃ സര്ഗഃ ॥൫-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയുടെ രണ്ടാം സർഗ്ഗം കേൾക്കുക.
സ സാഗരമനാധൃഷ്യമതിക്രമ്യ മഹാബലഃ। ത്രികൂടസ്യ തടേ ലംകാം സ്ഥിതഃ സ്വസ്ഥോ ദദര്ശ ഹ
അജയ്യമായ സമുദ്രം കടന്ന്, മഹാബലശാലിയായ അവൻ ത്രികൂടപർവതത്തിന്റെ താഴ്വാരത്തിൽ ലങ്കയെ നിരന്തരം നോക്കി നിന്നു.
യോജനാനാം ശതം ശ്രീമാംസ്തീര്ത്വാപ്യുത്തമവിക്രമഃ। അനിഃശ്വസന് കപിസ്തത്ര ന ഗ്ലാനിമധിഗച്ഛതി
നൂറ്റിയൊന്ന് യോജനങ്ങൾ കടന്നിട്ടും, മഹാവീര്യശാലിയായ കപിവീരൻ അവിടെ ശ്വാസം മുട്ടിയില്ല, ക്ഷീണം അനുഭവിച്ചില്ല.
ശതാന്യഹം യോജനാനാം ക്രമേയം സുബഹൂന്യപി। കിം പുനഃ സാഗരസ്യാന്തം സംഖ്യാതം ശതയോജനമ്
നൂറുകണക്കിന് യോജനങ്ങൾ ഞാൻ കടക്കാൻ കഴിയും; അങ്ങനെ വന്നപ്പോൾ, ഈ നൂറു യോജനമുള്ള സമുദ്രം എനിക്ക് അത്ര വലിയ കാര്യമല്ല.
സ തു വീര്യവതാം ശ്രേഷ്ഠഃ പ്ലവതാമപി ചോത്തമഃ। ജഗാമ വേഗവാഁല്ലംകാം ലങ്ഘയിത്വാ മഹോദധിമ്
ശക്തിശാലികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, ചാടുന്നവരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനും ആയ അവൻ, വേഗത്തിൽ മഹാസമുദ്രം കടന്ന് ലങ്കയിലേക്കു പോയി.
ശാദ്വലാനി ച നീലാനി ഗന്ധവന്തി വനാനി ച। മധുമന്തി ച മധ്യേന ജഗാമ നഗവന്തി ച
പച്ചപ്പുള്ള പുല്ലുനിലങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള കാട്ടുകൾ, തേൻ നിറഞ്ഞ വനങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ അവൻ നടന്നു.
ശൈലാംശ്ച തരുസംഛന്നാന് വനരാജീശ്ച പുഷ്പിതാഃ। അഭിചക്രാമ തേജസ്വീ ഹനൂമാന് പ്ലവഗര്ഷഭഃ
വൃക്ഷങ്ങൾകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട പർവതങ്ങളും, പുഷ്പിതമായ വനശ്രേണികളും, തേജസ്സുള്ള ഹനുമാൻ സമീപിച്ചു.
സ തസ്മിന്നചലേ തിഷ്ഠന് വനാന്യുപവനാനി ച। സ നഗാഗ്രേ സ്ഥിതാം ലംകാം ദദര്ശ പവനാത്മജഃ
അവൻ ആ പർവതത്തിൽ നിന്നു, കാടുകളും തോട്ടങ്ങളും കണ്ട്, പർവതശിഖരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ലങ്കയെ കണ്ടു.