തത് തൃതീയം ഹനുമതോ ദൃഷ്ട്വാ കര്മ സുദുഷ്കരമ്। സാധുസാധ്വിതി ഭൂതാനി പ്രശശംസുസ്തദാ ഹരിമ്
ഹനുമാന്റെ മൂന്നാമത്തെയും ഏറ്റവും ദുഷ്കരമായ പ്രവർത്തി കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളും 'ശബാശ്, ശബാശ്' എന്ന് വിളിച്ചു വാനരനെ പ്രശംസിച്ചു.
സ സാഗരമനാധൃഷ്യമഭ്യേത്യ വരുണാലയമ്। ജഗാമാകാശമാവിശ്യ വേഗേന ഗരുഡോപമഃ
സമുദ്രം, അതായത് വരുണന്റെ ആലയം, അതിരാവശ്യമായതിൽ എത്തി, ഹനുമാൻ ഗരുഡനോടു സമമായ വേഗത്തിൽ ആകാശത്തിലേക്ക് കയറി.
സേവിതേ വാരിധാരാഭിഃ പതഗൈശ്ച നിഷേവിതേ। ചരിതേ കൈശികാചാര്യൈരൈരാവതനിഷേവിതേ
അത് ജലമെത്തിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾക്കും, പക്ഷികൾക്കും, കൈശികനൃത്തം പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗുരുക്കന്മാർക്കും, എരാവതത്തിനും ഇഷ്ടമായിടമായിരുന്നു.
സിംഹകുഞ്ജരശാര്ദൂലപതഗോരഗവാഹനൈഃ। വിമാനൈഃ സമ്പതദ്ഭിശ്ച വിമലൈഃ സമലംകൃതേ
അത് സിംഹങ്ങൾ, ആനകൾ, കടുവകൾ, പക്ഷികൾ, പാമ്പുകൾ എന്നിവയെ വാഹനമാക്കി വരുന്നവരും, മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ശുദ്ധമായ വിമാനങ്ങളും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
വജ്രാശനിസമസ്പര്ശൈഃ പാവകൈരിവ ശോഭിതേ। കൃതപുണ്യൈര്മഹാഭാഗൈഃ സ്വര്ഗജിദ്ഭിരധിഷ്ഠിതേ
അത് ഇടിമിന്നലിന്റെ സ്പർശംപോലും തീപോലും പ്രകാശിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; സുഖഫലങ്ങൾ നേടിയ മഹാഭാഗ്യശാലികൾ അവിടെ വസിച്ചിരുന്നു.
വഹതാ ഹവ്യമത്യന്തം സേവിതേ ചിത്രഭാനുനാ। ഗ്രഹനക്ഷത്രചന്ദ്രാര്കതാരാഗണവിഭൂഷിതേ
അത് സൂര്യൻ വഴി കടന്നുപോകുന്നതും, ചിത്രഭാനുവാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതും, ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു.
മഹര്ഷിഗണഗന്ധര്വനാഗയക്ഷസമാകുലേ। വിവിക്തേ വിമലേ വിശ്വേ വിശ്വാവസുനിഷേവിതേ
അത് മഹർഷികൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, നാഗന്മാർ, യക്ഷന്മാർ എന്നിവരാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു; വിശുദ്ധവും സുതാര്യമുമായതും, വിശ്വാവസുക്കൾ സേവിച്ചതുമായിരുന്നു.
ദേവരാജഗജാക്രാന്തേ ചന്ദ്രസൂര്യപഥേ ശിവേ। വിതാനേ ജീവലോകസ്യ വിതതേ ബ്രഹ്മനിര്മിതേ
ദേവരാജാവിന്റെ ആനയുടെ കാൽത്തടം പതിച്ച, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും സഞ്ചരിക്കുന്ന ശുഭമായ പാതയിൽ, ജീവജാലങ്ങളുടെ ആവരണം പോലെ, ബ്രഹ്മാവു സൃഷ്ടിച്ചതും വ്യാപിച്ചതുമായിടമായിരുന്നു.
ബഹുശഃ സേവിതേ വീരൈര്വിദ്യാധരഗണൈര്വൃതേ। ജഗാമ വായുമാര്ഗേ ച ഗരുത്മാനിവ മാരുതിഃ
പലപ്പോഴും വീരനായ വിദ്യാധരന്മാർ സന്ദർശിച്ച ആ സ്ഥലത്ത്, വായുപുത്രനായ ഹനുമാൻ, ഗരുഡനെപ്പോലെ വായുവിന്റെ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു.
ഹനുമാന് മേഘജാലാനി പ്രാകര്ഷന് മാരുതോ യഥാ। കാലാഗുരുസവര്ണാനി രക്തപീതസിതാനി ച
ഹനുമാൻ, വായു പോലെ, കാളാഗുരുവിനുള്ള നിറമുള്ളതും ചുവപ്പും മഞ്ഞയും വെളുപ്പും നിറമുള്ളതുമായ മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ വലിച്ചുനീക്കി.
കപിനാ കൃഷ്യമാണാനി മഹാഭ്രാണി ചകാശിരേ। പ്രവിശന്നഭ്രജാലാനി നിഷ്പതംശ്ച പുനഃ പുനഃ
വാനരൻ വലിച്ചുനീക്കിയ വലിയ മേഘങ്ങൾ പ്രകാശിച്ചു; അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആ മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കടന്നും പുറത്തേക്കുമിറങ്ങി.
പ്രാവൃഷീന്ദുരിവാഭാതി നിഷ്പതന് പ്രവിശംസ്തദാ। പ്രദൃശ്യമാനഃ സര്വത്ര ഹനൂമാന് മാരുതാത്മജഃ
അന്ന് വായുപുത്രനായ ഹനുമാൻ, പ്രാവൃത് മാസത്തിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, മേഘങ്ങളിൽ കടന്നും പുറത്തേക്കുമിറങ്ങിയും എല്ലായിടത്തും ദൃശ്യനായി.
ഭേജേഽമ്ബരം നിരാലമ്ബം പക്ഷയുക്ത ഇവാദ്രിരാട്। പ്ലവമാനം തു തം ദൃഷ്ട്വാ സിംഹികാ നാമ രാക്ഷസീ
അവൻ ചിറകുള്ള ഒരു പർവതത്തെപ്പോലെ ആകാശത്തിലെ ആശ്രയമില്ലാത്ത ഇടത്തേക്ക് എത്തി; അപ്പോൾ അവനെ അങ്ങേയറ്റം സഞ്ചരിക്കുന്നതായി കണ്ടു, സിംഹിക എന്നൊരു രാക്ഷസി.
മനസാ ചിന്തയാമാസ പ്രവൃദ്ധാ കാമരൂപിണീ। അദ്യ ദീര്ഘസ്യ കാലസ്യ ഭവിഷ്യാമ്യഹമാശിതാ
വളരെ ശക്തിയും ഇഷ്ടരൂപം എടുക്കാനുള്ള കഴിവുമുള്ള സിംഹിക മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇന്ന് എനിക്ക് ഒരു വലിയ ഭക്ഷണം കിട്ടും.'
ഇദം മമ മഹാസത്ത്വം ചിരസ്യ വശമാഗതമ്। ഇതി സംചിന്ത്യ മനസാ ച്ഛായാമസ്യ സമാക്ഷിപത്
'ഇത്ര വലിയ ഒരു ജീവി ഒടുവിൽ എന്റെ പിടിയിലായി,' എന്ന് അവൾ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ച്, അവന്റെ നിഴൽ പിടിച്ചു.
ഛായായാം ഗൃഹ്യമാണായാം ചിന്തയാമാസ വാനരഃ। സമാക്ഷിപ്തോഽസ്മി സഹസാ പങ്ഗൂകൃതപരാക്രമഃ
നിഴൽ പിടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, വാനരൻ ചിന്തിച്ചു: 'എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് പിടിയിലായി, എന്റെ ശക്തി ഒന്നും പ്രയോജനപ്പെടുന്നില്ല.'
പ്രതിലോമേന വാതേന മഹാനൌരിവ സാഗരേ। തിര്യഗൂര്ധ്വമധശ്ചൈവ വീക്ഷമാണസ്തദാ കപിഃ
വിരുദ്ധമായി വീശുന്ന കാറ്റിൽ കടലിൽ വലിയ ഒരു കപ്പൽ പോലെ, ആ കുരങ്ങൻ ചുറ്റും, മുകളിലും താഴെയും നോക്കി.
ദദര്ശ സ മഹാസത്ത്വമുത്ഥിതം ലവണാമ്ഭസി। തദ് ദൃഷ്ട്വാ ചിന്തയാമാസ മാരുതിര്വികൃതാനനാമ്
അവൻ ഉപ്പു നിറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന മഹാസത്ത്വിയെ കണ്ടു. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, വായുവിന്റെ പുത്രനായ ഹനുമാൻ ആലോചിച്ചു.
കപിരാജ്ഞാ യഥാഖ്യാതം സത്ത്വമദ്ഭുതദര്ശനമ്। ഛായാഗ്രാഹി മഹാവീര്യം തദിദം നാത്ര സംശയഃ
കുരങ്ങന്മാരുടെ രാജാവ് പറഞ്ഞതുപോലെ, അത്ഭുതകരമായ രൂപം, വലിയ ശക്തിയുള്ള ഈ നിഴൽ പിടിക്കുന്നവളാണ് ഇവൾ എന്ന് സംശയമില്ല.
സ താം ബുദ്ധ്വാര്ഥതത്ത്വേന സിംഹികാം മതിമാന് കപിഃ। വ്യവര്ധത മഹാകായഃ പ്രാവൃഷീവ ബലാഹകഃ
അവളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, ബുദ്ധിമാൻ ഹനുമാൻ തന്റെ ശരീരം മഴക്കാലത്തെ മേഘംപോലെ വലുതാക്കി.
തസ്യ സാ കായമുദ്വീക്ഷ്യ വര്ധമാനം മഹാകപേഃ। വക്ത്രം പ്രസാരയാമാസ പാതാലാമ്ബരസംനിഭമ്
വലിയ കുരങ്ങന്റെ ശരീരം വലുതാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ ആകാശത്തെയും പാതാളത്തെയുംപ്പോലെ വലുതായ വായ് തുറന്നു.
ഘനരാജീവ ഗര്ജന്തീ വാനരം സമഭിദ്രവത്। സ ദദര്ശ തതസ്തസ്യാ വികൃതം സുമഹന്മുഖമ്
മേഘക്കൂട്ടം പോലെ ഗർജിച്ച് അവൾ കുരങ്ങനെതിരെ ഓടി. അപ്പോൾ ഹനുമാൻ അവളുടെ ഭയാനകമായ വലിയ വായ് കണ്ടു.
കായമാത്രം ച മേധാവീ മര്മാണി ച മഹാകപിഃ। സ തസ്യാ വികൃതേ വക്ത്രേ വജ്രസംഹനനഃ കപിഃ
ബുദ്ധിമാൻ മഹാകുരങ്ങൻ അവളുടെ ശരീരവും പ്രധാന അസ്ഥികളും ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ ഭയങ്കരമായ വായ് തുറന്നപ്പോൾ, വജ്രംപോലെയുള്ള ശക്തിയോടെ,
സംക്ഷിപ്യ മുഹുരാത്മാനം നിപപാത മഹാകപിഃ। ആസ്യേ തസ്യാ നിമജ്ജന്തം ദദൃശുഃ സിദ്ധചാരണാഃ
തൻറെ ശരീരം വീണ്ടും വീണ്ടും ചെറുതാക്കി, മഹാകുരങ്ങൻ അവളുടെ വായിലേക്ക് ചാടിപ്പോയി. അവിടെ മുങ്ങുന്ന ഹനുമാനെ സിദ്ധരും ചരണരും കണ്ടു.
ഗ്രസ്യമാനം യഥാ ചന്ദ്രം പൂര്ണം പര്വണി രാഹുണാ। തതസ്തസ്യാ നഖൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്മര്മാണ്യുത്കൃത്യ വാനരഃ
പൂർണ്ണചന്ദ്രനെ രാഹു വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾ ഹനുമാനെ വിഴുങ്ങുമ്പോൾ, ഹനുമാൻ കൂരമായ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് അവളുടെ പ്രധാന അസ്ഥികൾ കീറിത്തുറന്നു.
ഉത്പപാതാഥ വേഗേന മനഃസമ്പാതവിക്രമഃ। താം തു ദിഷ്ട്യാ ച ധൃത്യാ ച ദാക്ഷിണ്യേന നിപാത്യ സഃ
ശക്തിയോടെ മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഹനുമാൻ പുറത്തേക്ക് ചാടിപ്പോയി. ദൈവം, ധൈര്യം, കഴിവ് എന്നിവ കൊണ്ട് അവളെ കീഴടക്കി.
കപിപ്രവീരോ വേഗേന വവൃധേ പുനരാത്മവാന്। ഹൃതഹൃത്സാ ഹനുമതാ പപാത വിധുരാമ്ഭസി। സ്വയംഭുവൈവ ഹനുമാന് സൃഷ്ടസ്തസ്യാ നിപാതനേ
ശക്തിയോടെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഹനുമാൻ വീണ്ടും വലുതായി. അവളുടെ ഹൃദയം തകർത്തു, പിന്നെ കലങ്ങിയ വെള്ളത്തിൽ വീണു. സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് അവളെ നശിപ്പിക്കാൻ ഹനുമാനെ സൃഷ്ടിച്ചു.
താം ഹതാം വാനരേണാശു പതിതാം വീക്ഷ്യ സിംഹികാമ്। ഭൂതാന്യാകാശചാരീണി തമൂചുഃ പ്ലവഗോത്തമമ്
വേഗത്തിൽ കുരങ്ങൻ അവളെ വീഴ്ത്തിയതും, സിംഹിക വീണതും ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭൂതങ്ങൾ കണ്ടു. അവർ കുരങ്ങന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു.
ഭീമമദ്യ കൃതം കര്മ മഹത്സത്ത്വം ത്വയാ ഹതമ്। സാധയാര്ഥമഭിപ്രേതമരിഷ്ടം പ്ലവതാം വര
ഭയങ്കരമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ഇന്ന് നീ ചെയ്തിരിക്കുന്നു; വലിയൊരു ശക്തിയെ നീ സംഹരിച്ചു. നീ ലക്ഷ്യമിട്ട കാര്യം വിജയിപ്പിക്കൂ, ചാടുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ.
യസ്യ ത്വേതാനി ചത്വാരി വാനരേന്ദ്ര യഥാ തവ। ധൃതിര്ദൃഷ്ടിര്മതിര്ദാക്ഷ്യം സ കര്മസു ന സീദതി
കുരങ്ങന്മാരുടെ രാജാവേ, ധൈര്യം, ദൃഷ്ടി, ബുദ്ധി, കഴിവ് — ഈ നാലും ഉള്ളവൻ, നിനക്കുപോലെ, യാതൊരു പ്രവൃത്തിയിലും പരാജയപ്പെടുന്നില്ല.