ദുധുവേ ച സ രോമാണി ചകമ്പേ ചാനലോപമഃ। നനാദ ച മഹാനാദം സുമഹാനിവ തോയദഃ
അവന്റെ രോമങ്ങള് കൂന്തി, തീപോലെ വിറച്ചു, വലിയ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ ഒരു മഹാനാദം മുഴക്കി.
ആനുപൂര്വ്യാ ച വൃത്തം തല്ലാങ്ഗൂലം രോമഭിശ്ചിതമ്। ഉത്പതിഷ്യന് വിചിക്ഷേപ പക്ഷിരാജ ഇവോരഗമ്
അനുപൂര്വമായി വളഞ്ഞതും രോമം നിറഞ്ഞതുമായ അവന്റെ വാലിനെ, പറക്കാന് തയ്യാറായി പക്ഷിരാജാവ് പാമ്പിനെ എറിയുന്നതുപോലെ അവന് ആഞ്ഞുവീശി.
തസ്യ ലാങ്ഗൂലമാവിദ്ധമതിവേഗസ്യ പൃഷ്ഠതഃ। ദദൃശേ ഗരുഡേനേവ ഹ്രിയമാണോ മഹോരഗഃ
അവന് അതിവേഗത്തില് മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോള് പിന്നില് ചുറ്റിയ വാലം, ഗരുഡന് വലിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്ന വലിയ പാമ്പിനെപ്പോലെ തോന്നി.
ബാഹൂ സംസ്തമ്ഭയാമാസ മഹാപരിഘസംനിഭൌ। ആസസാദ കപിഃ കട്യാം ചരണൌ സംചുകോച ച
വലിയ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള കൈകള് കട്ടിയാക്കി, കട്ടിയില് കാലുകള് കൂട്ടി വാനരന് ചുരുക്കി.
സംഹൃത്യ ച ഭുജൌ ശ്രീമാംസ്തഥൈവ ച ശിരോധരാമ്। തേജഃ സത്ത്വം തഥാ വീര്യമാവിവേശ സ വീര്യവാന്
കൈകളും കഴുത്തും കൂട്ടി, ആ മഹാശക്തനായ ഹനുമാന് തന്റെ ശക്തിയും ധൈര്യവും പൂര്ണ്ണമായി ഉള്ക്കൊണ്ടു.
മാര്ഗമാലോകയന് ദൂരാദൂര്ധ്വപ്രണിഹിതേക്ഷണഃ। രുരോധ ഹൃദയേ പ്രാണാനാകാശമവലോകയന്
ദൂരത്ത് വഴി നോക്കി, കാഴ്ച ആകാശത്തേക്ക് ഉന്നതമായി വെച്ച്, ഹൃദയത്തില് ശ്വാസം അടക്കി, ആകാശം നോക്കി.
പദ്ഭ്യാം ദൃഢമവസ്ഥാനം കൃത്വാ സ കപികുഞ്ജരഃ। നികുച്യ കര്ണൌ ഹനുമാനുത്പതിഷ്യന് മഹാബലഃ
പാദങ്ങള് ഉറപ്പായി നിലനിര്ത്തി, ആ മഹാബലശാലിയായ കപികുഞ്ജരന് പറക്കാന് തയ്യാറായി ചെവികള് താഴ്ത്തി.
വാനരാന് വാനരശ്രേഷ്ഠ ഇദം വചനമബ്രവീത്। യഥാ രാഘവനിര്മുക്തഃ ശരഃ ശ്വസനവിക്രമഃ
വാനരശ്രേഷ്ഠന് മറ്റു വാനരന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഗച്ഛേത് തദ്വദ് ഗമിഷ്യാമി ലംകാം രാവണപാലിതാമ്। നഹി ദ്രക്ഷ്യാമി യദി താം ലംകായാം ജനകാത്മജാമ്
രാഘവന് വിട്ടുവിടുന്ന കാറ്റുപോലെയുള്ള അമ്പുപോലെ, ഞാനും രാവണന് ഭരിക്കുന്ന ലങ്കയിലേക്കു പോകും. അവിടെ ജനകാത്മജിയെ കാണാനാവില്ലെങ്കില്,
അനേനൈവ ഹി വേഗേന ഗമിഷ്യാമി സുരാലയമ്। യദി വാ ത്രിദിവേ സീതാം ന ദ്രക്ഷ്യാമി കൃതശ്രമഃ
ഈ വേഗം കൊണ്ടു തന്നെ, സീതയെ കാണാനാവാതെ, ദേവന്മാരുടെ ലോകത്തിലേക്കും പോകും, എങ്കിലും എന്റെ പരിശ്രമം വെറുതെയാകും.
ബദ്ധ്വാ രാക്ഷസരാജാനമാനയിഷ്യാമി രാവണമ്। സര്വഥാ കൃതകാര്യോഽഹമേഷ്യാമി സഹ സീതയാ
അല്ലെങ്കില് രാക്ഷസരാജാവായ രാവണനെ കെട്ടി കൊണ്ടുവന്ന്, എങ്ങനെയായാലും സീതയോടൊപ്പം എന്റെ കര്ത്തവ്യം പൂര്ത്തിയാക്കി തിരികെ വരും.
ആനയിഷ്യാമി വാ ലംകാം സമുത്പാട്യ സരാവണാമ്। ഏവമുക്ത്വാ തു ഹനുമാന് വാനരോ വാനരോത്തമഃ
അല്ലെങ്കില് രാവണനോടൊപ്പം ലങ്കയെ തന്നെ പിഴുതെടുത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് ഇവിടെ എത്തിക്കും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വാനരങ്ങളില് ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാന്
ഉത്പപാതാഥ വേഗേന വേഗവാനവിചാരയന്। സുപര്ണമിവ ചാത്മാനം മേനേ സ കപികുഞ്ജരഃ
അപ്പോൾ അതിവേഗത്തിൽ ചാടി മുന്നോട്ട് പോയ ആ കപികുലപതി, തന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെ ഗരുഡനെപ്പോലെയെന്ന് കരുതി.
സമുത്പതതി വേഗാത് തു വേഗാത് തേ നഗരോഹിണഃ। സംഹൃത്യ വിടപാന് സര്വാന് സമുത്പേതുഃ സമന്തതഃ
അവൻ അതിവേഗത്തിൽ ഉയിർന്നു ചാടുമ്പോൾ, മലയിൽ വളർന്നിരുന്ന മരങ്ങൾ അവരുടെ കൊമ്പുകളും ഇലകളും ഒറ്റയടിക്ക് കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ചുറ്റും ഉയിർന്നു ചാടിയതുപോലെയായി.
സ മത്തകോയഷ്ടിഭകാന് പാദപാന് പുഷ്പശാലിനഃ। ഉദ്വഹന്നുരുവേഗേന ജഗാമ വിമലേഽമ്ബരേ
തേനിൽ മയങ്ങിയ പക്ഷികളും പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ മരങ്ങളും കൂട്ടിയെടുത്ത്, ആ കപികുലപതി വൃത്തിയുള്ള ആകാശത്ത് അതിവേഗം മുന്നോട്ട് പോയി.
ഊരുവേഗോത്ഥിതാ വൃക്ഷാ മുഹൂര്തം കപിമന്വയുഃ। പ്രസ്ഥിതം ദീര്ഘമധ്വാനം സ്വബന്ധുമിവ ബാന്ധവാഃ
തന്റെ തോളുകളുടെ ശക്തിയിൽ ഉയിർന്ന മരങ്ങൾ, ദീർഘയാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുന്ന ബന്ധുവിനെ അനുഗമിക്കുന്ന ബന്ധുക്കളെപ്പോലെ, ഒരു നിമിഷം ആ കപിയെ പിന്തുടർന്നു.
തമൂരുവേഗോന്മഥിതാഃ സാലാശ്ചാന്യേ നഗോത്തമാഃ। അനുജഗ്മുര്ഹനൂമന്തം സൈന്യാ ഇവ മഹീപതിമ്
തന്റെ തോളുകളുടെ ശക്തിയിൽ പിഴുതുമാറ്റപ്പെട്ട വലിയ മരങ്ങൾ, സൈന്യം രാജാവിനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഹനൂമാനെ പിന്തുടർന്നു.
സുപുഷ്പിതാഗ്രൈര്ബഹുഭിഃ പാദപൈരന്വിതഃ കപിഃ। ഹനൂമാന് പര്വതാകാരോ ബഭൂവാദ്ഭുതദര്ശനഃ
പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ കൊമ്പുകളുള്ള അനേകം മരങ്ങൾ കൂടെ ഉണ്ടായപ്പോൾ, പർവതത്തെപ്പോലെയുള്ള രൂപത്തിൽ ഹനൂമാൻ അതിശയകരമായ ദൃശ്യമായി മാറി.
സാരവന്തോഽഥ യേ വൃക്ഷാ ന്യമജ്ജഁല്ലവണാമ്ഭസി। ഭയാദിവ മഹേന്ദ്രസ്യ പര്വതാ വരുണാലയേ
ശക്തമായ വേരുകളുള്ള ആ മരങ്ങൾ, ഭയപ്പെട്ട് മഹേന്ദ്രപർവതങ്ങൾ വരുണന്റെ ആലയത്തിൽ മുങ്ങുന്നതുപോലെ, ഉപ്പുള്ള വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി.
സ നാനാകുസുമൈഃ കീര്ണഃ കപിഃ സാങ്കുരകോരകൈഃ। ശുശുഭേ മേഘസംകാശഃ ഖദ്യോതൈരിവ പര്വതഃ
വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള പൂക്കളും പുതുതായി വിരിഞ്ഞ ഇലകളും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട ആ കപികുലപതി, മിന്നുന്ന ജ്യോതിസ്സുകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മേഘംപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
വിമുക്താസ്തസ്യ വേഗേന മുക്ത്വാ പുഷ്പാണി തേ ദ്രുമാഃ। വ്യവശീര്യന്ത സലിലേ നിവൃത്താഃ സുഹൃദോ യഥാ
തന്റെ വേഗത്തിൽ മരങ്ങൾ പൂക്കൾ വിട്ടുവിട്ടു; ആ പൂക്കൾ വെള്ളത്തിൽ ചിതറിപ്പോയി, സന്ദർശനം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെ.
ലഘുത്വേനോപപന്നം തദ് വിചിത്രം സാഗരേഽപതത്। ദ്രുമാണാം വിവിധം പുഷ്പം കപിവായുസമീരിതമ്। താരാചിതമിവാകാശം പ്രബഭൌ സ മഹാര്ണവഃ
കപിയുടെ വേഗത്തിൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട മരങ്ങളുടെ അതിശയകരമായ വിവിധ നിറത്തിലുള്ള പൂക്കൾ, സാഗരത്തിൽ ലഘുവായി വീണു; അതുകൊണ്ട് ആ മഹാസമുദ്രം നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശംപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
പുഷ്പൌഘേണ സുഗന്ധേന നാനാവര്ണേന വാനരഃ। ബഭൌ മേഘ ഇവോദ്യന് വൈ വിദ്യുദ്ഗണവിഭൂഷിതഃ
സുഗന്ധവും വിവിധ നിറങ്ങളും നിറഞ്ഞ പൂക്കളുടെ പ്രവാഹത്തിൽ മുങ്ങിയ കപികുലപതി, മിന്നൽമേഘങ്ങളുടെ കൂട്ടം അലങ്കരിച്ചുയരുന്ന മേഘംപോലെ ഭാസുരനായി.
തസ്യ വേഗസമുദ്ഭൂതൈഃ പുഷ്പൈസ്തോയമദൃശ്യത। താരാഭിരിവ രാമാഭിരുദിതാഭിരിവാമ്ബരമ്
തന്റെ വേഗത്തിൽ പാറിപ്പോയ പൂക്കൾ വെള്ളത്തിൽ ചിതറിപ്പോയി; അതു നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ, അല്ലെങ്കിൽ ദീപങ്ങൾ ആകാശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
തസ്യാമ്ബരഗതൌ ബാഹൂ ദദൃശാതേ പ്രസാരിതൌ। പര്വതാഗ്രാദ് വിനിഷ്ക്രാന്തൌ പഞ്ചാസ്യാവിവ പന്നഗൌ
ആകാശത്ത് നീട്ടി പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈകൾ, പർവതശിഖരത്തിൽ നിന്നു പുറത്ത് വരുന്ന അഞ്ചു വായുള്ള പാമ്പുകളെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു.
പിബന്നിവ ബഭൌ ചാപി സോര്മിജാലം മഹാര്ണവമ്। പിപാസുരിവ ചാകാശം ദദൃശേ സ മഹാകപിഃ
അവൻ തിരകളോടുകൂടിയ മഹാസമുദ്രം കുടിച്ചുപോകുന്നതുപോലെയും, ആകാശം കുടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനായി കാണപ്പെട്ടതുപോലെയും ആ മഹാകപി പ്രകാശിച്ചു.
തസ്യ വിദ്യുത്പ്രഭാകാരേ വായുമാര്ഗാനുസാരിണഃ। നയനേ വിപ്രകാശേതേ പര്വതസ്ഥാവിവാനലൌ
വായുവിന്റെ പാത പിന്തുടർന്ന് മിന്നൽപോലെ പ്രകാശിച്ച അവന്റെ കണ്ണുകൾ, പർവതശിഖരത്തിൽ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്ന അഗ്നികളെപ്പോലെ തെളിഞ്ഞു.
പിങ്ഗേ പിങ്ഗാക്ഷമുഖ്യസ്യ ബൃഹതീ പരിമണ്ഡലേ। ചക്ഷുഷീ സമ്പ്രകാശേതേ ചന്ദ്രസൂര്യാവിവ സ്ഥിതൌ
പിങ്ക് നിറമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ആ കപികുലപതിയുടെ വലുതും വൃത്തിയുമായ കണ്ണുകൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെ തെളിഞ്ഞു.
മുഖം നാസികയാ തസ്യ താമ്രയാ താമ്രമാബഭൌ। സംധ്യയാ സമഭിസ്പൃഷ്ടം യഥാ സ്യാത് സൂര്യമണ്ഡലമ്
അവന്റെ മുഖം, ചുവന്ന മൂക്കിനോടൊപ്പം, സന്ധ്യയുടെ സ്പർശം ലഭിച്ച സൂര്യന്റെ ചക്രംപോലെ ചുവപ്പായി തിളങ്ങി.
ലാങ്ഗൂലം ച സമാവിദ്ധം പ്ലവമാനസ്യ ശോഭതേ। അമ്ബരേ വായുപുത്രസ്യ ശക്രധ്വജ ഇവോച്ഛ്രിതമ്
പറക്കുമ്പോൾ ഉയർത്തിയ അവന്റെ വാൽ, ആകാശത്ത് വായുപുത്രന്റെ പതാകപോലെ തെളിഞ്ഞു.