ഭിദ്യതേഽയം ഗിരിര്ഭൂതൈരിതി മത്വാ തപസ്വിനഃ। ത്രസ്താ വിദ്യാധരാസ്തസ്മാദുത്പേതുഃ സ്ത്രീഗണൈഃ സഹ
'ഈ പർവ്വതം ഭൂതങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് തകർന്നത്' എന്ന് കരുതി, ഭയപ്പെട്ട തപസ്സുകാർ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം അവിടെ നിന്ന് ഓടി.
പാനഭൂമിഗതം ഹിത്വാ ഹൈമമാസവഭാജനമ്। പാത്രാണി ച മഹാര്ഹാണി കരകാംശ്ച ഹിരണ്മയാന്
പാനഭൂമിയിൽ വെച്ച് സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച മദ്യപാത്രങ്ങളും വിലയേറിയ പാത്രങ്ങളും സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുള്ള കിണ്ണങ്ങളും അവിടെയിട്ട് വിട്ടു.
ലേഹ്യാനുച്ചാവചാന് ഭക്ഷ്യാന് മാംസാനി വിവിധാനി ച। ആര്ഷഭാണി ച ചര്മാണി ഖഡ്ഗാംശ്ച കനകത്സരൂന്
വിവിധതരം മധുരങ്ങളും ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളും പലതരം മാംസങ്ങളും കാളയുടെ തോലുകളും പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കത്തികളും അവിടെയിട്ട് വിട്ടു.
കൃതകണ്ഠഗുണാഃ ക്ഷീബാ രക്തമാല്യാനുലേപനാഃ। രക്താക്ഷാഃ പുഷ്കരാക്ഷാശ്ച ഗഗനം പ്രതിപേദിരേ
നനയിച്ച മാലകളും ചുവപ്പു പൂക്കളും അണിഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പായി, താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, അവർ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ഹാരനൂപുരകേയൂരപാരിഹാര്യധരാഃ സ്ത്രിയഃ। വിസ്മിതാഃ സസ്മിതാസ്തസ്ഥുരാകാശേ രമണൌഃ സഹ
ഹാരവും നൂപുരവും കൈവളയും മറ്റ് അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ച സ്ത്രീകള് അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ആകാശത്ത് അത്ഭുതത്തോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്നു.
ദര്ശയന്തോ മഹാവിദ്യാം വിദ്യാധരമഹര്ഷയഃ। സഹിതാസ്തസ്ഥുരാകാശേ വീക്ഷാംചക്രുശ്ച പര്വതമ്
വലിയ ശക്തി കാണിച്ചുകൊണ്ട് വിദ്യാധരമഹർഷിമാര് കൂട്ടമായി ആകാശത്ത് നിന്നു, മലയെ നോക്കി.
ശുശ്രുവുശ്ച തദാ ശബ്ദമൃഷീണാം ഭാവിതാത്മനാമ്। ചാരണാനാം ച സിദ്ധാനാം സ്ഥിതാനാം വിമലേഽമ്ബരേ
അപ്പോള് ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ള ഋഷിമാരുടെയും ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ടിരുന്ന ചാരണന്മാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ശബ്ദം അവര് കേട്ടു.
ഏഷ പര്വതസംകാശോ ഹനുമാന് മാരുതാത്മജഃ। തിതീര്ഷതി മഹാവേഗഃ സമുദ്രം വരുണാലയമ്
ഈ ഹനുമാന്, വായുവിന്റെ മകന്, ഒരു പര്വതത്തെപ്പോലെ വലുപ്പവും അതിവേഗവും കൊണ്ട്, സമുദ്രം കടക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു; അതാണ് വരുണന്റെ വാസസ്ഥലം.
രാമാര്ഥം വാനരാര്ഥം ച ചികീര്ഷന് കര്മ ദുഷ്കരമ്। സമുദ്രസ്യ പരം പാരം ദുഷ്പ്രാപം പ്രാപ്തുമിച്ഛതി
രാമനും വാനരന്മാരുടെയും വേണ്ടി ഈ ദുഷ്കരമായ കര്മ്മം ചെയ്യാന് ആഗ്രഹിച്ച്, കടന്നുപോകാന് പ്രയാസമുള്ള സമുദ്രത്തിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള കരയിലേക്കാണ് അവന് പോകാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.
ഇതി വിദ്യാധരാ വാചഃ ശ്രുത്വാ തേഷാം തപസ്വിനാമ്। തമപ്രമേയം ദദൃശുഃ പര്വതേ വാനരര്ഷഭമ്
വിദ്യാധരന്മാരുടെയും തപസ്സുകാരുടെയും വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, അവര് അളക്കാനാകാത്ത വാനരനായ നായകനെ പര്വതത്തില് കണ്ടു.
ദുധുവേ ച സ രോമാണി ചകമ്പേ ചാനലോപമഃ। നനാദ ച മഹാനാദം സുമഹാനിവ തോയദഃ
അവന്റെ രോമങ്ങള് കൂന്തി, തീപോലെ വിറച്ചു, വലിയ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ ഒരു മഹാനാദം മുഴക്കി.
ആനുപൂര്വ്യാ ച വൃത്തം തല്ലാങ്ഗൂലം രോമഭിശ്ചിതമ്। ഉത്പതിഷ്യന് വിചിക്ഷേപ പക്ഷിരാജ ഇവോരഗമ്
അനുപൂര്വമായി വളഞ്ഞതും രോമം നിറഞ്ഞതുമായ അവന്റെ വാലിനെ, പറക്കാന് തയ്യാറായി പക്ഷിരാജാവ് പാമ്പിനെ എറിയുന്നതുപോലെ അവന് ആഞ്ഞുവീശി.
തസ്യ ലാങ്ഗൂലമാവിദ്ധമതിവേഗസ്യ പൃഷ്ഠതഃ। ദദൃശേ ഗരുഡേനേവ ഹ്രിയമാണോ മഹോരഗഃ
അവന് അതിവേഗത്തില് മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോള് പിന്നില് ചുറ്റിയ വാലം, ഗരുഡന് വലിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്ന വലിയ പാമ്പിനെപ്പോലെ തോന്നി.
ബാഹൂ സംസ്തമ്ഭയാമാസ മഹാപരിഘസംനിഭൌ। ആസസാദ കപിഃ കട്യാം ചരണൌ സംചുകോച ച
വലിയ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള കൈകള് കട്ടിയാക്കി, കട്ടിയില് കാലുകള് കൂട്ടി വാനരന് ചുരുക്കി.
സംഹൃത്യ ച ഭുജൌ ശ്രീമാംസ്തഥൈവ ച ശിരോധരാമ്। തേജഃ സത്ത്വം തഥാ വീര്യമാവിവേശ സ വീര്യവാന്
കൈകളും കഴുത്തും കൂട്ടി, ആ മഹാശക്തനായ ഹനുമാന് തന്റെ ശക്തിയും ധൈര്യവും പൂര്ണ്ണമായി ഉള്ക്കൊണ്ടു.
മാര്ഗമാലോകയന് ദൂരാദൂര്ധ്വപ്രണിഹിതേക്ഷണഃ। രുരോധ ഹൃദയേ പ്രാണാനാകാശമവലോകയന്
ദൂരത്ത് വഴി നോക്കി, കാഴ്ച ആകാശത്തേക്ക് ഉന്നതമായി വെച്ച്, ഹൃദയത്തില് ശ്വാസം അടക്കി, ആകാശം നോക്കി.
പദ്ഭ്യാം ദൃഢമവസ്ഥാനം കൃത്വാ സ കപികുഞ്ജരഃ। നികുച്യ കര്ണൌ ഹനുമാനുത്പതിഷ്യന് മഹാബലഃ
പാദങ്ങള് ഉറപ്പായി നിലനിര്ത്തി, ആ മഹാബലശാലിയായ കപികുഞ്ജരന് പറക്കാന് തയ്യാറായി ചെവികള് താഴ്ത്തി.
വാനരാന് വാനരശ്രേഷ്ഠ ഇദം വചനമബ്രവീത്। യഥാ രാഘവനിര്മുക്തഃ ശരഃ ശ്വസനവിക്രമഃ
വാനരശ്രേഷ്ഠന് മറ്റു വാനരന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഗച്ഛേത് തദ്വദ് ഗമിഷ്യാമി ലംകാം രാവണപാലിതാമ്। നഹി ദ്രക്ഷ്യാമി യദി താം ലംകായാം ജനകാത്മജാമ്
രാഘവന് വിട്ടുവിടുന്ന കാറ്റുപോലെയുള്ള അമ്പുപോലെ, ഞാനും രാവണന് ഭരിക്കുന്ന ലങ്കയിലേക്കു പോകും. അവിടെ ജനകാത്മജിയെ കാണാനാവില്ലെങ്കില്,
അനേനൈവ ഹി വേഗേന ഗമിഷ്യാമി സുരാലയമ്। യദി വാ ത്രിദിവേ സീതാം ന ദ്രക്ഷ്യാമി കൃതശ്രമഃ
ഈ വേഗം കൊണ്ടു തന്നെ, സീതയെ കാണാനാവാതെ, ദേവന്മാരുടെ ലോകത്തിലേക്കും പോകും, എങ്കിലും എന്റെ പരിശ്രമം വെറുതെയാകും.
ബദ്ധ്വാ രാക്ഷസരാജാനമാനയിഷ്യാമി രാവണമ്। സര്വഥാ കൃതകാര്യോഽഹമേഷ്യാമി സഹ സീതയാ
അല്ലെങ്കില് രാക്ഷസരാജാവായ രാവണനെ കെട്ടി കൊണ്ടുവന്ന്, എങ്ങനെയായാലും സീതയോടൊപ്പം എന്റെ കര്ത്തവ്യം പൂര്ത്തിയാക്കി തിരികെ വരും.
ആനയിഷ്യാമി വാ ലംകാം സമുത്പാട്യ സരാവണാമ്। ഏവമുക്ത്വാ തു ഹനുമാന് വാനരോ വാനരോത്തമഃ
അല്ലെങ്കില് രാവണനോടൊപ്പം ലങ്കയെ തന്നെ പിഴുതെടുത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് ഇവിടെ എത്തിക്കും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വാനരങ്ങളില് ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാന്
ഉത്പപാതാഥ വേഗേന വേഗവാനവിചാരയന്। സുപര്ണമിവ ചാത്മാനം മേനേ സ കപികുഞ്ജരഃ
അപ്പോൾ അതിവേഗത്തിൽ ചാടി മുന്നോട്ട് പോയ ആ കപികുലപതി, തന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെ ഗരുഡനെപ്പോലെയെന്ന് കരുതി.
സമുത്പതതി വേഗാത് തു വേഗാത് തേ നഗരോഹിണഃ। സംഹൃത്യ വിടപാന് സര്വാന് സമുത്പേതുഃ സമന്തതഃ
അവൻ അതിവേഗത്തിൽ ഉയിർന്നു ചാടുമ്പോൾ, മലയിൽ വളർന്നിരുന്ന മരങ്ങൾ അവരുടെ കൊമ്പുകളും ഇലകളും ഒറ്റയടിക്ക് കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ചുറ്റും ഉയിർന്നു ചാടിയതുപോലെയായി.
സ മത്തകോയഷ്ടിഭകാന് പാദപാന് പുഷ്പശാലിനഃ। ഉദ്വഹന്നുരുവേഗേന ജഗാമ വിമലേഽമ്ബരേ
തേനിൽ മയങ്ങിയ പക്ഷികളും പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ മരങ്ങളും കൂട്ടിയെടുത്ത്, ആ കപികുലപതി വൃത്തിയുള്ള ആകാശത്ത് അതിവേഗം മുന്നോട്ട് പോയി.
ഊരുവേഗോത്ഥിതാ വൃക്ഷാ മുഹൂര്തം കപിമന്വയുഃ। പ്രസ്ഥിതം ദീര്ഘമധ്വാനം സ്വബന്ധുമിവ ബാന്ധവാഃ
തന്റെ തോളുകളുടെ ശക്തിയിൽ ഉയിർന്ന മരങ്ങൾ, ദീർഘയാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുന്ന ബന്ധുവിനെ അനുഗമിക്കുന്ന ബന്ധുക്കളെപ്പോലെ, ഒരു നിമിഷം ആ കപിയെ പിന്തുടർന്നു.
തമൂരുവേഗോന്മഥിതാഃ സാലാശ്ചാന്യേ നഗോത്തമാഃ। അനുജഗ്മുര്ഹനൂമന്തം സൈന്യാ ഇവ മഹീപതിമ്
തന്റെ തോളുകളുടെ ശക്തിയിൽ പിഴുതുമാറ്റപ്പെട്ട വലിയ മരങ്ങൾ, സൈന്യം രാജാവിനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഹനൂമാനെ പിന്തുടർന്നു.
സുപുഷ്പിതാഗ്രൈര്ബഹുഭിഃ പാദപൈരന്വിതഃ കപിഃ। ഹനൂമാന് പര്വതാകാരോ ബഭൂവാദ്ഭുതദര്ശനഃ
പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ കൊമ്പുകളുള്ള അനേകം മരങ്ങൾ കൂടെ ഉണ്ടായപ്പോൾ, പർവതത്തെപ്പോലെയുള്ള രൂപത്തിൽ ഹനൂമാൻ അതിശയകരമായ ദൃശ്യമായി മാറി.
സാരവന്തോഽഥ യേ വൃക്ഷാ ന്യമജ്ജഁല്ലവണാമ്ഭസി। ഭയാദിവ മഹേന്ദ്രസ്യ പര്വതാ വരുണാലയേ
ശക്തമായ വേരുകളുള്ള ആ മരങ്ങൾ, ഭയപ്പെട്ട് മഹേന്ദ്രപർവതങ്ങൾ വരുണന്റെ ആലയത്തിൽ മുങ്ങുന്നതുപോലെ, ഉപ്പുള്ള വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി.
സ നാനാകുസുമൈഃ കീര്ണഃ കപിഃ സാങ്കുരകോരകൈഃ। ശുശുഭേ മേഘസംകാശഃ ഖദ്യോതൈരിവ പര്വതഃ
വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള പൂക്കളും പുതുതായി വിരിഞ്ഞ ഇലകളും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട ആ കപികുലപതി, മിന്നുന്ന ജ്യോതിസ്സുകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മേഘംപോലെ പ്രകാശിച്ചു.