ഏവമുക്താ തതസ്തുഷ്ടാ ജനനീ തേ മഹാകപേ। ഗുഹായാം ത്വാം മഹാബാഹോ പ്രജജ്ഞേ പ്ലവഗര്ഷഭ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാകപിയായ നിന്റെ അമ്മ സന്തോഷിച്ചു. മഹാബാഹുവായ കപിശ്രേഷ്ഠാ, ആ ഗുഹയിൽ നിന്നാണ് അവൾ നിന്നെ പ്രസവിച്ചത്.
അഭ്യുത്ഥിതം തതഃ സൂര്യം ബാലോ ദൃഷ്ട്വാ മഹാവനേ। ഫലം ചേതി ജിഘൃക്ഷുസ്ത്വമുത്പ്ലുത്യാഭ്യുത്പതോ ദിവമ്
മഹാവനത്തിൽ സൂര്യനെ ഉദയിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ബാല്യത്തിൽ നീ അതിനെ ഒരു പഴം എന്ന് കരുതി പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആകാശത്തേക്ക് ചാടി.
ശതാനി ത്രീണി ഗത്വാഥ യോജനാനാം മഹാകപേ। തേജസാ തസ്യ നിര്ധൂതോ ന വിഷാദം ഗതസ്തതഃ
മഹാകപിയായ നീ, മൂവായിരം യോജന ദൂരം കടന്ന്, നിന്റെ തേജസ്സിൽ മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അതിനാൽ നീ ഒരിക്കലും തളർന്നു പോയില്ല.
ത്വാമപ്യുപഗതം തൂര്ണമന്തരിക്ഷം മഹാകപേ। ക്ഷിപ്തമിന്ദ്രേണ തേ വജ്രം കോപാവിഷ്ടേന തേജസാ
മഹാകപിയായ നീ വേഗത്തിൽ ആകാശത്തേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, കോപത്തിലും തേജസ്സിലും നിറഞ്ഞ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ വജ്രായുധം നിന്റെ മേൽ എറിഞ്ഞു.
തദാ ശൈലാഗ്രശിഖരേ വാമോ ഹനുരഭജ്യത। തതോ ഹി നാമധേയം തേ ഹനുമാനിതി കീര്തിതമ്
അപ്പോൾ, ഒരു പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്നപ്പോൾ, നിന്റെ ഇടത് ചുണ്ടു പൊട്ടിപ്പോയി. അതിനാലാണ് നിനക്ക് ഹനുമാൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തി ലഭിച്ചത്.
തതസ്ത്വാം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ വായുര്ഗന്ധവഹഃ സ്വയമ്। ത്രൈലോക്യം ഭൃശസംക്രുദ്ധോ ന വവൌ വൈ പ്രഭഞ്ജനഃ
അപ്പോൾ നിന്നെ വീഴ്ത്തിയതായി കണ്ടു, വായുദേവൻ തന്നെ അത്യന്തം കോപത്തോടെ മൂന്നു ലോകത്തിലും കാറ്റ് വീശാൻ നിർത്തി.
സമ്ഭ്രാന്താശ്ച സുരാഃ സര്വേ ത്രൈലോക്യേ ക്ഷുഭിതേ സതി। പ്രസാദയന്തി സംക്രുദ്ധം മാരുതം ഭുവനേശ്വരാഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളും കലങ്ങിയപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു; ഭൂവിലെ ദൈവങ്ങൾ കോപിതനായ വായുവിനെ ശമിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പ്രസാദിതേ ച പവനേ ബ്രഹ്മാ തുഭ്യം വരം ദദൌ। അശസ്ത്രവധ്യതാം താത സമരേ സത്യവിക്രമ
വായു ദേവൻ ശാന്തനായപ്പോൾ, ബ്രഹ്മദേവൻ നിന്നോട് ഒരു വരം നൽകി: 'സത്യസന്ധനായ വീരാ, യുദ്ധത്തിൽ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല.'
വജ്രസ്യ ച നിപാതേന വിരുജം ത്വാം സമീക്ഷ്യ ച। സഹസ്രനേത്രഃ പ്രീതാത്മാ ദദൌ തേ വരമുത്തമമ്
വജ്രം വീണിട്ടും നിനക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് കണ്ടു, ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നെ ഉത്തമമായ ഒരു വരം നൽകി.
സ്വച്ഛന്ദതശ്ച മരണം തവ സ്യാദിതി വൈ പ്രഭോ। സ ത്വം കേസരിണഃ പുത്രഃ ക്ഷേത്രജോ ഭീമവിക്രമഃ
'നിന്റെ മരണത്തിന് കാരണം നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, മഹാപ്രഭോ.' അങ്ങനെ, നീ കേസരിയുടെ മകൻ, ഭയങ്കരമായ വീര്യശാലിയായവൻ.
മാരുതസ്യൌരസഃ പുത്രസ്തേജസാ ചാപി തത്സമഃ। ത്വം ഹി വായുസുതോ വത്സ പ്ലവനേ ചാപി തത്സമഃ
നീ വായുദേവന്റെ യഥാർത്ഥ മകനാണ്, ശക്തിയിലും അതുപോലെ തുല്യൻ; നീ വായുവിന്റെ മകനാണ്, ചാടലിലും അതുപോലെ തുല്യൻ.
വയമദ്യ ഗതപ്രാണാ ഭവാനസ്മാസു സാമ്പ്രതമ്। ദാക്ഷ്യവിക്രമസമ്പന്നഃ കപിരാജ ഇവാപരഃ
ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ ക്ഷയിച്ചു, എന്നാൽ നീ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളോടൊപ്പം, കഴിവും വീര്യവും നിറഞ്ഞു, മറ്റൊരു കുരങ്ങൻ രാജാവുപോലെ.
ത്രിവിക്രമേ മയാ താത സശൈലവനകാനനാ। ത്രിഃസപ്തകൃത്വഃ പൃഥിവീ പരിക്രാന്താ പ്രദക്ഷിണമ്
'മൂന്നു വലിയ ചുവടുകൾ കൊണ്ട്, പർവ്വതങ്ങളും കാടുകളും ഉൾപ്പെടെ ഭൂമി ഇരുപത്തൊന്ന് പ്രാവശ്യം ഞാൻ ചുറ്റി നടന്നു.'
തഥാ ചൌഷധയോഽസ്മാഭിഃ സംചിതാ ദേവശാസനാത്। നിര്മഥ്യമമൃതം യാഭിസ്തദാനീം നോ മഹദ്ബലമ്
'അതുപോലെ, ദേവന്മാരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഞങ്ങൾ ഔഷധികൾ ശേഖരിച്ചു; അതിനാൽ അമൃതം ഉരുട്ടി, വലിയ ശക്തി ലഭിച്ചു.'
സ ഇദാനീമഹം വൃദ്ധഃ പരിഹീനപരാക്രമഃ। സാമ്പ്രതം കാലമസ്മാകം ഭവാന് സര്വഗുണാന്വിതഃ
'ഇപ്പോൾ ഞാൻ വൃദ്ധനാണ്, വീര്യം കുറഞ്ഞു; ഈ സമയത്ത്, എല്ലാ ഗുണങ്ങളും നിറഞ്ഞു നീ ഞങ്ങളുടെ ആശയാകുന്നു.'
തദ് വിജൃമ്ഭസ്വ വിക്രാന്ത പ്ലവതാമുത്തമോ ഹ്യസി। ത്വദ്വീര്യം ദ്രഷ്ടുകാമാ ഹി സര്വാ വാനരവാഹിനീ
ഇപ്പോൾ നിന്റെ ശക്തി കാണിക്കൂ, നീ ചാടലിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവനാണ്; നിന്റെ വീര്യം കാണാൻ എല്ലാ കുരങ്ങ് സേനയും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഉത്തിഷ്ഠ ഹരിശാര്ദൂല ലങ്ഘയസ്വ മഹാര്ണവമ്। പരാ ഹി സര്വഭൂതാനാം ഹനുമന് യാ ഗതിസ്തവ
എഴുന്നേൽക്കൂ, കുരങ്ങുകളിൽ സിംഹമായവനേ, മഹാസമുദ്രം കടന്നുചാടൂ; ഹനുമാനേ, നിന്റെ വഴി എല്ലാ ജീവികളുടെയും അതിരു കടക്കുന്നു.
വിഷണ്ണാ ഹരയഃ സര്വേ ഹനുമന് കിമുപേക്ഷസേ। വിക്രമസ്വ മഹാവേഗ വിഷ്ണുസ്ത്രീന് വിക്രമാനിവ
എല്ലാ കുരങ്ങുകളും വിഷണ്ണരായി കിടക്കുന്നു, ഹനുമാനേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് മടിക്കുന്നു? മഹാവേഗത്തോടെ നീ ചുവടുവയ്ക്കൂ, വിഷ്ണു മൂന്ന് ചുവടുകൾ എടുത്തതുപോലെ.
തതഃ കപീനാമൃഷഭേണ ചോദിതഃ പ്രതീതവേഗഃ പവനാത്മജഃ കപിഃ। പ്രഹര്ഷയംസ്താം ഹരിവീരവാഹിനീം ചകാര രൂപം മഹദാത്മനസ്തദാ
അപ്പോൾ കുരങ്ങുകളുടെ നേതാവ് പ്രേരിപ്പിച്ചതോടെ, വായുവിന്റെ മകൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കുരങ്ങ് വീരരുടെ സൈന്യത്തെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു, തന്റെ രൂപം വലുതാക്കി.
thumb|സപ്തഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡേ സപ്തഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ॥൪-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിൽ കിഷ്കിന്ദാകാണ്ഡത്തിലെ അറുപത്തിയേഴാമത്തെ സർഗം കേൾക്കട്ടെ.
തം ദൃഷ്ട്വാ ജൃമ്ഭമാണം തേ ക്രമിതും ശതയോജനമ്। വേഗേനാപൂര്യമാണം ച സഹസാ വാനരോത്തമമ്
അവനെ വലുതാകുകയും, നൂറു യോജന ദൂരം ചാടാൻ തയ്യാറാവുകയും, വേഗത്തിൽ ആകാശം നിറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കുരങ്ങുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ കണ്ടു—
സഹസാ ശോകമുത്സൃജ്യ പ്രഹര്ഷേണ സമന്വിതാഃ। വിനേദുസ്തുഷ്ടുവുശ്ചാപി ഹനൂമന്തം മഹാബലമ്
അവർ അപ്രത്യക്ഷമായ ദുഃഖം വിട്ടു, സന്തോഷത്തോടെ ഹനുമാന്റെ മഹാശക്തിയെക്കുറിച്ച് ആഹ്ലാദത്തോടെ വിളിച്ചു പാടുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.
പ്രഹൃഷ്ടാ വിസ്മിതാശ്ചാപി തേ വീക്ഷന്തേ സമന്തതഃ। ത്രിവിക്രമം കൃതോത്സാഹം നാരായണമിവ പ്രജാഃ
ആനന്ദവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞ്, അവിടെ നിന്നവരൊക്കെയും ചുറ്റും നോക്കി, മൂന്നു വലിയ ചുവടുകൾ വെച്ച ഉത്സാഹിയായ അവനെ, നാരായണനെ കാണുന്നവരെപ്പോലെ, നോക്കി നിന്നു.
സംസ്തൂയമാനോ ഹനുമാന് വ്യവര്ധത മഹാബലഃ। സമാവിദ്ധ്യ ച ലാങ്ഗൂലം ഹര്ഷാദ് ബലമുപേയിവാന്
എല്ലാവരും പ്രശംസിക്കുമ്പോൾ, മഹാബലശാലിയായ ഹനുമാൻ വളർന്നു. തന്റെ വാൽ ചുറ്റി, സന്തോഷത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ശക്തി നേടി.
തസ്യ സംസ്തൂയമാനസ്യ വൃദ്ധൈര്വാനരപുങ്ഗവൈഃ। തേജസാഽഽപൂര്യമാണസ്യ രൂപമാസീദനുത്തമമ്
വാനരവൃദ്ധന്മാർ പ്രശംസിച്ചപ്പോൾ, തേജസ്സിൽ നിറഞ്ഞ്, അവന്റെ രൂപം അതുല്യമായതായി മാറി.
യഥാ വിജൃമ്ഭതേ സിംഹോ വിവൃതേ ഗിരിഗഹ്വരേ। മാരുതസ്യൌരസഃ പുത്രസ്തഥാ സമ്പ്രതി ജൃമ്ഭതേ
പർവ്വതഗുഹയിൽ വാതിൽ തുറന്ന് സിംഹം വലിച്ചുനീട്ടുന്നതുപോലെ, മാരുതന്റെ മകൻ ഇപ്പോൾ തനിക്കുള്ള ശക്തി മുഴുവൻ പ്രകടിപ്പിച്ചു.
അശോഭത മുഖം തസ്യ ജൃമ്ഭമാണസ്യ ധീമതഃ। അമ്ബരീഷോപമം ദീപ്തം വിധൂമ ഇവ പാവകഃ
ധൈര്യശാലിയായ അവൻ വളരുമ്പോൾ, അവന്റെ മുഖം ആകാശത്തിൽ തെളിഞ്ഞു, അംബരീഷനെപ്പോലെയും പുകയില്ലാത്ത അഗ്നിയെപ്പോലെയും പ്രകാശിച്ചു.
ഹരീണാമുത്ഥിതോ മധ്യാത് സമ്പ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹഃ। അഭിവാദ്യ ഹരീന് വൃദ്ധാന് ഹനൂമാനിദമബ്രവീത്
വാനരന്മാരുടെ നടുവിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തിൽ രോമാഞ്ചംകൊണ്ടു എഴുന്നേറ്റ ഹനുമാൻ, വൃദ്ധവാനരന്മാരെ ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ആരുജന് പര്വതാഗ്രാണി ഹുതാശനസഖോഽനിലഃ। ബലവാനപ്രമേയശ്ച വായുരാകാശഗോചരഃ
ഹുതാശനന്റെ സുഹൃത്ത്, അപ്രമേയശക്തിയുള്ള, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന വാതം, പർവ്വതശിഖരങ്ങൾ കയറി നടക്കുന്നു.
തസ്യാഹം ശീഘ്രവേഗസ്യ ശീഘ്രഗസ്യ മഹാത്മനഃ। മാരുതസ്യൌരസഃ പുത്രഃ പ്ലവനേനാസ്മി തത്സമഃ
ആ വേഗശാലിയായ മഹാത്മാവായ മാരുതന്റെ ഞാൻ ഉരസ്സിൽ ജനിച്ച മകനാണ്; ചാടലിൽ ഞാൻ അപ്പൊലെ തന്നെ ശക്തനാണ്.