തതഃ കൃതോദകം സ്നാതം തം ഗൃധ്രം ഹരിയൂഥപാഃ। ഉപവിഷ്ടാ ഗിരൌ രമ്യേ പരിവാര്യ സമന്തതഃ
അതിനുശേഷം ജലകര്മ്മം നടത്തി കുളിച്ച ശേഷം കുരങ്ങന്മാരുടെ നേതാക്കന്മാര് ആ ഗിധ്രപക്ഷിയെ ചുറ്റി മനോഹരമായ പര്വ്വതത്തില് എല്ലാടും ഇരുന്നു.
തമങ്ഗദമുപാസീനം തൈഃ സര്വൈര്ഹരിഭിര്വൃതമ്। ജനിതപ്രത്യയോ ഹര്ഷാത് സമ്പാതിഃ പുനരബ്രവീത്
അങ്ങദന് അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോള് എല്ലാ കുരങ്ങന്മാരും ചുറ്റിയിരുന്നപ്പോള് സന്തോഷവും വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞ സമ്പാതി വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
കൃത്വാ നിഃശബ്ദമേകാഗ്രാഃ ശൃണ്വന്തു ഹരയോ മമ। തഥ്യം സംകീര്തയിഷ്യാമി യഥാ ജാനാമി മൈഥിലീമ്
എന്റെ വാക്കുകള് ശ്രദ്ധയോടെ ശാന്തമായി കേള്ക്കൂ. മൈഥിലിയെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിയാവുന്ന സത്യമായ കഥ ഞാന് പറയാം.
അസ്യ വിന്ധ്യസ്യ ശിഖരേ പതിതോഽസ്മി പുരാനഘ। സൂര്യതാപപരീതാങ്ഗോ നിര്ദഗ്ധഃ സൂര്യരശ്മിഭിഃ
പാപമില്ലാത്തവനേ, കാലം മുമ്പ് ഞാന് ഈ വിന്ധ്യപര്വ്വതത്തിന്റെ മുകളിലേയ്ക്ക് വീണു. സൂര്യന്റെ താപം കൊണ്ടു എന്റെ ശരീരം കത്തിപ്പോയി.
ലബ്ധസംജ്ഞസ്തു ഷഡ്രാത്രാദ് വിവശോ വിഹ്വലന്നിവ। വീക്ഷമാണോ ദിശഃ സര്വാ നാഭിജാനാമി കിംചന
ആറു രാത്രികള്ക്കു ശേഷം എനിക്ക് ബോധം തിരിച്ചു വന്നു. അപ്പോള് ഞാന് വളരെ ക്ഷീണിച്ചും മനസ്സിലാക്കാതെ ചുറ്റും നോക്കി, ഒന്നും തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
തതസ്തു സാഗരാന് ശൈലാന് നദീഃ സര്വാഃ സരാംസി ച। വനാനി ച പ്രദേശാംശ്ച നിരീക്ഷ്യ മതിരാഗതാ
അതിനുശേഷം സമുദ്രങ്ങളും പര്വ്വതങ്ങളും എല്ലാ നദികളും തടാകങ്ങളും കാടുകളും പ്രദേശങ്ങളും നോക്കിയപ്പോള് എനിക്ക് മനസ്സിലാവാന് തുടങ്ങി.
ഹൃഷ്ടപക്ഷിഗണാകീര്ണഃ കന്ദരോദരകൂടവാന്। ദക്ഷിണസ്യോദധേസ്തീരേ വിന്ധ്യോഽയമിതി നിശ്ചിതഃ
സന്തോഷത്തോടെ പറക്കുന്ന പക്ഷികള് നിറഞ്ഞു, ഗുഹകളും കുന്നുകളും ഉള്ള, സമുദ്രത്തിന്റെ തെക്കേ കരയില് ഈ വിന്ധ്യപര്വ്വതമാണെന്ന് ഉറപ്പായി.
ആസീച്ചാത്രാശ്രമം പുണ്യം സുരൈരപി സുപൂജിതമ്। ഋഷിര്നിശാകരോ നാമ യസ്മിന്നുഗ്രതപാഽഭവത്
ഇവിടെ ഒരു പുണ്യമായ ആശ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവന്മാരും അതിനെ വലിയ ആദരവോടെ കാണുമായിരുന്നു. അവിടെ നിശാകരന് എന്ന ഋഷി കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
അഷ്ടൌ വര്ഷസഹസ്രാണി തേനാസ്മിന്നൃഷിണാ ഗിരൌ। വസതോ മമ ധര്മജ്ഞേ സ്വര്ഗതേ തു നിശാകരേ
ആ ധര്മജ്ഞനായ നിശാകരന് എട്ടായിരം വര്ഷങ്ങളോളം ഈ പര്വ്വതത്തില് വസിച്ചു. പിന്നീട് അവന് സ്വര്ഗത്തിലേയ്ക്ക് പോയി.
അവതീര്യ ച വിന്ധ്യാഗ്രാത് കൃച്ഛ്രേണ വിഷമാച്ഛനൈഃ। തീക്ഷ്ണദര്ഭാം വസുമതീം ദുഃഖേന പുനരാഗതഃ
വിഭവമായും ദു:ഖത്തോടെയും വിന്ധ്യപര്വ്വതത്തിന്റെ മുകളില് നിന്ന് പതുക്കെ താഴേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി, മൂര്ച്ഛിപ്പിക്കുന്ന ദര്ഭ പുല്ല് നിറഞ്ഞ ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് വേദനയോടെ തിരിച്ചെത്തി.
തമൃഷിം ദ്രഷ്ടുകാമോഽസ്മി ദുഃഖേനാഭ്യാഗതോ ഭൃശമ്। ജടായുഷാ മയാ ചൈവ ബഹുശോഽധിഗതോ ഹി സഃ
ആ സന്യാസിയെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഞാൻ വലിയ ദുഃഖത്തോടെ ഇവിടെ എത്തി. ജടായുവും ഞാനും പലതവണ അവനെ സമീപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
തസ്യാശ്രമപദാഭ്യാശേ വവുര്വാതാഃ സുഗന്ധിനഃ। വൃക്ഷോ നാപുഷ്പിതഃ കശ്ചിദഫലോ വാ ന ദൃശ്യതേ
അവന്റെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റുകൾ വീശി; പൂവോ പഴമോ ഇല്ലാത്ത ഒരു വൃക്ഷവും അവിടെ കാണാനില്ലായിരുന്നു.
ഉപേത്യ ചാശ്രമം പുണ്യം വൃക്ഷമൂലമുപാശ്രിതഃ। ദ്രഷ്ടുകാമഃ പ്രതീക്ഷേ ച ഭഗവന്തം നിശാകരമ്
ആ പുണ്യമായ ആശ്രമം സമീപിച്ച്, ഞാൻ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ അഭയം തേടി, ഭക്തിയോടെ ഭഗവാൻ നിശാകരനെ കാണാൻ കാത്തിരുന്നു.
അഥ പശ്യാമി ദൂരസ്ഥമൃഷിം ജ്വലിതതേജസമ്। കൃതാഭിഷേകം ദുര്ധര്ഷമുപാവൃത്തമുദങ്മുഖമ്
അപ്പോൾ ദൂരത്ത് നിന്ന് ഞാൻ അതിവിശാലമായ തേജസ്സോടെ കത്തുന്ന ഒരു സന്യാസിയെ കണ്ടു; അവൻ സ്നാനം കഴിച്ച്, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപത്തിൽ വടക്കോട്ടു തിരിഞ്ഞ് മടങ്ങി വരികയായിരുന്നു.
തമൃക്ഷാഃ സൃമരാ വ്യാഘ്രാഃ സിംഹാ നാനാസരീസൃപാഃ। പരിവാര്യോപഗച്ഛന്തി ദാതാരം പ്രാണിനോ യഥാ
അവനെ ചുറ്റി കരടികൾ, കുരങ്ങന്മാർ, കടുവകൾ, സിംഹങ്ങൾ, പലതരം പാമ്പുകളും ഒക്കെയും കൂട്ടമായി വന്നു, ജീവനെ നൽകുന്നവനെ ചുറ്റി ജീവികൾ ചേരുന്നതുപോലെ.
തതഃ പ്രാപ്തമൃഷിം ജ്ഞാത്വാ താനി സത്ത്വാനി വൈ യയുഃ। പ്രവിഷ്ടേ രാജനി യഥാ സര്വം സാമാത്യകം ബലമ്
അവൻ എത്തിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ ആ ജീവികൾ എല്ലാം പിന്മാറി; രാജാവ് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മന്ത്രിമാരും സൈന്യവും പിന്മാറുന്നതുപോലെ.
ഋഷിസ്തു ദൃഷ്ട്വാ മാം തുഷ്ടഃ പ്രവിഷ്ടശ്ചാശ്രമം പുനഃ। മുഹൂര്തമാത്രാന്നിര്ഗമ്യ തതഃ കാര്യമപൃച്ഛത
അവൻ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷിച്ചു, പിന്നെ വീണ്ടും ആശ്രമത്തിൽ കയറി. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തു വന്ന് എന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചു.
സൌമ്യ വൈകല്യതാം ദൃഷ്ട്വാ രോമ്ണാം തേ നാവഗമ്യതേ। അഗ്നിദഗ്ധാവിമൌ പക്ഷൌ പ്രാണാശ്ചാപി ശരീരകേ
സൗമ്യ, നിന്റെ ഈരൽ നില കാണുമ്പോൾ എളുപ്പം മനസ്സിലാവുന്നു; നിന്റെ ഇരുവശ ചിറകുകളും തീയിൽ കത്തിയിരിക്കുന്നു, ജീവൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടോടെ ശരീരത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
ഗൃധ്രൌ ദ്വൌ ദൃഷ്ടപൂര്വൌ മേ മാതരിശ്വസമൌ ജവേ। ഗൃധ്രാണാം ചൈവ രാജാനൌ ഭ്രാതരൌ കാമരൂപിണൌ
കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ള രണ്ടു കഴുകന്മാരെ ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്; അവർ കഴുകന്മാരിൽ രാജാക്കന്മാർ, ഇച്ഛാനുസൃതമായി രൂപം മാറാൻ കഴിയുന്ന സഹോദരങ്ങൾ.
ജ്യേഷ്ഠോഽവിതസ്ത്വം സമ്പാതേ ജടായുരനുജസ്തവ। മാനുഷം രൂപമാസ്ഥായ ഗൃഹ്ണീതാം ചരണൌ മമ
സമ്പാതി, നീ മുതിർന്നവൻ, ജടായു നിന്റെ ഇളയ സഹോദരൻ; മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് വരികയും എന്റെ കാലുകൾ പിടിക്കയും ചെയ്യൂ.
കിം തേ വ്യാധിസമുത്ഥാനം പക്ഷയോഃ പതനം കഥമ്। ദണ്ഡോ വായം ധൃതഃ കേന സര്വമാഖ്യാഹി പൃച്ഛതഃ
നിനക്ക് ഈ രോഗം എങ്ങനെയാണ് വന്നത്? നിന്റെ ചിറകുകൾ എങ്ങനെ വീണു? ആരാണ് ഈ ശിക്ഷ നൽകിയതെന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം പറഞ്ഞുതരിക.
thumb|ഏകഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡേ ഏകഷഷ്ഠിതമഃ സര്ഗഃ ॥൪-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ കിഷ്കിന്ദാ കാണ്ഡത്തിലെ അറുപത്തൊന്നാമത്തെ സargaം കേൾക്കൂ.
തതസ്തദ് ദാരുണം കര്മ ദുഷ്കരം സഹസാ കൃതമ്। ആചചക്ഷേ മുനേഃ സര്വം സൂര്യാനുഗമനം തഥാ
അപ്പോൾ ആ ഭയങ്കരവും ദുഷ്കരവുമായ പ്രവൃത്തി ഉടനടി നടത്തി, സൂര്യനെ പിന്തുടർന്നതും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം ഞാൻ ആ സന്യാസിയോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് വ്രണയുക്തത്വാല്ലജ്ജയാ ചാകുലേന്ദ്രിയഃ। പരിശ്രാന്തോ ന ശക്നോമി വചനം പരിഭാഷിതുമ്
ഭഗവൻ, വ്രണങ്ങൾ കൊണ്ടും ലജ്ജകൊണ്ടും എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തമായതിനാൽ, ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു വാക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
അഹം ചൈവ ജടായുശ്ച സംഘര്ഷാദ് ഗര്വമോഹിതൌ। ആകാശം പതിതൌ ദൂരാജ്ജിജ്ഞാസന്തൌ പരാക്രമമ്
ഞാനും ജടായുവും പരസ്പര മത്സരത്തിലും അഭിമാനത്തിലും ആകൃഷ്ടരായി, നമ്മുടെ ശക്തി പരീക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ദൂരത്ത് നിന്ന് ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടിപ്പോയി.
കൈലാസശിഖരേ ബദ്ധ്വാ മുനീനാമഗ്രതഃ പണമ്। രവിഃ സ്യാദനുയാതവ്യോ യാവദസ്തം മഹാഗിരിമ്
കൈലാസശിഖരത്തിൽ, സന്യാസിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുംവരെ അതിനെ പിന്തുടരണമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
അപ്യാവാം യുഗപത് പ്രാപ്താവപശ്യാവ മഹീതലേ। രഥചക്രപ്രമാണാനി നഗരാണി പൃഥക് പൃഥക്
ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് യാത്രചെയ്തപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ രഥചക്രത്തിന്റെ വലുപ്പമുള്ള പല നഗരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായി കാണപ്പെട്ടു.
ക്വചിദ് വാദിത്രഘോഷശ്ച ക്വചിദ് ഭൂഷണനിഃസ്വനഃ। ഗായന്തീഃ സ്മാങ്ഗനാ ബഹ്വീഃ പശ്യാവോ രക്തവാസസഃ
ചിലിടങ്ങളിൽ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും, മറ്റിടങ്ങളിൽ ആഭരണങ്ങളുടെ മണലും കേട്ടു; ചുവപ്പു vasthram ധരിച്ച നിരവധി സ്ത്രീകൾ പാടുന്നതും ഞങ്ങൾ കണ്ടു.
തൂര്ണമുത്പത്യ ചാകാശമാദിത്യപദമാസ്ഥിതൌ। ആവാമാലോകയാവസ്തദ് വനം ശാദ്വലസംസ്ഥിതമ്
നാം വേഗത്തിൽ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന്, സൂര്യന്റെ പാതയിൽ എത്തി. അവിടെ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, പച്ചപ്പുള്ള പുല്മേടുകൾ നിറഞ്ഞ ആ വനം കാണാമായിരുന്നു.
ഉപലൈരിവ സംഛന്നാ ദൃശ്യതേ ഭൂഃ ശിലോച്ചയൈഃ। ആപഗാഭിശ്ച സംവീതാ സൂത്രൈരിവ വസുംധരാ
പാറക്കൂറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ടതുപോലെയും, നദികൾ കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടതുപോലെയും, ഭൂമി ഒരു മനോഹരമായ കാവ്യമായി കാണപ്പെട്ടു.