യത്ര ജാതോ മഹാതേജാഃ കാര്തികേയോഽഗ്നിസമ്ഭവഃ । അഥോമാം ച ശിവം ചൈവ ദേവാഃ സര്ഷിഗണാസ്തദാ ॥൧-൩൬-
അവിടെ അഗ്നിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച മഹാതേജസ്സായ കാർത്തികേയൻ ജനിച്ചു. അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ഋഷിഗണങ്ങളും ഉമയെയും ശിവനെയും ആരാധിച്ചു.
പൂജയാമാസുരത്യര്ഥം സുപ്രീതമനസസ്തദാ । അഥ ശൈലസുതാ രാമ ത്രിദശാനിദമബ്രവീത് ॥൧-൩൬-
അവർ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. അപ്പോൾ, രാമ, പർവതപുത്രിയായി ശൈലസുത അവിടെ ദേവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
സമന്യുരശപത് സര്വാന് ക്രോധസംരക്തലോചനാ । യസ്മാന്നിവാരിതാ ചാഹം സംഗതാ പുത്രകാമ്യയാ ॥൧-൩൬-
കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന അവൾ, ദേവന്മാരെ ശപിച്ചു: 'ഞാൻ മകനായി ജനിപ്പിക്കാൻ ചേർന്നപ്പോൾ, നിങ്ങൾ എന്നെ തടഞ്ഞു.'
അപത്യം സ്വേഷു ദാരേഷു നോത്പാദയിതുമര്ഹഥ । അദ്യപ്രഭൃതി യുഷ്മാകമപ്രജാഃ സന്തു പത്നയഃ ॥൧-൩൬-
'നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഇനി മക്കൾ ജനിക്കരുത്. ഇന്നുമുതൽ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാർക്ക് സന്താനമുണ്ടാകരുത്.'
ഏവമുക്ത്വാ സുരാന് സര്വാഞ്ശശാപ പൃഥിവീമപി । അവനേ നൈകരൂപാ ത്വം ബഹുഭാര്യാ ഭവിഷ്യസി ॥൧-൩൬-
അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ശപിച്ചശേഷം, അവൾ ഭൂമിയെയും ശപിച്ചു: 'ഭൂമിയേ, നീ ഒരൊറ്റ രൂപമല്ല; നീ പലഭാര്യയുള്ളവളാവും.'
ന ച പുത്രകൃതാം പ്രീതിം മത്ക്രോധകലുഷീകൃതാ । പ്രാപ്സ്യസി ത്വം സുദുര്മേധോ മമ പുത്രമനിച്ഛതീ ॥൧-൩൬-
നിന്റെ മനസ്സിൽ ദോഷം നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് നീ എന്റെ മകനോടുള്ള സ്നേഹവും സന്തോഷവും അനുഭവിക്കില്ല, നീ എന്റെ മകനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെന്നും എന്നെ കോപിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടുമാണ് ഇത്.
താന് സര്വാന് പീഡിതാന് ദൃഷ്ട്വാ സുരാന് സുരപതിസ്തദാ । ഗമനായോപചക്രാമ ദിശം വരുണപാലിതാമ് ॥൧-൩൬-
അവിടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും വേദനയിലായിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ വരുൺ സംരക്ഷിക്കുന്ന ദിക്കിലേക്ക് യാത്രയായി.
സ ഗത്വാ തപ ആതിഷ്ഠത് പാര്ശ്വേ തസ്യോത്തരേ ഗിരേഃ । ഹിമവത്പ്രഭവേ ശൃങ്ഗേ സഹ ദേവ്യാ മഹേശ്വരഃ ॥൧-൩൬-
അവിടെ ചെന്നശേഷം മഹാദേവൻ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഹിമവാൻ പിറവിയായ പർവ്വതത്തിന്റെ വടക്കൻ ഭാഗത്തുള്ള ഒരു ശിഖരത്തിൽ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
ഏഷ തേ വിസ്തരോ രാമ ശൈലപുത്ര്യാ നിവേദിതഃ ഗങ്ഗായാഃ പ്രഭവം ചൈവ ശൃണു മേ സഹലക്ഷ്മണ ॥൧-൩൬-
രാമാ, പർവ്വതപുത്രിയാൽ നിന്നോട് പറഞ്ഞ കഥ ഇതാണ്. ഇനി ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം ഗംഗയുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ.
thumb|സപ്തത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ സപ്തത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ മുപ്പത്തിയേഴാമത്തെ സർഗ്ഗം കേൾക്കേണ്ടതാണ്.
തപ്യമാനേ തദാ ദേവേ സേന്ദ്രാഃ സാഗ്നിപുരോഗമാഃ । സേനാപതിമഭീപ്സന്തഃ പിതാമഹമുപാഗമന് ॥൧-൩൭-
അപ്പോൾ ദേവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും മുന്നിൽ നിന്നു ദേവന്മാർ സേനാപതിയെ ആഗ്രഹിച്ച് പിതാമഹനോടു സമീപിച്ചു.
തതോഽബ്രുവന് സുരാഃ സര്വേ ഭഗവന്തം പിതാമഹമ് । പ്രണിപത്യ സുരാരാമ സേന്ദ്രാഃ സാഗ്നിപുരോഗമാഃ ॥൧-൩൭-
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവന്മാരും, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും മുന്നിൽ നിന്നു, ഭഗവാനായ പിതാമഹനോട് വന്ദിച്ചു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യേന സേനാപതിര്ദേവ ദത്തോ ഭഗവതാ പുരാ । സ തപഃ പരമാസ്ഥായ തപ്യതേ സ്മ സഹോമയാ ॥൧-൩൭-
ദേവാ, മുമ്പ് ഭഗവാൻ നിയോഗിച്ച സേനാപതി ഇപ്പോൾ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
യദത്രാനന്തരം കാര്യം ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ । സംവിധത്സ്വ വിധാനജ്ഞ ത്വം ഹി നഃ പരമാ ഗതിഃ ॥൧-൩൭-
ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണോ അതു നിർവഹിക്കണം, നിയമം അറിയുന്നവനേ, കാരണം നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമാശ്രയം.
ദേവതാനാം വചഃ ശ്രുത്വാ സര്വലോകപിതാമഹഃ । സാന്ത്വയന് മധുരൈര്വാക്യൈസ്ത്രിദശാനിദമബ്രവീത് ॥൧-൩൭-
ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹൻ മൃദുവായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ശൈലപുത്ര്യാ യദുക്തം തന്ന പ്രജാഃ സ്വാസു പത്നിഷു । തസ്യാ വചനമക്ലിഷ്ടം സത്യമേവ ന സംശയഃ ॥൧-൩൭-
പർവ്വതപുത്രി പറഞ്ഞത് സ്വന്തം ഭാര്യമാർക്കുള്ള ജീവികൾക്ക് യോജിച്ചതല്ല; അവളുടെ വാക്കുകൾ നിർമലവും സത്യവുമാണ്, സംശയമില്ല.
ഇയമാകാശഗങ്ഗാ ച യസ്യാം പുത്രം ഹുതാശനഃ । ജനയിഷ്യതി ദേവാനാം സേനാപതിമരിംദമമ് ॥൧-൩൭-
ഈ ആകാശഗംഗയിൽ അഗ്നിദേവൻ ദേവന്മാരുടെ സേനാപതിയായ ശത്രുനാശകനായ ഒരു മകനെ ജനിപ്പിക്കും.
ജ്യേഷ്ഠാ ശൈലേന്ദ്രദുഹിതാ മാനയിഷ്യതി തം സുതമ് । ഉമായാസ്തദ്ബഹുമതം ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ॥൧-൩൭-
പർവ്വതാധിപതിയുടെ മൂത്തമകളായ ഉമാ ആ മകനെ ആദരിക്കും; അവൻ ഉമയ്ക്ക് വളരെ പ്രിയനായിരിക്കും, സംശയമില്ല.
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ കൃതാര്ഥാ രഘുനന്ദന । പ്രണിപത്യ സുരാഃ സര്വേ പിതാമഹമപൂജയന് ॥൧-൩൭-
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, രഘുനന്ദനാ, ദേവന്മാർ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം സാധിച്ചവരായി പിതാമഹനോട് വന്ദിച്ചു ആരാധിച്ചു.
തേ ഗത്വാ പരമം രാമ കൈലാസം ധാതുമണ്ഡിതമ് । അഗ്നിം നിയോജയാമാസുഃ പുത്രാര്ഥം സര്വദേവതാഃ ॥൧-൩൭-
അവർ അതിനുശേഷം രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പരമമായ കൈലാസത്തിൽ ചെന്നു, എല്ലാ ദേവന്മാരും മകനായി അഗ്നിയെ നിയോഗിച്ചു.
ദേവകാര്യമിദം ദേവ സമാധത്സ്വ ഹുതാശന । ശൈലപുത്ര്യാം മഹാതേജോ ഗങ്ഗായാം തേജ ഉത്സൃജ ॥൧-൩൭-
ദേവാ, ദേവന്മാരുടെ ഈ കാര്യം നീ നിർവഹിക്കണം; പർവ്വതപുത്രിയായ ഗംഗയിൽ നിന്നിലെ മഹത്തായ തേജസ് നീ വിടർന്നു തരിക.
ദേവതാനാം പ്രതിജ്ഞായ ഗങ്ഗാമഭ്യേത്യ പാവകഃ । ഗര്ഭം ധാരയ വൈ ദേവി ദേവതാനാമിദം പ്രിയമ് ॥൧-൩൭-
ദേവന്മാരോട് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് അഗ്നിദേവൻ ഗംഗയെ സമീപിച്ചു: 'ദേവി, ഈ ഗർഭം നീ ധരിക്കണം; ഇത് ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഇത്യേതദ് വചനം ശ്രുത്വാ ദിവ്യം രൂപമധാരയത് । സ തസ്യാ മഹിമാം ദൃഷ്ട്വാ സമന്താദവശീര്യത ॥൧-൩൭-
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു ഗംഗ ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു; അവളുടെ മഹത്വം കണ്ടു അഗ്നിയുടെ തേജസ് എല്ലാടും പടർന്നു പോയി.
സമന്തതസ്തദാ ദേവീമഭ്യഷിഞ്ചത പാവകഃ । സര്വസ്രോതാംസി പൂര്ണാനി ഗങ്ഗായാ രഘുനന്ദന ॥൧-൩൭-
അപ്പോള് പാവകന് ദേവിയെ ചുറ്റുംകൂടി അഭിഷേകം ചെയ്തു, രഘുനന്ദനാ, ഗംഗയുടെ എല്ലാ ഒഴുക്കുകളും നിറഞ്ഞു.
തമുവാച തതോ ഗങ്ഗാ സര്വദേവപുരോഗമമ് । അശക്താ ധാരണേ ദേവ തേജസ്തവ സമുദ്ധതമ് ॥൧-൩൭-
അതിനുശേഷം ഗംഗാ എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു: "ദേവാ, നിന്നില് നിന്നു ഉയർന്ന ഈ തീപോലെയുള്ള ശക്തി ഞാന് സഹിക്കാനാവില്ല."
ദഹ്യമാനാഗ്നിനാ തേന സമ്പ്രവ്യഥിതചേതനാ । അഥാബ്രവീദിദം ഗങ്ഗാം സര്വദേവഹുതാശനഃ ॥൧-൩൭-
ആ തീയില് കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് മനസ്സ് വല്ലാതെ വേദനിച്ച ഗംഗയോട്, ദേവന്മാരുടെ ഹോമം സ്വീകരിക്കുന്ന അഗ്നി പറഞ്ഞു.
ഇഹ ഹൈമവതേ പാര്ശ്വേ ഗര്ഭോഽയം സംനിവേശ്യതാമ് । ശ്രുത്വാ ത്വഗ്നിവചോ ഗങ്ഗാ തം ഗര്ഭമതിഭാസ്വരമ് ॥൧-൩൭-
"ഈ ഗര്ഭം ഹിമാലയത്തിന്റെ ചുവടില് വെയ്ക്കണം." അഗ്നിയുടെ വാക്ക് കേട്ട ഗംഗാ അതീവ പ്രകാശമുള്ള ആ ഗര്ഭം വിട്ടുവിട്ടു.
ഉത്സസര്ജ മഹാതേജാഃ സ്രോതോഭ്യോ ഹി തദാനഘ । യദസ്യാ നിര്ഗതം തസ്മാത് തപ്തജാമ്ബൂനദപ്രഭമ് ॥൧-൩൭-
പാപരഹിതനായവനേ, അത്യന്തം ദീപ്തിയുള്ള ആ ഗര്ഭം അവളുടെ ഒഴുക്കുകളില് നിന്ന് പുറത്തുവന്നു; അതില് നിന്നു പുറത്തുവന്നത് ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാഞ്ചനം ധരണീം പ്രാപ്തം ഹിരണ്യമതുലപ്രഭമ് । താമ്രം കാര്ഷ്ണായസം ചൈവ തൈക്ഷ്ണ്യാദേവാഭിജായത ॥൧-൩൭-
പൊന്നും സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള കാന്തിയുള്ള വെള്ളിയും ഭൂമിയിലെത്തിയതായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ താമ്രവും കറുത്ത ഇരുമ്പും അതിന്റെ തീവ്രതയില് നിന്നു ഉദിച്ചുവന്നു.
മലം തസ്യാഭവത് തത്ര ത്രപു സീസകമേവ ച । തദേതദ്ധരണീം പ്രാപ്യ നാനാധാതുരവര്ധത ॥൧-൩൭-
അവളുടെ മലിനത അവിടെ ത്രപുവും സീസകവും ആയി മാറി; അവ ഭൂമിയിലെത്തിയതോടെ色色തരം ലോഹങ്ങള് വളര്ന്നു.