thumb|ഷട്ത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ ഷട്ത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ഇപ്പോൾ മുപ്പത്താറാം സർഗ്ഗം കേൾക്കൂ.
ഉക്തവാക്യേ മുനൌ തസ്മിന്നുഭൌ രാഘവലക്ഷ്മണൌ । പ്രതിനന്ദ്യ കഥാം വീരാവൂചതുര്മുനിപുങ്ഗവമ് ॥൧-൩൬-
മുനിവർ കഥ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, വീരരായ രാഘവനും ലക്ഷ്മണനും ആ കഥ സ്വാഗതം ചെയ്ത് മഹർഷിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ധര്മയുക്തമിദം ബ്രഹ്മന് കഥിതം പരമം ത്വയാ । ദുഹിതുഃ ശൈലരാജസ്യ ജ്യേഷ്ഠായാ വക്തുമര്ഹസി । വിസ്തരം വിസ്തരജ്ഞോഽസി ദിവ്യമാനുഷസമ്ഭവമ് ॥൧-൩൬-
ബ്രാഹ്മണനേ, നീ ധർമ്മപൂർവ്വം ഈ ഉത്തമകഥ പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ പർവതരാജാവിന്റെ മൂത്തമകളുടെ ദിവ്യവും മാനുഷികവുമായ ജനനം നീ വിശദമായി പറയണം; അതിന്റെ മുഴുവൻ വിവരവും നിനക്ക് അറിയാം.
ത്രീന് പഥോ ഹേതുനാ കേന പ്ലാവയേല്ലോകപാവനീ । കഥം ഗങ്ഗാം ത്രിപഥഗാ വിശ്രുതാ സരിദുത്തമാ ॥൧-൩൬-
ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഗംഗ മൂന്ന് വഴികളിലൂടെ ഒഴുകാൻ കാരണമെന്ത്? ഗംഗയെ എങ്ങനെ ഈ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് പറയണം.
ത്രിഷു ലോകേഷു ധര്മജ്ഞ കര്മഭിഃ കൈഃ സമന്വിതാ । തഥാ ബ്രുവതി കാകുത്സ്ഥേ വിശ്വാമിത്രസ്തപോധനഃ ॥൧-൩൬-
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, ഗംഗ ആരൊടൊപ്പം ചേർന്ന് എന്ത് പ്രവർത്തികൾ ചെയ്തു? ഇങ്ങനെ കാകുത്സ്ഥൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ വിശ്വാമിത്രൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
നിഖിലേന കഥാം സര്വാമൃഷിമധ്യേ ന്യവേദയത് । പുരാ രാമ കൃതോദ്വാഹഃ ശിതികണ്ഠോ മഹാതപാഃ ॥൧-൩൬-
മഹർഷിമാരുടെ ഇടയിൽ വിശ്വാമിത്രൻ മുഴുവൻ കഥയും വിശദമായി പറഞ്ഞു: രാമാ, പുരാതനകാലത്ത് മഹാതപസ്സുകാരനായ ശിതികണ്ഠൻ വിവാഹം കഴിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ ച ഭഗവാന് ദേവീം മൈഥുനായോപചക്രമേ । തസ്യ സംക്രീഡമാനസ്യ മഹാദേവസ്യ ധീമതഃ । ശിതികണ്ഠസ്യ ദേവസ്യ ദിവ്യം വര്ഷശതം ഗതമ് ॥൧-൩൬-
ഭഗവാൻ ദേവിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളോടൊപ്പം ഐക്യത്തിലേർപ്പെട്ടു. മഹാദേവൻ, നീലകണ്ഠൻ, അത്യന്തം ധീരനായ ദൈവം, ഇങ്ങനെ ക്രീഡിച്ചപ്പോൾ, ദൈവങ്ങളുടെ നൂറു വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
ന ചാപി തനയോ രാമ തസ്യാമാസീത് പരംതപ । സര്വേ ദേവാഃ സമുദ്യുക്താഃ പിതാമഹപുരോഗമാഃ ॥൧-൩൬-
എന്നാൽ, രാമ, അവൾക്കു ഒരു മകനും ജനിച്ചില്ല. അപ്പോൾ സർവ്വദേവന്മാരും, പിതാമഹൻ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച്, അതിനാൽ വളരെ വിഷമിച്ചു.
യദിഹോത്പദ്യതേ ഭൂതം കസ്തത് പ്രതിസഹിഷ്യതി । അഭിഗമ്യ സുരാഃ സര്വേ പ്രണിപത്യേദമബ്രുവന് ॥൧-൩൬-
ഇവിടെ ഒരു ജീവി ജനിച്ചാൽ, അതിനെ എവൻ സഹിക്കും? അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ചേർന്ന് വന്ദിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ദേവദേവ മഹാദേവ ലോകസ്യാസ്യ ഹിതേ രത । സുരാണാം പ്രണിപാതേന പ്രസാദം കര്തുമര്ഹസി ॥൧-൩൬-
ദേവദേവനേ, മഹാദേവനേ, ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിൽ ആസ്വാദിക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങൾ വണങ്ങിയതിന്റെ ഫലമായി ദയ കാണിക്കണമേ.
ന ലോകാ ധാരയിഷ്യന്തി തവ തേജഃ സുരോത്തമ । ബ്രാഹ്മേണ തപസാ യുക്തോ ദേവ്യാ സഹ തപശ്ചര ॥൧-൩൬-
ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനേ, നിന്റെ തേജസ് ലോകങ്ങൾ സഹിക്കില്ല. ബ്രഹ്മാവിന്റെ തപസ്സോടെ, ദേവിയോടൊപ്പം തപസ്സു ചെയ്യണം.
ത്രൈലോക്യഹിതകാമാര്ഥം തേജസ്തേജസി ധാരയ । രക്ഷ സര്വാനിമാഁല്ലോകാന് നാലോകം കര്തുമര്ഹസി ॥൧-൩൬-
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി, നിന്റെ തേജസ് നീ തന്നെ അടക്കണം. ഈ ലോകങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കണം; ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കരുത്.
ദേവതാനാം വചഃ ശ്രുത്വാ സര്വലോകമഹേശ്വരഃ । ബാഢമിത്യബ്രവീത് സര്വാന് പുനശ്ചേദമുവാച ഹ ॥൧-൩൬-
ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ മഹേശ്വരൻ, 'ശരി' എന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നെ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ധാരയിഷ്യാമ്യഹം തേജസ്തേജസൈവ സഹോമയാ । ത്രിദശാഃ പൃഥിവീ ചൈവ നിര്വാണമധിഗച്ഛതു ॥൧-൩൬-
ഞാൻ എന്റെ തേജസ്, തേജസ്സിൽ തന്നെ അടക്കി വയ്ക്കും, ദേവിയോടൊപ്പം. ദേവന്മാരും ഭൂമിയും സമാധാനം പ്രാപിക്കട്ടെ.
യദിദം ക്ഷുഭിതം സ്ഥാനാന്മമ തേജോ ഹ്യനുത്തമമ് । ധാരയിഷ്യതി കസ്തന്മേ ബ്രുവന്തു സുരസത്തമാഃ ॥൧-൩൬-
എന്റെ ഈ അതുല്യമായ തേജസ് ഇപ്പോൾ ഉണർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനെ ആരാണ് സഹിക്കാൻ കഴിയുക? ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമന്മാർ അതു പറയട്ടെ.
ഏവമുക്താസ്തതോ ദേവാഃ പ്രത്യൂചുര്വൃഷഭധ്വജമ് । യത്തേജഃ ക്ഷുഭിതം ഹ്യദ്യ തദ്ധരാ ധാരയിഷ്യതി ॥൧-൩൬-
അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ വൃഷഭധ്വജനോടു പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് ഉണർന്നിരിക്കുന്ന നിന്റെ തേജസ് ഭൂമി തന്നെ സഹിക്കും.'
ഏവമുക്തഃ സുരപതിഃ പ്രമുമോച മഹാബലഃ । തേജസാ പൃഥിവീ യേന വ്യാപ്താ സഗിരികാനനാ ॥൧-൩൬-
അങ്ങനെ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞതോടെ, മഹാബലശാലിയായ ദേവാധിപതി തന്റെ മഹത്തായ തേജസ് വിടുതൽ ചെയ്തു. അതിനാൽ, മലകളും കാടുകളും ഉള്ള ഭൂമി മുഴുവൻ ആ തേജസ്സാൽ നിറഞ്ഞു.
തതോ ദേവാഃ പുനരിദമൂചുശ്ചാപി ഹുതാശനമ് । ആവിശ ത്വം മഹാതേജോ രൌദ്രം വായുസമന്വിതഃ ॥൧-൩൬-
പിന്നീട് ദേവന്മാർ വീണ്ടും ഹുതാശനനോടു പറഞ്ഞു: 'നീ, മഹത്തായ തേജസ്സോടെ, കഠിനതയോടെ, വായുവിനൊപ്പം ചേർന്ന്, അതിൽ പ്രവേശിക്കണം.'
തദഗ്നിനാ പുനര്വ്യാപ്തം സംജാതം ശ്വേതപര്വതമ് । ദിവ്യം ശരവണം ചൈവ പാവകാദിത്യസംനിഭമ് ॥൧-൩൬-
അതിനുശേഷം, അഗ്നി അതിൽ പ്രവേശിച്ചതോടെ, ശ്വേതപർവതവും ദിവ്യമായ ശരവണമെന്നതും, അഗ്നിയും സൂര്യനും പോലെ പ്രകാശിച്ചവയും, അവിടെ ഉദിച്ചുവന്നു.
യത്ര ജാതോ മഹാതേജാഃ കാര്തികേയോഽഗ്നിസമ്ഭവഃ । അഥോമാം ച ശിവം ചൈവ ദേവാഃ സര്ഷിഗണാസ്തദാ ॥൧-൩൬-
അവിടെ അഗ്നിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച മഹാതേജസ്സായ കാർത്തികേയൻ ജനിച്ചു. അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ഋഷിഗണങ്ങളും ഉമയെയും ശിവനെയും ആരാധിച്ചു.
പൂജയാമാസുരത്യര്ഥം സുപ്രീതമനസസ്തദാ । അഥ ശൈലസുതാ രാമ ത്രിദശാനിദമബ്രവീത് ॥൧-൩൬-
അവർ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. അപ്പോൾ, രാമ, പർവതപുത്രിയായി ശൈലസുത അവിടെ ദേവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
സമന്യുരശപത് സര്വാന് ക്രോധസംരക്തലോചനാ । യസ്മാന്നിവാരിതാ ചാഹം സംഗതാ പുത്രകാമ്യയാ ॥൧-൩൬-
കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന അവൾ, ദേവന്മാരെ ശപിച്ചു: 'ഞാൻ മകനായി ജനിപ്പിക്കാൻ ചേർന്നപ്പോൾ, നിങ്ങൾ എന്നെ തടഞ്ഞു.'
അപത്യം സ്വേഷു ദാരേഷു നോത്പാദയിതുമര്ഹഥ । അദ്യപ്രഭൃതി യുഷ്മാകമപ്രജാഃ സന്തു പത്നയഃ ॥൧-൩൬-
'നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഇനി മക്കൾ ജനിക്കരുത്. ഇന്നുമുതൽ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാർക്ക് സന്താനമുണ്ടാകരുത്.'
ഏവമുക്ത്വാ സുരാന് സര്വാഞ്ശശാപ പൃഥിവീമപി । അവനേ നൈകരൂപാ ത്വം ബഹുഭാര്യാ ഭവിഷ്യസി ॥൧-൩൬-
അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ശപിച്ചശേഷം, അവൾ ഭൂമിയെയും ശപിച്ചു: 'ഭൂമിയേ, നീ ഒരൊറ്റ രൂപമല്ല; നീ പലഭാര്യയുള്ളവളാവും.'
ന ച പുത്രകൃതാം പ്രീതിം മത്ക്രോധകലുഷീകൃതാ । പ്രാപ്സ്യസി ത്വം സുദുര്മേധോ മമ പുത്രമനിച്ഛതീ ॥൧-൩൬-
നിന്റെ മനസ്സിൽ ദോഷം നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് നീ എന്റെ മകനോടുള്ള സ്നേഹവും സന്തോഷവും അനുഭവിക്കില്ല, നീ എന്റെ മകനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെന്നും എന്നെ കോപിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടുമാണ് ഇത്.
താന് സര്വാന് പീഡിതാന് ദൃഷ്ട്വാ സുരാന് സുരപതിസ്തദാ । ഗമനായോപചക്രാമ ദിശം വരുണപാലിതാമ് ॥൧-൩൬-
അവിടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും വേദനയിലായിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ വരുൺ സംരക്ഷിക്കുന്ന ദിക്കിലേക്ക് യാത്രയായി.
സ ഗത്വാ തപ ആതിഷ്ഠത് പാര്ശ്വേ തസ്യോത്തരേ ഗിരേഃ । ഹിമവത്പ്രഭവേ ശൃങ്ഗേ സഹ ദേവ്യാ മഹേശ്വരഃ ॥൧-൩൬-
അവിടെ ചെന്നശേഷം മഹാദേവൻ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഹിമവാൻ പിറവിയായ പർവ്വതത്തിന്റെ വടക്കൻ ഭാഗത്തുള്ള ഒരു ശിഖരത്തിൽ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
ഏഷ തേ വിസ്തരോ രാമ ശൈലപുത്ര്യാ നിവേദിതഃ ഗങ്ഗായാഃ പ്രഭവം ചൈവ ശൃണു മേ സഹലക്ഷ്മണ ॥൧-൩൬-
രാമാ, പർവ്വതപുത്രിയാൽ നിന്നോട് പറഞ്ഞ കഥ ഇതാണ്. ഇനി ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം ഗംഗയുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ.
thumb|സപ്തത്രിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ ബാലകാണ്ഡേ സപ്തത്രിംശഃ സര്ഗഃ ॥൧-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ മുപ്പത്തിയേഴാമത്തെ സർഗ്ഗം കേൾക്കേണ്ടതാണ്.
തപ്യമാനേ തദാ ദേവേ സേന്ദ്രാഃ സാഗ്നിപുരോഗമാഃ । സേനാപതിമഭീപ്സന്തഃ പിതാമഹമുപാഗമന് ॥൧-൩൭-
അപ്പോൾ ദേവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും മുന്നിൽ നിന്നു ദേവന്മാർ സേനാപതിയെ ആഗ്രഹിച്ച് പിതാമഹനോടു സമീപിച്ചു.