സുതഃ സുലഭ്യഃ സുജനഃ സുവശ്യഃ കുതസ്തു പുത്രഃ സദൃശോഽങ്ഗദേന। ന ചാപി വിദ്യേത സ വീര ദേശോ യസ്മിന് ഭവേത് സോദരസംനികര്ഷഃ
ഒരു മകൻ എളുപ്പത്തിൽ കിട്ടും, നല്ലവനും അനുസരണക്കാരനുമാകാം; പക്ഷേ അങ്ങദനെപ്പോലെയുള്ള മകൻ എവിടെ? കൂടാതെ, സഹോദരന്റെ സ്നേഹം ലഭിക്കാവുന്ന ദേശം എവിടെയും ഇല്ല, വീര.
അദ്യാങ്ഗദോ വീരവരോ ന ജീവേ- ജ്ജീവേത മാതാ പരിപാലനാര്ഥമ്। വിനാ തു പുത്രം പരിതാപദീനാ സാ നൈവ ജീവേദിതി നിശ്ചിതം മേ
ഇന്ന് ആ വീരനായ അങ്ങദൻ ജീവിക്കില്ല; അവന്റെ അമ്മ മകനെ സംരക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ജീവിക്കും. എന്നാൽ മകനില്ലാതെ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ അവൾ തീർച്ചയായും ജീവിക്കില്ല, എന്നതാണ് എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം.
സോഽഹം പ്രവേക്ഷ്യാമ്യതിദീപ്തമഗ്നിം ഭ്രാത്രാ ച പുത്രേണ ച സഖ്യമിച്ഛന്। ഇമേ വിചേഷ്യന്തി ഹരിപ്രവീരാഃ സീതാം നിദേശേ പരിവര്തമാനാഃ
അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കത്തുന്ന അഗ്നിയിൽ ചാടും; സഹോദരനും മകനും കൂടെ ഉണ്ടാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ. ഈ കുരങ്ങന്മാർ സീതയെ അന്വേഷിക്കും, നിന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച് ചുറ്റിക്കറങ്ങി.
കൃത്സ്നം തു തേ സേത്സ്യതി കാര്യമേത- ന്മയ്യപ്യതീതേ മനുജേന്ദ്രപുത്ര। കുലസ്യ ഹന്താരമജീവനാര്ഹം രാമാനുജാനീഹി കൃതാഗസം മാമ്
നീ പോയാലും, രാജകുമാരാ, നിന്റെ കാര്യം തീർച്ചയായും വിജയിക്കും; പക്ഷേ ഞാൻ പാപം ചെയ്ത, വംശത്തെ നശിപ്പിച്ച, ജീവിക്കാൻ അർഹതയില്ലാത്തവനാണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, രാമ.
തസ്മിന് ക്ഷണേഽഭീക്ഷ്ണമവേക്ഷമാണഃ ക്ഷിതിക്ഷമാവാന് ഭുവനസ്യ ഗോപ്താ। രാമോ രുദന്തീം വ്യസനേ നിമഗ്നാം സമുത്സുകഃ സോഽഥ ദദര്ശ താരാമ്
അന്നേരം, വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോൾ, ഭൂമിപോലുള്ള ക്ഷമയും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നതുമായ രാമൻ, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി കരയുന്ന താരയെ കണ്ടു, മനസ്സിൽ ഉത്കണ്ഠയോടെ.
താം ചാരുനേത്രാം കപിസിംഹനാഥാം പതിം സമാശ്ലിഷ്യ തദാ ശയാനാമ്। ഉത്ഥാപയാമാസുരദീനസത്ത്വാം മന്ത്രിപ്രധാനാഃ കപിരാജപത്നീമ്
അപ്പോൾ കുരങ്ങരാജാവിന്റെ ഭാര്യയായ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള, കുരങ്ങസിംഹത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായ താര ഭർത്താവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മന്ത്രിമാരും പ്രധാനികളും അവളെ സ്നേഹപൂർവ്വം എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു, അതീവ ദു:ഖിതയായിരുന്നിട്ടും.
സാ വിസ്ഫുരന്തീ പരിരഭ്യമാണാ ഭര്തുഃ സമീപാദപനീയമാനാ। ദദര്ശ രാമം ശരചാപപാണിം സ്വതേജസാ സൂര്യമിവ ജ്വലന്തമ്
ഭർത്താവിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് അവളെ മാറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, പിടിച്ചുപിടിച്ച് വിറയുന്ന താര, അമ്പും വില്ലും കൈവശമുള്ള, സ്വന്തം തേജസ്സിൽ സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള രാമനെ കണ്ടു.
സുസംവൃതം പാര്ഥിവലക്ഷണൈശ്ച തം ചാരുനേത്രം മൃഗശാവനേത്രാ। അദൃഷ്ടപൂര്വം പുരുഷപ്രധാന- മയം സ കാകുത്സ്ഥ ഇതി പ്രജജ്ഞേ
മാൻകണ്ണുപോലെയുള്ള മനോഹരമായ കണ്ണുകളും, മഹാരാജാവിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ശരീരവും, മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പുരുഷശ്രേഷ്ഠനുമായ അവനെ കകുത്ഥ്സ്ഥൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
തസ്യേന്ദ്രകല്പസ്യ ദുരാസദസ്യ മഹാനുഭാവസ്യ സമീപമാര്യാ। ആര്താതിതൂര്ണം വ്യസനം പ്രപന്നാ ജഗാമ താരാ പരിവിഹ്വലന്തീ
ഇന്ദ്രനോടു തുല്യനും നേരിടാൻ പ്രയാസമുള്ളവനും മഹാശക്തിയുള്ളവനുമായ അവന്റെ അടുത്തേക്ക്, ദു:ഖത്തിൽ മുഴുകിയ താര വേഗത്തിൽ എത്തി.
തം സാ സമാസാദ്യ വിശുദ്ധസത്ത്വം ശോകേന സമ്ഭ്രാന്തശരീരഭാവാ। മനസ്വിനീ വാക്യമുവാച താരാ രാമം രണോത്കര്ഷണലബ്ധലക്ഷ്യമ്
ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനെയും, ദു:ഖത്തിൽ ശരീരം വിറയുന്ന അവളും, രണത്തിൽ വിജയിച്ച ലക്ഷ്യം നേടിയ രാമനോട്, ധീരയായ താര വാക്കുകളോടു പറഞ്ഞു.
ത്വമപ്രമേയശ്ച ദുരാസദശ്ച ജിതേന്ദ്രിയശ്ചോത്തമധര്മകശ്ച। അക്ഷീണകീര്തിശ്ച വിചക്ഷണശ്ച ക്ഷിതിക്ഷമാവാന് ക്ഷതജോപമാക്ഷഃ
നീ അളക്കാനാവാത്തവനും നേരിടാൻ പ്രയാസമുള്ളവനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവനും ഉത്തമധർമ്മമുള്ളവനും, കീർത്തി ക്ഷയിക്കാത്തവനും വിവേകശാലിയും ഭൂമിപോലുള്ള ക്ഷമയുമുള്ളവനും, യുദ്ധത്തിൽ പരിക്കേറ്റവരുടെ കണ്ണുപോലുള്ള ചുവന്ന കണ്ണുള്ളവനുമാണ്.
ത്വമാത്തബാണാസനബാണപാണി- ര്മഹാബലഃ സംഹനനോപപന്നഃ। മനുഷ്യദേഹാഭ്യുദയം വിഹായ ദിവ്യേന ദേഹാഭ്യുദയേന യുക്തഃ
വില്ലും അമ്പും കൈവശമുള്ള നീ, മഹാശക്തിയുള്ളവനും, ദൃഢമായ ശരീരമുള്ളവനും, മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും ദൈവികമായ ശരീരസൗഭാഗ്യത്തോടെ അനുഗ്രഹിച്ചവനുമാണ്.
യേനൈവ ബാണേന ഹതഃ പ്രിയോ മേ തേനൈവ ബാണേന ഹി മാം ജഹീഹി। ഹതാ ഗമിഷ്യാമി സമീപമസ്യ ന മാം വിനാ വീര രമേത വാലീ
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ കൊല്ലാൻ ഉപയോഗിച്ച അതേ അമ്പുകൊണ്ട് എന്നെയും കൊല്ലണം; കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ ഞാൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകും, കാരണം, വീര, വാലി എന്നില്ലാതെ സന്തോഷിക്കില്ല.
സ്വര്ഗേഽപി ശോകം ച വിവര്ണതാം ച മയാ വിനാ പ്രാപ്സ്യതി വീര വാലീ। രമ്യേ നഗേന്ദ്രസ്യ തടാവകാശേ വിദേഹകന്യാരഹിതോ യഥാ ത്വമ്
സ്വർഗ്ഗത്തിലും, ഞാൻ ഇല്ലാതെ വാലിക്ക് ദു:ഖവും മങ്ങിയ നിറവും അനുഭവപ്പെടും; നീയും, വിദേഹരാജകുമാരിയെ ഇല്ലാതെ, രാജഗിരിയുടെ മനോഹരമായ മലഞ്ചരിവുകളിൽ സന്തോഷം കാണില്ലാത്തതുപോലെ.
ത്വം വേത്ഥ താവദ് വനിതാവിഹീനഃ പ്രാപ്നോതി ദുഃഖം പുരുഷഃ കുമാരഃ। തത് ത്വം പ്രജാനഞ്ജഹി മാം ന വാലീ ദുഃഖം മമാദര്ശനജം ഭജേത
പ്രിയപ്പെട്ടവളില്ലാതെ ഒരാൾക്ക് എത്ര വേദനയുണ്ടാവുമെന്ന് നീ അറിയുന്നില്ലേ രാജകുമാരാ? അതുകൊണ്ട്, വാലി എന്റെ ദർശനം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ലെന്നതിന്, നീ എന്നെ കൊല്ലണം.
യച്ചാപി മന്യേത ഭവാന് മഹാത്മാ സ്ത്രീഘാതദോഷസ്തു ഭവേന്ന മഹ്യമ്। ആത്മേയമസ്യേതി ഹി മാം ജഹി ത്വം ന സ്ത്രീവധഃ സ്യാന്മനുജേന്ദ്രപുത്ര
നീ വലിയവൻ എന്ന നിലയിൽ സ്ത്രീയെ കൊല്ലുന്നത് പാപമാണെന്ന് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ അവന്റെ സ്വന്തം ആണെന്നു അറിഞ്ഞ് എന്നെ കൊല്ലൂ. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ സ്ത്രീഹത്യയെന്ന പാപം നിന്നെ ബാധിക്കില്ല, രാജകുമാരനായവാ.
ശാസ്ത്രപ്രയോഗാദ് വിവിധാശ്ച വേദാ- ദനന്യരൂപാഃ പുരുഷസ്യ ദാരാഃ। ദാരപ്രദാനാദ്ധി ന ദാനമന്യത് പ്രദൃശ്യതേ ജ്ഞാനവതാം ഹി ലോകേ
ശാസ്ത്രങ്ങളും വേദങ്ങളും പറയുന്നു, ഒരു പുരുഷന്റെ ഭാര്യമാർ അവനിൽ നിന്ന് വേറിട്ടവരല്ല. ജ്ഞാനികൾക്കിടയിൽ ഭാര്യയെ നൽകുന്നതിന് സമം മറ്റെന്തെങ്കിലും ദാനം ഇല്ല.
ത്വം ചാപി മാം തസ്യ മമ പ്രിയസ്യ പ്രദാസ്യസേ ധര്മമവേക്ഷ്യ വീര। അനേന ദാനേന ന ലപ്സ്യസേ ത്വ- മധര്മയോഗം മമ വീര ഘാതാത്
നീ ധർമ്മം കണക്കിലെടുത്ത് അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ എന്നെ അവനു നൽകും. ഇതു കൊണ്ട് എന്റെ മരണത്തിൽ നിന്നു നിന്നിൽ അധർമ്മം ഉണ്ടാകില്ല.
ആര്താമനാഥാമപനീയമാനാ- മേവംഗതാം നാര്ഹസി മാമഹന്തുമ്। അഹം ഹി മാതങ്ഗവിലാസഗാമിനാ പ്ലവംഗമാനാമൃഷഭേണ ധീമതാ। വിനാ വരാര്ഹോത്തമഹേമമാലിനാ ചിരം ന ശക്ഷ്യാമി നരേന്ദ്ര ജീവിതുമ്
നീ ദു:ഖിതയുമായ്, ആരുമില്ലാത്തവളായ്, ഇങ്ങനെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന എന്നെ കൊല്ലാൻ അർഹിക്കുന്നില്ല. മാതംഗവനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ച, മനോഹരമായ പൊന്നുമാല ധരിച്ച ആ ബുദ്ധിമാൻ കുരങ്ങൻ ഇല്ലാതെ ഞാൻ ദീർഘകാലം ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല, രാജാവേ.
ഇത്യേവമുക്തസ്തു വിഭുര്മഹാത്മാ താരാം സമാശ്വാസ്യ ഹിതം ബഭാഷേ। മാ വീരഭാര്യേ വിമതിം കുരുഷ്വ ലോകോ ഹി സര്വോ വിഹിതോ വിധാത്രാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം മഹാത്മാവായ രാമൻ, താരയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഉപകാരപ്രദമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'വീരഭാര്യേ, മനസ്സിൽ ആശങ്കയുണ്ടാക്കരുത്. ഈ ലോകം മുഴുവൻ സ്രഷ്ടാവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.'
തം ചൈവ സര്വം സുഖദുഃഖയോഗം ലോകോഽബ്രവീത് തേന കൃതം വിധാത്രാ। ത്രയോഽപി ലോകാ വിഹിതം വിധാനം നാതിക്രമന്തേ വശഗാ ഹി തസ്യ
ലോകത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന സുഖവും ദു:ഖവും എല്ലാം സ്രഷ്ടാവാണ് നിശ്ചയിച്ചത്. മൂന്നു ലോകങ്ങളും അവൻ നിശ്ചയിച്ച നിയമം ലംഘിക്കുന്നില്ല, എല്ലാവരും അവന്റെ വശത്തിലാണ്.
പ്രീതിം പരാം പ്രാപ്സ്യസി താം തഥൈവ പുത്രശ്ച തേ പ്രാപ്സ്യതി യൌവരാജ്യമ്। ധാത്രാ വിധാനം വിഹിതം തഥൈവ ന ശൂരപത്ന്യഃ പരിദേവയന്തി
നിനക്ക് പരമാനന്ദം ലഭിക്കും; നിന്റെ മകനും രാജാവിന്റെ അവകാശിയായി സ്ഥാനമേറ്റെടുക്കും. സ്രഷ്ടാവിന്റെ നിയമം അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; വീരഭാര്യമാർ ദു:ഖിക്കാറില്ല.
ആശ്വാസിതാ തേന മഹാത്മനാ തു പ്രഭാവയുക്തേന പരംതപേന। സാ വീരപത്നീ ധ്വനതാ മുഖേന സുവേഷരൂപാ വിരരാമ താരാ
അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവും ശക്തിയുള്ള ശത്രുനാശകനുമായ രാമൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചതോടെ, വീരഭാര്യയായ താര, കരയുന്ന മുഖത്തും അലങ്കാരഭൂഷിതയുമായ അവൾ, മിണ്ടാതിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
thumb|പഞ്ചവിംശഃ സര്ഗഃ ശ്രൂയതാമ്|center ശ്രീമദ്വാല്മീകിയരാമായണേ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡേ പഞ്ചവിംശഃ സര്ഗഃ ॥൪-
ശ്രീമദ് വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ കിഷ്കിന്ദാകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം സർഗ്ഗം കേൾക്കൂ.
സ സുഗ്രീവം ച താരാം ച സാങ്ഗദാം സഹലക്ഷ്മണഃ। സമാനശോകഃ കാകുത്സ്ഥഃ സാന്ത്വയന്നിദമബ്രവീത്
അപ്പോൾ കാകുത്സ്ഥനായ രാമൻ, സുഖ്രീവനും താരയും അങ്കദനും സഹോദരനായ ലക്ഷ്മണനുമൊത്ത്, ഒരുപോലെ ദു:ഖം പങ്കുവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ന ശോകപരിതാപേന ശ്രേയസാ യുജ്യതേ മൃതഃ। യദത്രാനന്തരം കാര്യം തത് സമാധാതുമര്ഹഥ
മരിച്ചവർക്കായി ദു:ഖിച്ച് കരയുന്നതിൽ നല്ലതൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല. ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണോ അതു നിർവഹിക്കേണ്ടതാണ്.
ലോകവൃത്തമനുഷ്ഠേയം കൃതം വോ ബാഷ്പമോക്ഷണമ്। ന കാലാദുത്തരം കിംചിത് കര്മശക്യമുപാസിതുമ്
ലോകത്തിന്റെ രീതി പാലിക്കണം; നിങ്ങൾക്ക് കരയാൻ സമയം കഴിഞ്ഞു. സമയത്തിന് അതീതമായി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.
നിയതിഃ കാരണം ലോകേ നിയതിഃ കര്മസാധനമ്। നിയതിഃ സര്വഭൂതാനാം നിയോഗേഷ്വിഹ കാരണമ്
ലോകത്തിൽ കാരണമായത് വിധിയാണ്; പ്രവർത്തനത്തിന് വഴിയാക്കുന്നതും വിധിയാണ്. എല്ലാ ജീവികളുടെയും കാര്യങ്ങളിൽ പ്രധാന കാരണം വിധിയാണു.
ന കര്താ കസ്യചിത് കശ്ചിന്നിയോഗേ നാപി ചേശ്വരഃ। സ്വഭാവേ വര്തതേ ലോകസ്തസ്യ കാലഃ പരായണമ്
മറ്റൊരാളുടെ പ്രവർത്തനത്തിന് ആരും കാരണക്കാരനല്ല; ആരും വിധിയുടെ ഉടമയുമല്ല. ഈ ലോകം സ്വഭാവപ്രകാരം നടക്കുന്നു; അതിന്റെ അന്ത്യം കാലമാണ്.
ന കാലഃ കാലമത്യേതി ന കാലഃ പരിഹീയതേ। സ്വഭാവം ച സമാസാദ്യ ന കശ്ചിദതിവര്തതേ
കാലം സ്വയം കടക്കുകയോ കുറഞ്ഞുപോകുകയോ ഇല്ല. സ്വഭാവം നേടിയാൽ ആരും അതിനെ അതിക്രമിക്കാനാവില്ല.