ഒരു കാലത്ത്, മഹാനായ രാജാക്കന്മാർ ഒരു ശക്തമായ धनുഷ് വലിച്ചുവിടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടു. ഈ धनുഷ്, മഹാനായ മിതിലരാജാവിന്റെ ആസ്തിയാണ്. കകുത്സ്തനിന്റെ വംശജനായ രാമൻ, അതിനെ കാണാൻ പോകുന്നു. മഹാനായ യാഗത്തിന്റെ ഫലമായി, ഈ धनുഷ് എല്ലായ്പ്പോഴും ദേവന്മാർക്കു പ്രിയമായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ, ഈ धनുഷ് സന്യാസി കേശവൻ, അഗുരുവിന്റെ സുഗന്ധങ്ങളാൽ സ്മരണമാർന്ന ഒരു പവിത്ര വസ്തുവായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, മഹാനായ സന്യാസി വിശ്വാമിത്രൻ, കക്ഷി, സന്യാസികളുടെയും കകുത്സ്തനവംശജൻറെ കൂടെ, വനവാസികളോട് വിടവാങ്ങി, സിദ്ധാശ്രമത്തിൽ നിന്ന് ഉത്തരത്തേക്ക്, ഹിമാലയത്തിലെ കല്ലുകൾക്ക് സമീപം യാത്ര തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "എല്ലാവർക്കും വിട, ഞാൻ സിദ്ധാശ്രമത്തിൽ നിന്ന് ഹിമാലയത്തിലെ പർവ്വതങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നു." അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ, വേദങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്ന അനേകം അനുയായികൾ, ഒരു നൂറ് ചരക്കുകൾക്കുള്ള ദൂരം, അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നു. സിദ്ധാശ്രമത്തിലെ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും വിശ്വാമിത്രനെ പിന്തുടർന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, അവർ ദേഹശുദ്ധി നടത്തുകയും, തീയാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട്, വിശ്വാമിത്രന്റെ നയത്തിൽ, അനന്ത ഊർജ്ജമുള്ളവരും, രാമനും സൗമിത്രിയുമൊപ്പം, സന്യാസികളെ ആദരിച്ച്, വിശ്വാമിത്രന്റെ മുമ്പിൽ ഇരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നു. രാമൻ, പ്രകാശമുള്ളവനും ശക്തമായവനും, സന്യാസി വിശ്വാമിത്രനോട് ചോദിച്ചു, "പ്രിയ സന്ന്യാസി, ഈ പുഷ്പിത വനങ്ങൾക്കൊടുവിൽ എന്താണ്?" വിശ്വാമിത്രൻ, സന്യാസികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, ആ ഭൂമിയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറഞ്ഞു. അവിടെ, ബ്രഹ്മയുടെ ജന്മംകൊണ്ടുള്ള മഹാനായ സന്യാസി കുശന്, ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് അറിവുള്ളവനും, സത്യവാചകനുമായ ഒരു മഹാനായ സന്യാസി ഉണ്ടായിരുന്നു. കുശൻ, ഒരു നന്മയും സദാചാരവും നിറഞ്ഞ സ്ത്രീയോടൊപ്പം, നാലു ധന്യ പുത്രന്മാരെ ജന്മം നൽകി. അവരിൽ കുശാംബ, കുശനാഭ, അസൂർത്തരാജസ്, വസു എന്നിവരാണ്. കുശൻ തന്റെ പുത്രന്മാരോട് പറഞ്ഞു, "എന്റെ പുത്രന്മാരേ, നന്മയോടെ ഭരണമുറ്റുക; സത്യത്തെ നിലനിർത്തുന്നതിലൂടെ, നിങ്ങൾ മഹാനായ ഫലം നേടും." കുശന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവരിൽ നിന്നുള്ള നാല് മഹാനായ രാജകുമാരന്മാർ, ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം നഗരങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. കുശാംബൻ, കുശാംബിയിലെ മഹാനായ നഗരത്തെ സ്ഥാപിച്ചു; കുശനാഭൻ, മഹോദയ നഗരം സ്ഥാപിച്ചു; അസൂർത്തരാജസ്, ധർമ്മാരണ്യ നഗരം സ്ഥാപിച്ചു; വസു, ഗിരിവ്രജ എന്ന അതുല്യമായ നഗരം സ്ഥാപിച്ചു. "ഈ ഭൂമി, മഹാത്മാവായ വസുവിന്റെ ആണ്; ഈ അഞ്ചു മലയുകൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു. സുമാഗധീ എന്ന ആനന്ദകരമായ നദി, ഈ അഞ്ചു മലയുകളുടെ നടുവിൽ, ഒരു മാലയെന്ന പോലെ ഒഴുകുന്നു." കുശനാഭൻ, സത്യവാചകനായ രാജ്ഞിയോടൊപ്പം, നൂറു അപൂർവ്വമായ മകൾമാരെ ജനിച്ചുവെന്നും, അവർ സുന്ദരിയും യുവതിയും ആയിരുന്നുവെന്നും, മഴക്കാലത്തെ നൂറു നദികളുടെ പോലെ, പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവർ, സംഗീതം പാടുകയും, നൃത്തം ചെയ്യുകയും, ശുഭമായ ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച്, അതുല്യമായ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. ഈ മകൾമാർ, ഭൂമിയിൽ സമാനമായ രൂപത്തിൽ unmatched ആയവരായ, നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു മേഘങ്ങളിൽ എത്തി. എന്നാൽ, കാറ്റ് ദൈവം, എല്ലാ സൃഷ്ടികളുടെയും കർത്താവ്, അവരെ കാണുകയും, "എനിക്ക് നിങ്ങളെ എല്ലാത്തിലും ആഗ്രഹിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ എന്റെ ഭാര്യകൾ ആകണം. നിങ്ങളുടെ മനുഷ്യാവസ്ഥ വിട്ടുകിടക്കുക, നിങ്ങൾ അനന്തജീവിതം നേടും." "മനുഷ്യരിൽ യുവത്വം താൽക്കാലികമാണ്, എന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് നിത്യയുവം ലഭിക്കും." കാറ്റ് ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, നൂറു മകൾമാർ ചിരിച്ച്, "നിങ്ങൾ ദൈവങ്ങളിലെ ഏറ്റവും മികച്ചവനല്ലേ; നിങ്ങൾ എല്ലാ beings ൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ ശക്തിയെ എല്ലാവരും അറിയുന്നു. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയാണെങ്കിൽ?" "ഞങ്ങൾ കുശനാഭന്റെ മക്കളാണ്; ദൈവമേ, ഞങ്ങൾ അഹിംസയോടെ ജീവിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ സത്യവാചകനായ പിതാവിനെ ബഹുമാനിക്കാതെ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ സ്വീകരിക്കില്ല." "ഞങ്ങളുടെ പിതാവ് നമ്മുടെ കർത്താവാണ്; അദ്ദേഹം ഞങ്ങൾക്കു ഏത് ഭർത്താവിനെ നൽകും, അവൻ തന്നെയാണ്." അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദൈവം ഹരി, വലിയ കോപത്തോടെ, അവരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവർ ഭയത്തോടെ, കനത്ത വേദനയോടെ, രാജാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നു. അവിടെ, അവർ വളരെ വിഷമത്തിലായും, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞും പ്രവേശിച്ചു. അവരുടെ beloved മകൾമാരുടെ ദു:ഖം കണ്ട രാജാവ്, വലിയ വിഷമത്തിൽ, ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.