സുഗ്രീവന് രാമനോടു പറഞ്ഞു: “നിന്റെ സൗഹൃദം എനിക്ക് ഏറെ പ്രയസകരമായ ഒരു സമ്പാദ്യമാണ്. നീ പുരുഷസിംഹനായിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് ഹിമാലയപര്വ്വതത്തെപ്പോലെ തന്നെ നിന്നിലാണു ആശ്രയം. എങ്കിലും, എന്റെ സഹോദരനായ വാലിയുടെ ശക്തിയും ക്രൂരതയും എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. രഘുനാഥാ, സമരഭൂമിയില് നിന്നിലെ വീരത്വം എനിക്കു നേരിട്ട് കാണാന് സാധിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാല് നിന്നെ കുറിച്ച് എനിക്ക് ഭയം അല്ലെങ്കില് അപമാനം തോന്നുന്നില്ല; പക്ഷേ വാലിയുടെ ഭയാനകമായ പ്രവൃത്തികള് എനിക്ക് ഭയം നല്കുന്നു. നിന്റെ വാക്കുകളും ധൈര്യവും രൂപഭാവവും വലിയ ശക്തിയുടെ സൂചനയാണ്, അഗ്നി ചാരത്തില് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. സുഗ്രീവന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട രാമന് മൃദുഹാസത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “വാനരനായ സുഗ്രീവാ, ഞങ്ങളുടെ വീരത്വത്തില് നിന്നെ വിശ്വാസം വരാത്തപക്ഷം, ഞാന് യുദ്ധത്തില് തന്നെ നിന്നെ ഉറപ്പുവരുത്താം.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ലക്ഷ്മണന്റെ മൂത്തസഹോദരനായ രാമന് സുഗ്രീവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവന്റെ കാലിന്റെ വിരല് കൊണ്ട് രാമന് കളിയോടെ ദുണ്ടുഭിയുടെ ഉണങ്ങിയ ശരീരം തൊട്ടു. ശക്തിയുള്ള രാമന് ആ ദണ്ടുഭിയുടെ ശരീരം വിരല് കൊണ്ട് ഉയർത്തി പത്തു യോജന ദൂരത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് കണ്ട സുഗ്രീവന് വീണ്ടും രാമനോട് പറഞ്ഞു: “രാമാ, ഒരിക്കല് ഈ ശരീരം പുതുമയും മാംസവും കരുത്തും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അപ്പോള് എന്റെ സഹോദരന് വാലി അതു എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു, അപ്പോള് അവന് ക്ഷീണിച്ചും മദോന്മത്തനുമായിരുന്നുവു. ഇപ്പോഴിതോ, ഈ ശരീരം ഉണങ്ങിയതും മാംസം ഇല്ലാത്തതും വെട്ടിലുപോലെയുമാണ്; നീ അതിനെ സന്തോഷത്തോടെ എറിഞ്ഞു. പുതിയതും ഉണങ്ങിയതുമായ ശരീരങ്ങള്ക്കിടയിലെ വ്യത്യാസം വളരെ വലുതാണ്, രഘുനാഥാ. അതിനാല് ആരുടെ ശക്തി കൂടുതലാണെന്നു പറയാന് കഴിയില്ല. ഇതാണ് എനിക്ക് സംശയമായത്: നിന്റെ ശക്തിയും വാലിയുടേയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അറിയണമെങ്കില് നീ ഒരു ശാലവൃക്ഷം പിളര്ത്തിക്കാണിക്കണം. അതിനാല് ഈ ധനുസ് ഹസ്തീശ trunk പോലെ വലിച്ചു, കാതടിയ്ക്ക് വരെ വലിച്ച് ശക്തമായ ഒരു ബാണം വിടുക. നീ ഈ ശാലവൃക്ഷത്തില് ഒരു ബാണം വിട്ടാല് അതു കുത്തിപ്പോകുമെന്നതില് സംശയമില്ല. ഇനി ആലോചന വേണ്ട, രാജാവേ, ഞാന് നിന്നോട് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തിരിക്കുന്നു. നീ പ്രകാശവാന്മാരില് പ്രധാനനാണ്; ഹിമാലയം മഹാപര്വ്വതങ്ങളില് പ്രധാനമായതുപോലും, സിംഹം നാലുകാലികളില് പ്രധാനമായതുപോലും, നീ പുരുഷന്മാരില് വീര്യത്തില് പ്രധാനനാണ്.” ഇതുവരെ നടന്നതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ കിഷ്കിന്ധാ കാണ്ഡത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. സുഗ്രീവന്റെ ഈ മനോഹരമായ വാക്കുകള് കേട്ട രാമന് ആത്മവിശ്വാസം നല്കാനായി തന്റെ മഹാബലമുള്ള ധനുസ് എടുത്തു. ബഹുമാനത്തിന്റെ ദാതാവായ രാമന് ഭയങ്കരമായ ധനുസും ഒരു ബാണും എടുത്ത് ശാലവൃക്ഷം ലക്ഷ്യമാക്കി വെടിവച്ചു; അതിന്റെ ശബ്ദം ദിശകളെ മുഴുവനും നിറച്ചു. ആ സ്വര്ണ്ണാഭരണങ്ങള് അണിഞ്ഞ ബാണം അതിവേഗത്തില് ഏഴ് ശാലവൃക്ഷങ്ങളും പര്വ്വതശിഖരവും ഭൂമിയെയും കുത്തിപ്പോയി. അതിനുശേഷം അത്രയേറെ വേഗത്തില് ആ ബാണം തിരിച്ചു വന്നും അതേ ക്വിവറില് പ്രവേശിച്ചു. ഏഴ് ശാലവൃക്ഷങ്ങള് രാമന്റെ ബാണം കൊണ്ട് പിളര്ന്നതും കണ്ടു, വാനരശ്രേഷ്ഠനായ സുഗ്രീവന് അതിശയത്താല് നിറഞ്ഞു. അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ, അലങ്കാരങ്ങള് കുലുങ്ങി, തലകുനിഞ്ഞ് രഘുനാഥന്റെ മുമ്പില് കയ്യുകൂടി വീണു. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ്, ധര്മ്മജ്ഞനുമായ, ആയുധകലയില് പ്രാവീണ്യമുള്ള രാമനോട് സുഗ്രീവന് പറഞ്ഞു: “പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, നീ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരെയും യുദ്ധത്തില് ജയിക്കാന് ശേഷിയുള്ളവനാണ്; വാലിയെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല. ഏഴ് വലിയ ശാലവൃക്ഷങ്ങളും പര്വ്വതവും ഭൂമിയും ഒരൊറ്റ ബാണംകൊണ്ട് പിളര്ത്തിയവനോട് യുദ്ധത്തില് ആര് എതിര്ക്കാന് കഴിയും? ഇന്ന് എന്റെ ദു:ഖം മാറി, പരമാനന്ദം ലഭിച്ചു; മഹേന്ദ്രനും വരുണനും തുല്യനായ സുഹൃത്ത് നിന്നെ ലഭിച്ചു. കാകുത്സ്ഥന്, ഇന്ന് തന്നെ എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തിനായി, സഹോദരനെന്ന രൂപത്തില് ദ്വേഷിയായ വാലിയെ നീ സംഹരിക്കണം; കയ്യുകൂടി ഞാന് അപേക്ഷിക്കുന്നു.” ഇതിനു ശേഷം രാമന് പറഞ്ഞു: “നാം വേഗത്തില് കിഷ്കിന്ധയിലേക്കു പോകാം. നീ മുന്നോട്ട് പോവുക. അവിടെ എത്തിച്ചേരുമ്പോള് സുഗ്രീവനെയും സഹോദരസ്നേഹം പുലര്ത്തുന്ന വാലിയെയും വിളിക്കൂ.” അതിനുശേഷം എല്ലാവരും വാലിയുടെ നഗരം ആയ കിഷ്കിന്ധയിലേക്കു വേഗത്തില് പോയി. അവര് മരങ്ങളാലും കാടിനാലും ഒളിച്ചുനില്ക്കുകയായിരുന്നു. വാലിയെ വിളിക്കാനായി സുഗ്രീവന് ഭയാനകമായ ഒരു കൂവല് മുഴക്കി; ആ ഉച്ചാരണം ആകാശം പിളര്ത്തുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അവന്റെ സഹോദരന്റെ കൂവല് കേട്ട വാലി, ശക്തിയും കോപവും നിറഞ്ഞ്, പടിഞ്ഞാറ് ദിശയില് നിന്ന് ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ ഉഗ്രതയോടെ പുറത്ത് വന്നു. പിന്നെ വാലിയുടെയും സുഗ്രീവന്റെയും ഇടയില് ഭയാനകമായ ഒരു സമരം ആരംഭിച്ചു; ആകാശത്തില് ബുദ്ധനും അങ്കാരകനും ഏറ്റുമുട്ടുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ആ പോര്. അവര് പരസ്പരം കുത്തുകയും അടിക്കുകയും, വജ്രംപോലുള്ള മുഷ്ടികള് ഉപയോഗിച്ച് കോപത്തോടെ ഏറ്റുമുട്ടുകയും ചെയ്തു. രാമന് തന്റെ ധനുസ് പിടിച്ച് ഇരുവരേയും ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചു; ഇരുവരും ദൈവങ്ങളിലെ അശ്വിനീദേവന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു. രഘുനാഥന് സുഗ്രീവനെയും വാലിയെയും വേർതിരിച്ച് തിരിച്ചറിയാന് കഴിഞ്ഞില്ല; അതിനാല് മരണകാരിയായ ബാണം വിടാന് തീരുമാനിച്ചില്ല. അതിനിടയില് വാലി സുഗ്രീവനെ തോല്പ്പിച്ചു; രഘുനാഥന്റെ സഹായം കാണാനാവാതെ സുഗ്രീവന് ഋശ്യമൂകപര്വ്വതത്തിലേക്ക് ഓടി. രക്തം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ശരീരവും ക്ഷീണവും അടക്കമുള്ള അവസ്ഥയിലായ സുഗ്രീവന് വാലിയുടെ കോപത്തില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന് കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു. സുഗ്രീവന് കാട്ടിലേക്ക് കടന്നതും വാലി ശാപഭയത്താല് “നീ മോചിതനാണ്” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് അവിടം വിട്ടു. രാമനും ലക്ഷ്മണനും ഹനുമാനുമൊത്ത് സുഗ്രീവന് പോയ അതേ കാട്ടിലേക്ക് അവനെ തേടിപ്പോയി.