വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ ബാലകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. കകുത്സ്തന്റെ വംശജനായ രാമന് സന്തോഷത്തോടെ ആയുധങ്ങള് സ്വീകരിച്ചതോടെ, വിശ്വാമിത്രന്റെ കൂടെ നടക്കുമ്പോള് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ആദരണീയനായ ഗുരുവേ, ഞാന് ഈ ആയുധങ്ങള് കൈവശം വെച്ചിരിക്കുന്നു, ഇതിന്റെ ശക്തി ദേവന്മാരെ പോലും കീഴടക്കാന് എന്നെ സഹായിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഈ ആയുധങ്ങള് എങ്ങനെ പിന്വലിക്കാമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു." കകുത്സ്തന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട വിശ്വാമിത്രന് ദ്രുതമായി, തന്റെ ദ discipline, ആത്മനിയമം, ശുദ്ധി എന്നിവയിലൂടെ, ആയുധങ്ങള് പിന്വലിക്കാനുള്ള മാര്ഗ്ഗങ്ങള് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. സത്യവന്ത, സത്യകീര്ത്തി, ധൃത, രഭസ, പ്രതിഹാരതര, ലക്ഷ്യ, അലക്ഷ്യ, ദൃഢനാഭ, സുനാഭക, ദശാക്ഷ, ശതവക്ത്ര, ദശശീര്ഷ, ശതോദര, പദ്മനാഭ, മഹാനാഭ, ഡുണ്ടനാഭ, സുനാഭക, ജ്യോതിഷ, ശകുന, നൈരാസ്യ, വിമല, യൗഗന്ധര, വിനിദ്ര, ശുചിബാഹു, മഹാബാഹു, നിഷ്കലി, വിരുചി, സാര്ച്ചിർമാളി, ധൃതിമാളി, വൃത്തി, രുചിര എന്നിവരെയും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. "കൃഷ്ണാശ്വനാഥന്മാരുടെ പ്രകാശിതമായ, രൂപം മാറ്റുന്ന സുതാര്യമായ പുത്രന്മാരെ സ്വീകരിക്കുക, രാമ," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "നിങ്ങള് യോഗ്യനാണ്, ഇത് നിങ്ങള്ക്ക് ഭാഗ്യമായിരിക്കട്ടെ." കകുത്സ്തന്റെ മനസ്സില് സന്തോഷം നിറഞ്ഞതോടെ, അദ്ദേഹം "ശരി" എന്ന് പറഞ്ഞു. ദിവ്യമായ, പ്രകാശമുള്ള ആയുധങ്ങള് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, സന്തോഷം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞവയായിരുന്നു അവ. ചിലത് ശിഖായോടു സമാനമായിരുന്നു, ചിലത് മഞ്ഞു പോലെ, ചിലത് ചന്ദ്രന്യും സൂര്യന്യും പോലെ പ്രകാശിച്ചു, ചിലത്敬യോടെ കൈകളെ ചേര്ത്ത നിലയില് ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഇവിടെ നാം ഉണ്ടാകുന്നു, മനുഷ്യരില് കടുവയായ രാമ," അവര് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങള് ഞങ്ങളെ കല്പിക്കുക, നിങ്ങള്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു ഞങ്ങള് ചെയ്യാം." "നിങ്ങള് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ പോകുക," രാമന് പറഞ്ഞു, "ആവശ്യമായ സമയത്ത്, നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകളോടെ എന്നെ സഹായിക്കുമെന്നു ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു." അവരെ വിടവാങ്ങി, രാമനെ ചുറ്റി നടക്കുകയും, കകുത്സ്തന് പറഞ്ഞു, "അങ്ങനെ തന്നെ." അങ്ങനെ അവർ തിരിഞ്ഞു, വന്നതുപോലെ തന്നെ പോയി. രാമന് അവരെ തിരിച്ചറിയുകയും, വിശ്വാമിത്രന് അടുത്ത് നടക്കുമ്പോള് മൃദുവായ വാക്കുകള് ഉച്ചരിക്കുകയുണ്ടായി. "ഈ കാടിന്റെ മുകളിലുള്ള കാടുകള് എന്താണ്, മൂടിയ മേഘങ്ങളെപ്പോലെ, മലയുടെ അടുത്ത് പ്രകാശിക്കുന്നതു?" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "ഇത് കാണാന് മനോഹരമാണ്, ആട്ടുകള് നിറഞ്ഞ, പാറകള് നിറഞ്ഞ, സുഖകരമായ വിളികളുള്ള പക്ഷികളാല് അലങ്കൃതമായിരിക്കുന്നു." "നാം ഈ കാടില് നിന്നാണ് പുറത്തു വന്നത്, ആദരണീയനായ ഗുരുവേ, ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ സുഖം എനിക്ക് മനസ്സിലായിരിക്കുന്നു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഈHermitage ആരുടേതാണ്, അവിടെ ദുഷ്ടനായ, പാപിയായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ നിങ്ങളെ ആക്രമിച്ചിരുന്നു?" "നിന്റെ യജ്ഞത്തെ തടയാന് ദുഷ്ടന്മാര് വന്നിരുന്നു, മഹാഗുരുവേ," വിശ്വാമിത്രന് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ യജ്ഞം നടന്ന സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് പറയുക." ഈ സമയത്ത്, വിശ്വാമിത്രന് രാമന് പറഞ്ഞു, "കശ്യപന് എന്ന ദിവ്യന് ദേവന്മാരുടെ ആരാധനയ്ക്ക് വേണ്ടി, നൂറുകണക്കിന് വര്ഷങ്ങള് ചെലവഴിച്ചു." "കശ്യപന് ദിവ്യമായ വാഗ്ദാനം പൂർത്തിയാക്കുകയും, മധുസൂദനനെ പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു." "ഞാന് നിന്നെ കാണുന്നു, നീ ആകർഷണമായ, ആത്മനിഷേധത്തിന്റെ സമാഹാരം, ആത്മനിഷേധത്തിന്റെ രൂപം, നീ എനിക്കായി അഭയം നല്കുന്നവനാണ്," വിശ്വാമിത്രന് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ശരീരത്തില്, ഞാൻ ഈ ലോകത്തെ കാണുന്നു; നീ ആരംഭമില്ലാത്ത, വിവരണാതീതമായവനാണ്." "കശ്യപന് പറഞ്ഞു, 'നിനക്കായി ഒരു വാഗ്ദാനം തിരഞ്ഞെടുക്കുക, നിനക്ക് നല്ലതുണ്ടാകട്ടെ; നീ വാഗ്ദാനം നല്കാന് യോഗ്യനായവനാണ്.' " "അന്ന്, ദേവന്മാര് കൂടിയിരുന്നപ്പോള്, കശ്യപന് പറഞ്ഞു, 'ഞാന് ദേവതയും, ദേവന്മാരും, എനിക്ക് ഈ വാഗ്ദാനം ആവശ്യപ്പെട്ടു.' " "നിന്റെ വാഗ്ദാനം നല്കാന് നീ യോഗ്യന്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "നിന്റെ കൃത്യമായ ആഗ്രഹം, ഈ ശുദ്ധനായ സാഗരന് എന്റെ മകനാകട്ടെ." "ഇന്ദ്രന്റെ സഹോദരനാകുക, ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ; ദേവന്മാരെ ദുഃഖത്തില് സഹായിക്കേണ്ടതാണ്." ഇങ്ങനെ, രാമന് തന്റെ സഹോദരന് കാലത്തെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കുമ്പോള്, അദ്ദേഹം തന്റെ ശക്തമായ കൈകളോടു കൂടി, കാവല് നില്ക്കാന് തയ്യാറാവുകയും, ധൃതിയോടെ, മഹാഗുരുവായ വിശ്വാമിത്രന് സംരക്ഷണത്തിനായി ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. "ഞങ്ങള് ഈ ആറു രാത്രികള് സംരക്ഷിക്കണം," രാമന് പറഞ്ഞു. "ഈ മഹാഗുരുവിന്റെ യജ്ഞം പൂര്ത്തിയാക്കുന്നതിനായി ഞങ്ങള് ഉറക്കമില്ലാതെ vigilantly നില്ക്കണം." അങ്ങനെ, ഈ മഹാനായ രാജകുമാരന്മാര് വിശ്വാമിത്രന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി vigilantly നില്ക്കുകയും, യുദ്ധത്തിന്റെ ആവേശത്തില് ഇരുവരും കാവല് നില്ക്കുകയും ചെയ്തു.