വിദ്വത്തായ സന്യാസി വിശ്വാമിത്രൻ തന്റെ മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ മഹാനായ ആയുധങ്ങളും രാഘവനോടു ചേർന്ന് വന്നു. ആ ആയുധങ്ങൾ, എല്ലാ സമ്പന്നതയോടെ, രാമനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: "ഓ രാഘവ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ സമർപ്പിത സേവകരാണ്, മഹാനായവൻ." അവർ തുടർന്നു: "നിന്റെ ഇച്ഛകൾ എല്ലാം സഫലമായിരിക്കട്ടെ; ഞങ്ങൾ എല്ലാം നിർവഹിക്കാം." ഈ ശക്തമായ beings-നെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ, രാമൻ മനസ്സിൽ സമാധാനം അനുഭവിച്ചു. ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ആനന്ദഭരിതനായ രാമൻ, വിശ്വാമിത്രൻറെ മഹാനായ സന്യാസിയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് യാത്ര ആരംഭിച്ചു. കകുത്സ്തന്റെ തലമുറയായ അവൻ, ആയുധങ്ങൾ കൈക്കൊണ്ടു, സന്തോഷത്തോടെ വിശ്വാമിത്രനോടു പറഞ്ഞു: "ഓ മഹാനുഭാവ, ഞാൻ ആയുധങ്ങൾ കൈവശമാക്കി, ദേവന്മാരെ പോലും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനായി മാറി. എന്നാൽ, ഞാൻ അവയെ പിൻവലിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും മാർഗ്ഗം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." കകുത്സ്തന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രൻ, austerity-ൽ മഹാനായ, ഉറച്ച, ശുദ്ധനായ, അവനെ പിൻവലിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം പഠിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം സത്യവന്ത, സത്യകിർതി, ധൃഷ്ട, രഭസ, പ്രതിഹാരതര, ലക്ഷ്യ, അലക്ഷ്യ, ദൃഢനാഭ, സുനാഭക, ദശാക്ഷ, ശതവക്ര, ദശശീർഷ, ശതോദര, പദ്മനാഭ, മഹാനാഭ, ഡുണ്ടനാഭ, സുനാഭക, ജ്യോതിഷ, ശകുന, നൈരാസ്യ, വിമല എന്നീ ആയുധങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഈ ആയുധങ്ങൾ, കൃഷ്ണാശ്വന്റെ മക്കളായ, ദിവ്യമായ, പ്രകാശമുള്ള, രൂപമാറ്റം ചെയ്യുന്ന ആയുധങ്ങൾ, രാമന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവയിലൊന്നും ഒരു കാന്തമായ കസേര പോലെ, മറ്റൊന്നും ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെ പ്രകാശിച്ചിരുന്നു, ചിലത് ഭക്തിയോടെ കൈകൾ ചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഉണ്ട്, മനുഷ്യരിൽ സിംഹം; ഞങ്ങൾക്കു എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് കല്പിക്കൂ," അവർ രാമനോടു പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛാനുസരണം പോയേക്കാം; ആവശ്യം വന്നാൽ, നിങ്ങൾക്കായി ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ സഹായിക്കാം," രാമൻ പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, രാമനെ ചുറ്റി വന്നു, അവർ കകുത്സ്തനോടു പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെ ആയിരിക്കട്ടെ," എന്നിട്ട് അവർ പോയി. രാഘവൻ, അവരെ തിരിച്ചറിയുകയും, വിശ്വാമിത്രൻറെ കൂടെ നടന്നപ്പോൾ, സുഖകരമായ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "ആ മഞ്ഞു പോലെ കനത്ത മരങ്ങൾ, മലയുടെ അടുത്ത് തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്താണ്? എന്റെ അതിൽ വലിയ ജിജ്ഞാസയാണ്." "അത് കാണാൻ മനോഹരമാണ്, മൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, വിവിധ പക്ഷികൾ ഉച്ചത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന, അതു വളരെ ആകർഷകമാണ്," വിശ്വാമിത്രൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ ഈ കനത്ത കാട്ടിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുകയും, ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ സുഖം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു; ഇതിന്റെ സുഖം എനിക്ക് മനസ്സിലായിരിക്കുന്നു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് എല്ലാം പറയൂ, പ്രിയപ്പെട്ടവൻ: ഈ ശാന്തമായ കെട്ടിടം ആരുടെ ആശ്രമമാണ്, അവിടെ ദുഷ്ടനായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ നിങ്ങളെ കാണാൻ വന്നപ്പോൾ?" "നിന്റെ യാഗത്തെ തടയാൻ, മഹാനുഭാവ, ആ ദുഷ്ട മനസ്സുകാർ വന്നിരുന്നു; നിങ്ങളുടെ യാഗങ്ങൾ എവിടെ നടക്കുന്നു?" വിശ്വാമിത്രൻ, രാമന്റെ ശക്തി നിറഞ്ഞ കൈകളെ കാണിച്ച്, വിശദീകരണം നൽകാൻ തുടങ്ങി. "ഇവിടെ, മഹാനായ രാമ, ദേവന്മാരാൽ ആരാധിക്കപ്പെട്ട വിഷ്ണു, അനന്തകാലം ചെലവഴിച്ചിരിക്കുന്നു." "കശ്യപൻ, തീയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവൻ, അടിതിയോടുകൂടി, ശക്തിയോടെ വെളിച്ചം പകരുന്നു." "അവൻ ആയിരം വർഷം ദിവ്യ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി, മധുസൂദനനെ, അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവനെ, പ്രശംസിച്ചു." "നിന്റെ ശരീരത്തിൽ, പ്രഭുവേ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഞാൻ കാണുന്നു; നീ ആരംഭമില്ലാത്തവൻ, വിവരണാതീതനായവൻ; ഞാൻ നിന്റെ അഭയം തേടുന്നു." "ഹരി, സന്തുഷ്ടനായ, കശ്യപനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, 'ഒരു അനുഗ്രഹം തിരഞ്ഞെടുക്കുക, നിന്റെ നന്മയ്ക്ക്; നീ അനുഗ്രഹം നൽകാൻ യോഗ്യനാണ്, എനിക്ക് പ്രിയമാണ്.'" ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: "അടിതിയും ദേവന്മാരും ഞാൻ ഒരുമിച്ച് ഈ അഭ്യർത്ഥന നടത്തിയിരിക്കുന്നു." "അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായ, നീ അനുഗ്രഹം നൽകാൻ യോഗ്യനാണ്; ഈ സന്യാസി, പാപമില്ലാത്തവൻ, എന്റെ മകൻ ആകട്ടെ, അടിതിയുടെ മകനും." "ഇന്ദ്രന്റെ younger brother ആകണം, ദുർജ്ഞാനികളായ അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ, ദേവന്മാരെ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണം." ഇതിനുശേഷം, രണ്ടു രാജകുമാരന്മാർ, മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതരായ, ശരിയായ സമയം, സ്ഥലം അറിയുന്നവരായ, കൌശികനോടു പറഞ്ഞു: "ഓ മഹാനുഭാവ, രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്ന ദുഷ്ടന്മാരെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട സമയത്തെ ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ ആ സമയത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കണമെന്നു പറയൂ." ഈ കഥയിലൂടെ, വിശ്വാമിത്രൻറെ മഹിമയും, രാമന്റെ ശക്തിയും, ദൈവങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹവും നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു.