ലക്ഷ്മണാ, നീ പറയുന്നപോലെ ഇതൊരു അസുരന്റെ മായയായിരിക്കുമെന്നു എങ്കിൽ ഈ മായാമൃഗത്തെ ഞാൻ കൊല്ലണം. ക്രൂരനും അധർമ്മസ്വഭാവമുള്ള മാരീചൻ മുമ്പ് വനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന മഹർഷിമാരെയും അനേകം ധനുര്വിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രാജാക്കളെയും വെട്ടിച്ചൊല്ലി ദോഷം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഈ മൃഗം നാശം ചെയ്യപ്പെടണം. ഇവിടെ ഒരിക്കൽ വാതാപി എന്ന അസുരൻ അസറ്റികന്മാരെ വഞ്ചിച്ച്, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിലിരിക്കുന്ന കാളകുട്ടിയെപ്പോലെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അവരുടെ വയറ്റിനകത്തുനിന്ന് കൊല്ലുകയുണ്ടായി. അതുപോലെ ഒരിക്കൽ അതിനാൽ വിഡ്ഢിത്തത്തിലായി, മഹാതേജസ്സുള്ള അഗസ്ത്യമുനിയുടെ അടുക്കൽ വാതാപി പോയി, അവൻ അഗസ്ത്യന്റെ ആഹാരമായിത്തീർന്നു. വാതാപി, നീ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അവഗണിച്ച്, ശക്തിയാൽ അവരെ തോൽപ്പിച്ചു, അതിനാൽ നീ ജീവനുള്ളവരിൽ വൃദ്ധനായി തുടരുന്നു. എന്നപോലെ, ഒരാളും — ഞാൻ ധർമ്മനിഷ്ഠനുമാണ്, ആത്മനിയമത്തിൽ ഉറച്ചവനുമാണ് — എന്നെ വഞ്ചിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ സത്യത്തിൽ ഒരു അസുരൻ അല്ല. വാതാപിയെ അഗസ്ത്യൻ നശിപ്പിച്ചപോലെ, ഈ മായാമൃഗവും നശിക്കും. അതിനാൽ, ലക്ഷ്മണാ, നീ പോകേണ്ട, ഇവിടെ ആയുധധാരിയായി സീതയെ കാത്തുകൊണ്ടു നിന്നുകൊൾക. നമുക്കിവിടെ ചെയ്യേണ്ടത് സീതയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഈ മൃഗത്തെ കൊല്ലുകയോ പിടികൂടുകയോ ചെയ്യും. ഞാൻ വേഗത്തിൽ പോയി ഈ മൃഗത്തെ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, സീതയുടെ മനസ്സിൽ അതിന്റെ മനോഹരമായ ചർമ്മത്തോടുള്ള ആഗ്രഹം കാണുക. ഈ മൃഗം ഇന്ന് രക്ഷപ്പെടില്ല; അതിന്റെ ചർമ്മം തന്നെയാണ് അതിന്റെ ആകർഷണം. അതിനാൽ നീ സീതയോടൊപ്പം ആശ്രമത്തിൽ ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം. ഞാൻ ഒരു ബാണം കൊണ്ട് ഈ മായാമൃഗത്തെ വീഴ്ത്തിയ ഉടൻ അതിന്റെ ചർമ്മം എടുത്തു വേഗത്തിൽ തിരികെ വരാം, ലക്ഷ്മണാ. ശക്തിയുള്ള ജടായു വലതുവശത്ത് ചുറ്റി പറക്കുന്നിടത്തും നീ സീതയെ സംരക്ഷിച്ച് എല്ലായ്പ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം. ഈ രീതിയിൽ തന്റെ സഹോദരനെ ഉപദേശിച്ചശേഷം, രഘുകുലത്തിലെ ആ മഹാതേജസ്വി തന്റെ ജംബൂനദസുവർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിതമായ വാളും, തനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ട ത്രിഭംഗധനുസ്സും, രണ്ട് ബാണക്കുപ്പികളും കെട്ടി, ഉറച്ച നിലയിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോൾ വനത്തിന്റെ രാജാവായ മായാമൃഗം അവന്റെ നേരെ ഓടിയെത്തുന്നത് കണ്ടു, രാജാധിരാജൻ ഭയക്കയാൽ അപ്രത്യക്ഷനായി, പിന്നെ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷനായി. വാൾ കെട്ടി, ധനുസ്സുമായ് രാമൻ മൃഗത്തെ പിന്തുടർന്നു. അതിന്റെ മനോഹരമായ രൂപം അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രകാശിച്ചു. മൃഗം ഓടിയപ്പോഴും, രാമൻ അതിനെ നിരീക്ഷിച്ചു; ചിലപ്പോഴത് അസാധാരണമായി പെരുമാറി, ഇടയ്ക്കിടെ രാമനെ ആകർഷിച്ചു. അത് സംശയാസ്പദമായും, ഉണർന്നും, ആകാശത്തേക്കു ചാടുന്നപോലെ, ചിലപ്പോഴത് കാണാമായിരുന്നു, ചിലപ്പോൾ കാടിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ മറഞ്ഞു. ശരദൃതുവിലെ ചന്ദ്രനെ മേഘങ്ങൾ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അതു ചില നിമിഷങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അകലെ നിന്ന് പ്രകാശിച്ചു. ഇങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷാനന്തരധാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, മാരീചൻ മൃഗരൂപം ധരിച്ചു രാഘവനെ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് ദൂരത്ത് കൊണ്ടുപോയി. കകുത്സ്ഥാന്വയജനായ രാമൻ, അതിന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ കോപവും ആശയവ്യക്തിയും അനുഭവിച്ചു; ക്ഷീണിച്ച്, ഒരു പുൽമേടിൽ തണലിൽ വിശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ രാത്രിചരനായ മാരീചൻ, മൃഗരൂപത്തിൽ, മറ്റ് മൃഗങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവനെ ഉണർത്താൻ തുടങ്ങി. രാമൻ ആ മൃഗത്തെ പിടിക്കാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോൾ, അതു വീണ്ടും ഭയത്താൽ അപ്രത്യക്ഷമായി. പിന്നീട്, ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ മറയില് നിന്ന് ദൂരത്ത് വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോള്, മഹാതേജസ്വിയായ രാമന് അതിനെ കൊല്ലാന് മനസ്സുറപ്പിച്ചു. രാമന് കോപത്തോടെ ഒരു പ്രകാശമുള്ള ബാണം എടുത്തു, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളെപ്പോലുള്ള അതിമനോഹരമായ ബാണം, ശത്രുനാശിനിയായത്. അതിനെ തന്റെ ശക്തിയുള്ള ധനുസ്സിൽ വെച്ച്, വലിയ ശക്തിയോടെ വലിച്ചു, പാമ്പിനെപ്പോലെ ശ്വാസം പിരിയുന്ന ആ മൃഗത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി. ബ്രഹ്മാവിനാൽ നിർമ്മിതമായ ആ ഉജ്ജ്വലമായ ബാണം രാമൻ വിട്ടു. അതു മൃഗത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ കയറി, മാരീചന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടിച്ചു, വജ്രം പോലെ. ഒരു വിരലോളം ചാടിയ ശേഷം, മാരീചൻ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ് നിലത്തു വീണു. ഭൂമിയിൽ ഭയാനകമായ ഒരു നിലവിളി മുഴക്കി, ജീവന് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്, മാരീചന് ആ മൃഗരൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു. അസുരന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത്, ലക്ഷ്മണനെ എങ്ങനെ ഇവിടെ നിന്ന് അകറ്റി രാവണൻ സീതയെ ഒറ്റയ്ക്ക് പിടിക്കാമെന്നു അവൻ ചിന്തിച്ചു. അവസരം എത്തിയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, രാമന്റെ ശബ്ദം അനുകരിച്ച് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു: “ഹായോ സിതേ! ലക്ഷ്മണാ!” അതുല്യമായ ബാണം അതിന്റെ ജീവന് എടുത്തതോടെ, മാരീചൻ മൃഗരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭയാനകമായ അസുരരൂപം സ്വീകരിച്ചു. വലിയ ശരീരമുള്ള മാരീചൻ ജീവൻ വിട്ടു. ഭയാനകമായ ആ അസുരൻ നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്നത് രാമൻ കണ്ടു; അവന്റെ ശരീരം രക്തത്തിൽ കുളിച്ച്, ഭൂമിയിൽ കുരുങ്ങി കിടന്നു. അപ്പോൾ രാമന്റെ മനസ്സിൽ സീതയും, ലക്ഷ്മണന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകളും ഓർമ്മയായി. “ഇത് മാരീചന്റെ മായയായിരുന്നു; ലക്ഷ്മണൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് സംഭവിച്ചത്. ഇന്ന് ഞാൻ മാരീചനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു,” എന്നു രാമൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. “‘ഹായോ സിതേ! ലക്ഷ്മണാ!’ എന്ന വിളി മുഴക്കി, ആ അസുരൻ മരിച്ചു. ഇത് സീത കേട്ടാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?” എന്ന ആശങ്ക രാമനെ പിടിച്ചു. “ശക്തിയുള്ള ലക്ഷ്മണൻ നിർബന്ധിതനായി, ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് തീർച്ചയായും പോകും,” എന്ന് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച്, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ രാമന്റെ രോമാഞ്ചം ഉയർന്നു. ഭീഷണിയും ഉണരുന്ന ആശങ്കയും രാമനെ ആക്രമിച്ചു. മൃഗരൂപത്തിലുള്ള അസുരനെ കൊല്ലുകയും, ആ ഭയാനകമായ നിലവിളി കേൾക്കുകയും ചെയ്തതോടെ രാമൻ അതീവ ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞു.