രാവണന് അന്യജാതികളെ അപമാനിക്കുകയും, വാസനകളില് ആസ്വാദനമുള്ക്കൊള്ളുകയും, ദേശകാലങ്ങളുടെ യഥാര്ത്ഥ ഭേദം അറിയാതെയും, ഗുണദോഷ വിവേചനത്തില് തെറ്റായ വിധികള് നടത്തുകയും ചെയ്തു. ഇതിലൊക്കെയും അവന്റെ രാജ്യം നശിക്കാനിരിക്കുകയാണെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു. ഈ ദോഷങ്ങള് മനസ്സിലാക്കി, സമ്പത്തും അഹങ്കാരവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞിരുന്ന നിശാചരാധിപതി രാവണന് ദീര്ഘമായി ആലോചിച്ചു. ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്, മഹാമുനിയായ വാല്മീകിയുടെ രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ മുപ്പത്തി നാലാമത്തെ സര്ഗ്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. ശൂര്പണഖയുടെ കടുത്ത വാക്കുകള് കേട്ട രാവണന്, മന്ത്രിമാരുടെ ഇടയില് കോപത്തോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു: "ആ രാമന് ആര്? അവന്റെ ബലമെന്ത്? രൂപമെന്ത്? വീര്യവും ശക്തിയും എത്രയത്ര? ദണ്ഡകാരണ്യത്തില് കടക്കാന് അവന് എന്തിനാണ് വന്നത്?" പിന്നെ രാമന് ഉപയോഗിച്ച ആയുധം എന്താണെന്നും, അതിനാല് ഖരനും ത്രിശിരസ്സും ദൂഷണനും യുദ്ധത്തില് കൊല്ലപ്പെട്ടതെങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ചു. "നീ സത്യമായി പറയണം, സുന്ദരാംഗിയേ, നിന്നെ ആരാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തതെന്ന്." ഇങ്ങനെ രാക്ഷസാധിപതിയായ രാവണന് ചോദിച്ചപ്പോള്, ശൂര്പണഖ, ക്രോധഭരിതയായി, രാമനെ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തില് വിവരിക്കാന് തുടങ്ങി. ദീര്ഘബാഹുവും, വിശാലനയനനും, വാല്കുരിയും കൃഷ്ണമൃഗചര്മ്മവും ധരിച്ചവനുമാണ് രാമന്. ദശരഥപുത്രനായ രാമന് മനോഹരനായി, കാമദേവനെപ്പോലെയും, ഇന്ദ്രന്റെ ധനുസ് വലിക്കുന്നവനുമാണ്. സ്വര്ണ്ണകങ്കണങ്ങള് ധരിച്ച രാമന് തീപോലെ കത്തുന്ന അമ്പുകള് വിട്ട്, ശക്തിയോടെ നിരന്തരം ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നു. രാമന് യുദ്ധത്തില് ധനുസ് വലിക്കുന്നത് നേരിട്ട് കാണാനാവുന്നില്ലെങ്കിലും, അവന്റെ ശത്രുക്കളുടെ സൈന്യം അമ്പുകളുടെ മഴയില് വീണു കിടക്കുന്നതാണ് കാണുന്നത്. ഇന്ദ്രന് ഉഴുന്ന് വിളകള് ആലിവെള്ളംകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, രാമന് പതിനാലായിരം ഭയങ്കരരാക്ഷസന്മാരെ സംഹരിച്ചു. കൂറ്റന് അമ്പുകള് ഉപയോഗിച്ച്, രാമന് ഒരേ സമയം, പാദചാരിയായി, ഖരനും ദൂഷണനും ഉള്പ്പെടെ അവരെല്ലാം അരമുഹൂര്ത്തത്തില് കൊല്ലുകയായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള മുനിമാരെ സംരക്ഷിച്ച്, ദണ്ഡകാരണ്യം സുരക്ഷിതമാക്കി. ആ മഹാത്മാവായ രാമന് സ്ത്രീയെ കൊല്ലാന് മനസ്സിലായില്ലാത്തതിനാല് ഞാന് മാത്രം അതില് നിന്നു രക്ഷപെട്ടു, അപമാനിതയായി. രാമന്റെ സഹോദരന് ലക്ഷ്മണനും മഹോജ്ജ്വലശക്തിയുള്ളവന്, ധൈര്യശാലിയും, ധര്മ്മനിഷ്ഠനുമാണ്. അവന് രാമന്റെ വലതുചേയ്യായി, അവന്റെ ജീവന് അവന്റെ ശരീരത്തിന് പുറത്തുണ്ടായിരിക്കുന്നതുപോലെ. രാമന്റെ ഭാര്യ സീത, വിശാലനയനയുള്ളവളും, പൂര്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ളവളും, ഭര്ത്താവിനോട് അഗാധഭക്തിയുള്ളവളും, അവന്റെ ക്ഷേമത്തില് ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവളുമാണ്. കുന്തലവതിയായും, സുനാസികയായും, സുന്ദരവേഷമുള്ളവളും, പ്രശസ്തയുമായ സീത, ദണ്ഡകാരണ്യത്തില് മറ്റൊരു ലക്ഷ്മിയായോ ദേവതയായോ പ്രകാശിക്കുന്നു. പൊന്നുപോലെയുള്ള തേജസ്സും, രുചിരമായ രൂപവും, രക്തവര്ണ്ണത്തിലുള്ള മുളകൂന്തലും, സുന്ദരമായ നടിയും, സീത, ജനകന്റെ മകളായ വൈദേഹി, അത്യന്തം മനോഹരയുമാണ്. ഭൂമിയില് ഞാന് ഇത്ര മനോഹരമായ സ്ത്രീയെ കണ്ടിട്ടില്ല—ദേവതയോ, ഗന്ധര്വ്വിയോ, യക്ഷിയോ, കിന്നരിയോ പോലും അല്ല. ആ സീതയെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നവന് സകലഭൂതങ്ങളില് ഇന്ദ്രനേക്കാള് ഭാഗ്യവാനാകും. അവള് ഗുണവതിയായും, അപൂര്വ്വസൗന്ദര്യവതിയായും, ഭൂമിയില് സദൃശ്യരഹിതയായും, നിനക്ക് ഉത്തമഭാര്യയായും നീ അവളുടെ ഉത്തമഭര്ത്താവായും ഇരിക്കും. വിശാലനിതംബവും, ഉന്നതസ്തനങ്ങളുമുള്ള സുന്ദരമുഖിയായ സീതയെ നിനക്കായി കൊണ്ടുവരാന് ഞാന് നിര്ണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു. ക്രൂരനായ ലക്ഷ്മണന് എന്നെ അപരൂപയാക്കി; പക്ഷേ, പൂര്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ള വൈദേഹിയെ കണ്ടപ്പോള്—നിനക്ക് അവളെ ഭാര്യയാക്കണമെന്ന ആഗ്രഹമുണ്ടായാല് കാമദേവന്റെ അമ്പുകള്ക്ക് നീ അടിമയാകും. അതിനാല് വിജയത്തിനായി വലതുപാദം ഉയര്ത്തുക. എന്റെ വാക്കുകള് നിനക്കിഷ്ടമായെങ്കില്, രാക്ഷസാധിപതിയായ രാവണാ, എന്റെ ഉപദേശം സംശയമില്ലാതെ നടപ്പിലാക്കണം. അവരുടേത് ദൗര്ബല്യമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, യുക്തമായ നടപടി കൈക്കൊള്ളണം; സീത, ദോഷരഹിതമായ അവളെ നിന്റെ ഭാര്യയാക്കണം. ജനസ്ഥാനത്തിലെ നിശാചരന്മാര് രാമന്റെ നേരായ അമ്പുകളില് കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ഖരനും ദൂഷണനും ചത്തതും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവല്ലോ; അതിനാല് ഇനി നീ നിന്റെ കര്ത്തവ്യം നിര്വഹിക്കണം. ഇതോടെ, ത്രൈന്തി അദ്ധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശൂര്പണഖയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട്, രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ രാവണന് തന്റെ മന്ത്രിമാരുമായി ആലോചിച്ചു, കാര്യത്തിന്റെ സാരാംശം മനസ്സിലാക്കി, പുറപ്പെടാന് തീരുമാനിച്ചു. അവന് ആവശ്യമായ വിവരങ്ങള് ശേഖരിച്ചു, ഗുണദോഷങ്ങള് നിരീക്ഷിച്ചു, എന്ത് ചെയ്യണം എന്നത് ഉറപ്പാക്കി, മനസ്സില് ഉറച്ചുനിന്ന്, അതിശയകരമായ രഥശാലയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, രാക്ഷസാധിപതിയായ രാവണന് മറഞ്ഞ് രഥികനെ വിളിച്ച്, "രഥം ഒരുക്കൂ" എന്നു കല്പിച്ചു. ഉടന്, വേഗത്തില് കാര്യനിപുണനായ രഥികന് രാവണന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമായ ഉത്തമരഥം ഒരുക്കി. സ്വര്ണ്ണവും രത്നങ്ങളും അലങ്കരിച്ച, യക്ഷമുഖങ്ങളുള്ള കുതിരകള് ചേര്ത്ത, മനസ്സനുസരിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ രഥത്തില് കയറി, രാക്ഷസാധിപതിയായ മഹാത്മാവ്, കുബേരന്റെ സഹോദരന്, ഇടിമുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ഗര്ജിച്ച്, നദികളുടെയും വനങ്ങളുടെയും അധിപതിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. പത്ത് തലയും ഇരുപത് കൈകളും ഉള്ള, ദേവതകളുടെ ശത്രുവും, മുനികളെ സംഹരിച്ചവനും, പത്ത് ചൂഡികളുള്ള ഒരു മലപോലെയുള്ള രാവണന്, വെള്ളയുള്ള പീച്ചയും കുടയും ഉയര്ത്തി, ഉജ്ജ്വലമായ പൊന്നാലങ്കാരങ്ങള് ധരിച്ച്, അതിമനോഹരനായി ദൃശ്യമായി. മനസ്സനുസരിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ രഥത്തില് ഇരുന്ന്, ആ രാക്ഷസാധിപതി, ആകാശത്ത് മിന്നുന്ന മേഘം പോലെ, ദൂരം സഞ്ചരിച്ചു.