രാമൻ നേരെ നിന്നപ്പോൾ, അത്യന്തം ക്രുദ്ധരായ പതിനാലു രാക്ഷസന്മാർ ആയുധങ്ങളും വാളുകളും ഉയർത്തി അവന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു. അവർ അവരുടെ കുന്തങ്ങൾ അജയ്യനായ രാഘവന് നേരെ എറിയുകയും ചെയ്തു. പതിനാലു കുന്തങ്ങളും രാമന്റെ ദിക്കിലായിരുന്നു. എന്നാൽ, സ്വർണ്ണം അലങ്കരിച്ചിരുന്ന തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് രാമൻ അവയെല്ലാം മുറിച്ചെറിഞ്ഞു. അതിന് ശേഷം, സൂര്യനുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന നാരാച അമ്പുകൾ എടുത്തു, അത്യന്തം ക്രോധത്തോടെ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മൂർച്ചയുള്ള പതിനാലു അമ്പുകൾ എടുത്ത്, വില്ലിൽ കമാനിട്ടു രാക്ഷസന്മാരെ ലക്ഷ്യംവച്ചു. അവൻ അമ്പുകൾ എറിയുമ്പോൾ, ആ രാക്ഷസന്മാർ പാമ്പുകൾ പോലെ നിലത്തിന്മേൽ വീണു; അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തകർന്നു, വേരുകൾ മുറിച്ചുവീണ വൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ ഭൂമിയിൽ കിടന്നു. രക്തത്തിൽ കുളിച്ചും, ആകൃതിഹീനരായി ജീവൻ വിട്ടും അവർ വീണു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ശൂര്പണഖ എന്ന രാക്ഷസി അത്യന്തം കോപഭരിതയാവുകയും ചെയ്തു. രക്തം കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ അവളെ, ഖരനിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് വന്നു, ദുഃഖം കൊണ്ടു വീണ്ടും നിലത്തുവീണു; ജലം ഇല്ലാതായ വള്ളിപോലെ അവൾ ചിതഞ്ഞു. വലിയ ദുഃഖത്തിൽ അവൾ സഹോദരൻ സമീപം ഒരു ഭയാനകമായ നിലവിളി മുഴക്കി, പതറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി, മുഖം മങ്ങിയ അവളായിരുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ രാക്ഷസന്മാർ വീണുവീണിരിക്കുന്നതും, അവരെല്ലാം നശിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടശേഷം, ശൂര്പണഖ അവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയും, സഹോദരൻ ഖരയോട് രാക്ഷസന്മാരുടെ നാശവും അവരുടെ സംഹാരവും പൂർണ്ണമായും വിവരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ, മഹത്തായ വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാമത്തെ സർഗ്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. ശൂര്പണഖ വീണ്ടും നിലത്തുവീണിരിക്കുന്നതും, അവൾ സഹായത്തിനായി എത്തിയതും കണ്ടു, ഖരൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അവളോട് സുതാര്യമായി ചോദിച്ചു. "നിന്റെ കാരണത്താൽ ഞാൻ അയച്ചിരുന്ന വീരരായ, മാംസഭോജികളായ രാക്ഷസന്മാർ എവിടെ? നീ വീണ്ടും എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? അവർ എപ്പോഴും എനിക്ക് വിശ്വസ്തരായും, സ്നേഹപൂർവ്വകമായും ഇരിക്കുന്നവരാണ്; അവർ കൊല്ലപ്പെടുന്നു എങ്കിൽ എന്റെ ആജ്ഞയെ അവഗണിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? നീ 'അയ്യോ, രക്ഷകൻ!' എന്ന് നിലവിളിച്ച് നിലത്ത് പാമ്പുപോലെ കുരുങ്ങുന്നത് എന്തിനാണ്? ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ നീ രക്ഷകനെ ഇല്ലാത്തവളെപ്പോലെ ദുഃഖിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? എഴുന്നേൽക്കു, എഴുന്നേൽക്കു! ഈ ദുർബലത ഉപേക്ഷിക്കു." ഖരൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു, ശൂര്പണഖ സഹോദരനോട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ ചെവിയും മൂക്കും മുറിച്ചുമാറ്റി, രക്തം ഒഴുകുന്ന നിലയിൽ ഞാൻ നിന്നോടു വന്നിരിക്കുന്നു; നീ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്റെ കാരണത്താൽ, ഭയാനകനായ രാഘവനും ലക്ഷ്മണനും കൊല്ലാൻ നീ പതിനാലു വീരരായ രാക്ഷസന്മാരെ അയച്ചു. എന്നാൽ, അവർ എല്ലാവരും ക്രുദ്ധരായി ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് പോയെങ്കിലും, രാമൻ ജീവനെ തുളച്ചുകടക്കുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ അവരെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു. ആ വീരന്മാർ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് നിലത്തുവീണതും, രാമന്റെ മഹത്തായ പ്രവർത്തി കണ്ടതും ഞാൻ അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ഞാൻ ഭീതിയിലും വിഷാദത്തിലും വിറയച്ചു; എല്ലാ ദിക്കിലും ഭയം കാണുന്ന ഞാൻ വീണ്ടും നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. നിരാശയുടെ मगरകൾ നിറഞ്ഞു, ഭീതിയുടെ തിരമാലകൾ ഉയർന്നിരിക്കുന്ന ഈ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്ന എന്നെ നീ രക്ഷിക്കാത്തത് എന്തിന്? എന്റെ സഹായത്തിനായി വന്ന രാക്ഷസന്മാർ രാമൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിലത്ത് വീണു. എന്നോടും രാക്ഷസന്മാരോടും ദയയോ, അല്ലെങ്കിൽ രാമനെ നേരിടാനുള്ള ശക്തിയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദണ്ഡകാരണ്യത്തിൽ താമസിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാരുടെ ശല്യമായ രാമനെ നീ സംഹരിക്കണം. ഇന്ന് ശത്രുനാശകനായ രാമനെ നീ കൊല്ലുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും; നീ യുദ്ധത്തിൽ രാമനെ നേരിടാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. നിന്റെ സൈന്യത്തോടോടുകൂടി, മഹായുദ്ധത്തിൽ അവനെ നേരിട്ട് നേരിടുവാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല; നീ വീരനാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നത് വ്യാജമാണ്. ജനസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു നിന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഉടൻ പുറപ്പെട്ടു പോ; അല്ലെങ്കിൽ, യുദ്ധത്തിൽ അവരെ കൊല്ലുക, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ വംശത്തെ അപമാനം വരുത്തും. രാമനും ലക്ഷ്മണനും എന്നിങ്ങനെ ഇരുവരെയും നീ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; ശക്തിയും സാമർത്യവും ഇല്ലാതെയുള്ള ഈ നിലയിൽ നീ ഇവിടെ എന്തിന് ജീവിക്കുന്നു? രാമന്റെ ശക്തിക്ക് കീഴടങ്ങി, നീയും ഉടൻ നശിക്കുമെന്നു ഞാൻ ഉറപ്പാണ്; ദശരഥപുത്രനായ രാമനിൽ ഈ ശക്തി ഉണ്ട്." സഹോദരന്റെ അടുത്ത് ദു:ഖഭരിതയായി അവൾ കിടന്നു, അത്യന്തം ദു:ഖത്തിൽ പെട്ട് വയറിൽ കൈകൊണ്ട് അടിച്ചു, കരഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ മഹത്തായ വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം സർഗ്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. ശൂര്പണഖയുടെ ഈ ഉന്മാദിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, യോദ്ധാവായ ഖരൻ രാക്ഷസന്മാരുടെ ഇടയിൽ, താനേയ്ക്ക് പോലും കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ അപമാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ കോപം അതുല്യമാണ്; ഉരുണ്ടൊഴുകുന്ന ഉപ്പുനീരുപോലെ അതിനെ തടയാൻ കഴിയില്ല. രാമനെ ഞാൻ ശക്തിയുള്ളവനായി കരുതുന്നില്ല—ജീവിതം തീരാൻ പോകുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് അവൻ; ഇന്ന് അവന്റെ ദുഷ്കർമങ്ങൾ കൊണ്ടു അവൻ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും. നീ കണ്ണുനീർ പിഴുത്, ഉന്മാദം ഉപേക്ഷിക്കു; ഞാൻ രാമനെയും അവന്റെ സഹോദരനെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കും. ഇന്ന്, എന്റെ ഉരുവാളാൽ വീണു നിലത്ത് അശക്തനായി കിടക്കുന്ന രാമന്റെ ചൂടുള്ള രക്തം നീ കുടിക്കും, രാക്ഷസിയേ." ഖരന്റെ വായിൽ നിന്നു ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ശൂര്പണഖ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; അവളുടെ ഭ്രമത്തിൽ വീണ്ടും സഹോദരനെ, രാക്ഷസന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ, പ്രശംസിച്ചു. മുമ്പ് അവളാൽ കടുപ്പത്തിൽ സംസാരിക്കപ്പെട്ട ഖരൻ, ഇപ്പോൾ അവളുടെ പ്രശംസയേട്ട്, തന്റെ സേനാധിപനായ ദൂഷണയോട് പറഞ്ഞു: "പതിനാലായിരം ഭയാനകരാക്ഷസന്മാർ, യുദ്ധത്തിൽ അത്യന്തം ക്രൂരരും ദയയില്ലാതെയും, എന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് നില്ക്കുന്നു.