യുദ്ധഭൂമിയില് അനേകം റാക്ഷസന്മാരുടെ നടുവില് നീ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് എങ്കിലും നിലകൊള്ളാന് ശേഷിയുള്ളതെന്ന്, ഞങ്ങളുമായി പോരാടാന് നിന്നില് എന്ത് ശക്തിയുണ്ട് എന്ന് ആ റാക്ഷസന്മാര് രാമനോടു ചോദിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കൈകളില് നിന്നു പറക്കുന്ന ഈ ഗദകള്, കുന്തങ്ങള്, ശൂലങ്ങള് കൊണ്ടു നീയും, നിന്റെ ശക്തിയും, കൈയില് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അമ്പും നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് അവര് ഭീഷണി മുഴക്കി. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആയിരുനാല്പതു റാക്ഷസന്മാര് ആയുധങ്ങളും വാളുകളും ഉയർത്തി നേരെ രാമന്റെ മേല് ചുമന്നു. അവര് നാല്പത് കുന്തങ്ങള് രാഘവന്റെ മേല് എറിഞ്ഞു, ജയിക്കാന് കഴിയാത്തവനായ രാമനെ ലക്ഷ്യമാക്കി. അതെ സമയം, സ്വര്ണ്ണം ചാര്ത്തിയ അമ്പുകളാല് രാമന് അവയെല്ലാം മുറിച്ചു വീഴ്ത്തി. പിന്നെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന നാരാച അമ്പുകള് രാമന് എടുത്തു. അത്യന്തം കോപത്തോടെ, കല്ല് മൂര്ച്ചയുള്ള പതിനാലു അമ്പുകള് എടുത്തു, വില്ല് വലിച്ചു, ആ റാക്ഷസന്മാരെ ലക്ഷ്യമാക്കി. അവരുടെ ഹൃദയം തകര്ന്നുപോയി, വേരു മുറിച്ചുവീണ മരങ്ങളെപ്പോലെ അവര് നിലത്തു വീണു. പാമ്പുകള് പാമ്പുരുണ്ടികളില് നിന്നു വീഴുന്നതുപോലെ അവര് നിലത്തു പതിച്ചു. അവര് രക്തത്തില് കുളിച്ചും, ദേഹഭാഗങ്ങള് വിചിത്രരൂപത്തില് മാറിയും, ജീവഹീനരായി നിലത്തു വീണു. അവരെ അങ്ങനെ വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട ഷൂര്പ്പണഖയെ അത്യന്തം ക്രോധം പിടിച്ചു. രക്തം ചിലവണ്ണം ഉണങ്ങിയ അവള് ഖരന്റെ അടുക്കല് ചെന്നു, ദുഃഖഭാരിതയായി വീണ്ടും നിലത്തു വീണു; രസം ഇല്ലാതെ ഉണങ്ങിയ ഒരു വെളളരിവള്ളിയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ അവസ്ഥ. സഹോദരന് അടുത്ത് വന്ന്, മുഖം മങ്ങിയ അവള് ഭയത്തോടെയും ദുഃഖത്തോടെയും വലിയ നിലവിളി മുഴക്കി, കണ്ണുനീര് ഒഴിച്ചു. യുദ്ധഭൂമിയില് റാക്ഷസന്മാര് വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട ഷൂര്പ്പണഖാ ഓടിപ്പോയി, സഹോദരന് ഖരന് മുന്നില് അവരുടെയെല്ലാം നാശവും, റാക്ഷസന്മാരെ രാമന് എങ്ങനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തുവെന്നതും വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇതോടെ മഹാമഹിമയുള്ള വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡയിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം സര്ഗ്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. വീണ്ടും നിലത്തു വീണ ഷൂര്പ്പണഖയെ കണ്ട ഖരന്, കോപം കൊണ്ട് കുലുക്കപ്പെട്ട്, അവളോടു സംവേദനയോടെ ചോദിച്ചു: "നിന്റെ സഹായത്തിനായി ഞാന് അയച്ച വീരരായ, മാംസഭക്ഷകരായ ആ റാക്ഷസന്മാര് എവിടെ? നീ വീണ്ടും എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?" "അവര് എപ്പോഴും എനിക്ക് ഭക്തരായി, വിശ്വസ്തരായി, സ്നേഹത്തോടെ ഇരിക്കുന്നവരാണ്. അവര് യുദ്ധത്തില് കൊല്ലപ്പെടുന്നുവെങ്കില് എന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിക്കാതിരിക്കില്ല. എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? നീ 'അയ്യോ രക്ഷകന്' എന്നു നിലവിളിച്ച് നിലത്തു പാമ്പുപോലെ വലഞ്ഞു കിടക്കാന് കാരണം എന്താണ്? ഞാന് ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോള് നീ രക്ഷകനെ ഇല്ലാത്തവളെപ്പോലെ എന്തിന് ദുഃഖിക്കുന്നു? എഴുന്നേല്ക്കു, ഈ ദുർബലത ഉപേക്ഷിച്ചേക്കുക." ഇങ്ങനെ ഭയങ്കരനായ ഖരന് പറഞ്ഞതോടെ, അവളുടെ കണ്ണുനീര് തുടച്ചു, ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി ഷൂര്പ്പണഖാ സഹോദരനോട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ കാതും മൂക്കും മുറിച്ചുമാറ്റി, രക്തം ഒഴുകുന്ന അവസ്ഥയില് ഞാന് നിന്നോടു വന്നിരിക്കുന്നു, നീ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. നീ എന്റെ خاطرം അയച്ച പതിനാലു വീരരായ റാക്ഷസന്മാര് ആയുധധാരികളായി രാഘവനും ലക്ഷ്മണനും കൊല്ലാനായി പോയി. പക്ഷേ, അവരൊക്കെയും കോപത്തോടെ ആയുധങ്ങളുമായി പോയിട്ടും, രാമന് ജീവപ്രദേശങ്ങളില് കുത്തുന്ന അമ്പുകളാല് യുദ്ധത്തില് കൊല്ലപ്പെട്ടു." "അവരെ അതിവേഗം നിലത്തു വീണതും, രാമന്റെ മഹത്തായ കര്മ്മവും കണ്ടപ്പോള് എനിക്ക് അത്യന്തം ഭയം പിടിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഭയത്തിലും വിഷാദത്തിലും ആകുലയുമാണ് ഞാന്; എവിടെയും ഭീഷണി കാണുന്നുവെന്നു തോന്നുന്നു, അതിനാല് വീണ്ടും നിന്റെ അടുക്കല് അഭയം തേടി വന്നിരിക്കുന്നു. നിരാശയുടെ مگرകളും ഭീതിയുടെ തരംഗങ്ങളും നിറഞ്ഞ വലിയ ദുഃഖസമുദ്രത്തില് മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്നെ നീ രക്ഷിക്കാതെ എന്തിനാണ് നീ ഇരിക്കുന്നത്?" "എന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി വന്ന മാംസഭക്ഷകരായ റാക്ഷസന്മാരെ രാമന് മൂര്ച്ചയുള്ള അമ്പുകളാല് നിലത്തു വീഴ്ത്തി. എനിക്കോ ആ റാക്ഷസന്മാര്ക്കോ ദയയുണ്ടെങ്കിലോ, അല്ലെങ്കില് രാമന് നേരെ പോരാടാനുള്ള ശക്തിയോ ഉള്ളെങ്കില്, ദണ്ഡകാരണ്യത്തില് വസിക്കുന്ന റാക്ഷസന്മാരുടെ ശല്യം ആയ രാമനെ നീ കൊല്ലണം. അല്ലെങ്കില് ഇന്ന് ശത്രുനാശകനായ രാമനെ നീ കൊല്ലുന്നില്ലെങ്കില്, നിന്റെ മുന്നില് തന്നെ ഞാന് ജീവന് ഉപേക്ഷിക്കും." "നീ യുദ്ധത്തില് നിന്റെ സൈന്യത്തോടുകൂടി രാമന്റെ മുമ്പില് നിലകൊള്ളാന് കഴിയില്ല; നീ വീരനെന്നു പറയുന്നുവെങ്കിലും, അതു മിഥ്യയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ജനസ്ഥാനത്തില് നിന്നു കുടുംബത്തോടുകൂടി നീ ഉടന് ഒഴിഞ്ഞുപോകുക; അല്ലെങ്കില് അവിടെയുള്ള മൂഢന്മാരെ യുദ്ധത്തില് കൊല്ലുക; അല്ലെങ്കില് നിന്റെ വംശത്തിന് അപമാനം വരുത്തും." "രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും കൊല്ലാന് നിനക്ക് കഴിയില്ല; ശക്തിയും ശക്തിപ്രാപ്തിയും ഇല്ലാതെ ഇവിടെ നീ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്? രാമന്റെ ശക്തിയില് കീഴടങ്ങി നീ ഉടന് നശിച്ചുപോകും; കാരണം ദശരഥപുത്രനായ രാമന് അത്രത്തോളം ശക്തിയുള്ളവനാണ്." അവളുടെ സഹോദരന്റെ അടുത്ത്, ദുഃഖഭാരിതയായി, അവള് അവശയായ നിലയില് വയറ്റില് കൈകൊണ്ടടിച്ചു, അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ കരഞ്ഞു. ഇതോടെ മഹാമഹിമയുള്ള വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം സര്ഗ്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഷൂര്പ്പണഖയുടെ പ്രേരണയില് ഉണര്ന്നു, യുദ്ധശൂരനായ ഖരന് റാക്ഷസന്മാരുടെ നടുവില് കട്ടിയുള്ള വാക്കുകള് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ അപമാനത്തില് ജനിച്ച ഈ കോപം അതുല്യമാണ്; ഉപ്പുവെള്ളത്തിന്റെ തിരമാല പോലെ അതിനെ തടയാന് കഴിയില്ല." "രാമനെ ഞാന് ശക്തനെന്നു കരുതുന്നില്ല—അവന് ഒരു മനുഷ്യന് മാത്രമാണ്, ആയുസ്സിന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവന്. ഇന്ന് അവന് തന്റെ ദുഷ്കൃത്യഫലമായി ജീവന് നഷ്ടപ്പെടും." "നിന്റെ കണ്ണുനീര് നിര്ത്തുക, ആകുലത ഉപേക്ഷിക്കൂ; ഞാന് രാമനെയും അവന്റെ സഹോദരനെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കും. ഇന്ന് നീ രാമന്റെ ചൂടുള്ള രക്തം കുടിക്കും; എന്റെ പരശുവാല് അവനെ നിലത്തു വീഴ്ത്തിയ ശേഷം, അവന് ദുർബലനായിട്ട് കിടക്കുമ്പോള്." ഖരന്റെ വായില് നിന്ന് ഈ വാക്കുകള് കേട്ട ഷൂര്പ്പണഖാ സന്തോഷം കൊണ്ടും, അവളുടെ അജ്ഞത കൊണ്ടും, തന്റെ സഹോദരനെ—രാക്ഷസന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനെന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്—വീണ്ടും പ്രശംസിച്ചു.