രാമൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവനായി, ലക്ഷ്മണനോട് ഒരു നിർദേശം നൽകി. രാമന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ച ലക്ഷ്മണൻ അതിനെ ആദരിച്ച്, "അതേ, അങ്ങിനെ തന്നെ," എന്നു പ്രതികരിച്ചു. അതിനുശേഷം, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച രാഘവൻ തന്റെ ഭംഗിയുള്ള പൊൻ അലങ്കാരമുള്ള വലിയ വില്ലെടുത്തു, അതിൽ വലിച്ചിട്ടു, ദാന്ഡക വനത്തിലെ ദാനവരോട് സംസാരിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ ദശരഥന്റെ പുത്രന്മാരായ രാമനും ലക്ഷ്മണനും, സീതയോടൊപ്പം ഈ ദുഷ്കരമായ ദാന്ഡക വനത്തിലേക്ക് വന്നവരാണ്. ഞങ്ങൾ പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും ഭക്ഷിച്ച്, വിധേയത്വം പാലിച്ച്, വ്രതത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ദാന്ഡക വനത്തിൽ വസിക്കുന്നു. അങ്ങുകൾ ഞങ്ങളെ എന്തുകൊണ്ട് ഉപദ്രവിക്കുന്നു?" "വില്ലും അമ്പുകളും കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, സന്മുനികളുടെയും ആജ്ഞ പ്രകാരം, ഈ മഹായുദ്ധത്തിൽ ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ള അങ്ങുകളെ ഞാൻ വധിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. അങ്ങുകൾ ഇവിടെ സംതൃപ്തരായി നിലകൊള്ളുക; പിൻവാങ്ങേണ്ടതില്ല. ജീവൻ വിലമതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്ത് പോകുക, രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരേ." രാമന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ബ്രാഹ്മണഹന്താക്കളായ പതിനാലു രാക്ഷസന്മാർ, വാളുകളും കുന്തങ്ങളും കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, വലിയ കോപത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു. ഭയാനകമായ, രക്തം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, രാമന്റെ കണ്ണുകൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെ കാണിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ രാമൻ കാണിച്ച ധൈര്യത്തിൽ ആഹ്ലാദത്തോടെ, കഠിനമായ വാക്കുകൾ ഉപഹാസം കലർത്തി പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ മഹാശക്തിയുള്ള അധിപൻ ഖരയുടെ കോപം ഉണർത്തിയതിലൂടെ, നീ ഒരാൾ മാത്രം, ഈ യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക 의해 ഉടൻ വധിക്കപ്പെടും. നീ ഒരാൾ മാത്രം, അനേകർക്കുമുന്നിൽ യുദ്ധത്തിൽ നിലകൊള്ളാൻ എന്ത് ശക്തിയുണ്ട്? ഞങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ പോരാടാൻ എന്ത് ശക്തി?" "ഞങ്ങളുടെ കൈകളിൽ നിന്നു പറക്കുന്ന ഈ വാളുകളും കുന്തങ്ങളും, നീ ജീവനും ശക്തിയും കൈവശമുള്ള വില്ലും നഷ്ടപ്പെടുത്തും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പതിനാലു രാക്ഷസന്മാർ, കോപം നിറഞ്ഞ്, ആയുധങ്ങളും വാളുകളും ഉയർത്തി, നേരെ രാമനിലേക്ക് ചാടിയെത്തി. അവർ രാഘവനിലേക്ക് പതിനാലു കുന്തങ്ങൾ എറിഞ്ഞു. അതേസമയം, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത രാഘവൻ, പൊൻ അലങ്കാരമുള്ള അമ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് അവയെ എല്ലാം വെട്ടിമാറ്റി. അതിനുശേഷം, മഹാശക്തിയുള്ളവൻ സൂര്യനുപോലെ ദീപ്തിയുള്ള നാരാച അമ്പുകൾ എടുത്തു. അവൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, കല്ല് അറ്റം വച്ച പതിനാലു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ എടുത്തു, വില്ലിൽ വലിച്ചിട്ടു, രാക്ഷസന്മാരെ ലക്ഷ്യം വെച്ചു. അമ്പുകൾ അവരെ ആന്ത്ക്കെട്ടിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന പാമ്പുകളെപ്പോലെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി; അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ചതഞ്ഞു, വേരുകൾ മുറിച്ച മരങ്ങൾ പോലെ നിലത്ത് കിടന്നു. അവർ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച്, രൂപം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട് നിലത്ത് വീണു. അവരെ അങ്ങനെ നിലത്ത് വീണിരിക്കുന്നതും കണ്ട demoness, ശൂര്പണഖ, ക്രോധത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു. അവൾ, രക്തം കുറേ ഉണങ്ങിയ നിലയിൽ, ഖരയോട് സമീപിച്ചു; ദുഃഖം കൊണ്ടു തളർന്ന്, വീണ്ടും വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു, സാരമില്ലാതെ വള്ളിയെപ്പോലെ. വേദനയിൽ മുങ്ങി, അവൾ തന്റെ സഹോദരന്റെ അടുത്ത് വലിയ കരച്ചിൽ മുഴക്കി, വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കണ്ണുനീരൊഴിച്ച്, മുഖം മങ്ങിയ അവസ്ഥയിൽ നിന്നു. യുദ്ധത്തിൽ രാക്ഷസന്മാർ വീണതും കണ്ട ശൂര്പണഖ, രക്ഷപ്പെടുകയും, തന്റെ സഹോദരൻ ഖരയോട് അവരെല്ലാവരും വധിക്കപ്പെട്ടതും, രാക്ഷസന്മാരുടെ നാശവും വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇതോടെ, വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ അറണ്യകാണ്ഡയുടെ ഇരുപത്തൊന്നാമത് സർഗം ആരംഭിക്കുന്നു. ശൂര്പണഖ വീണ്ടും വീണിരിക്കുന്നതും കണ്ട ഖര, കോപത്തിൽ, അവളോട് വ്യക്തമായ വാക്കുകളിൽ സംസാരിച്ചു, അവൾ സഹായം തേടി വന്നതായിരുന്നു. "നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ അയച്ച വീരരായ, മാംസഭക്ഷകരായ രാക്ഷസന്മാർ ഇപ്പോൾ പോയിരിക്കുന്നു; നീ വീണ്ടും എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു?" "അവർ എപ്പോഴും എനിക്ക് ഭക്തരായും, വിശ്വസ്തരും, നല്ലവരുമാണ്; അവർ കൊല്ലപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കാൻ അവർ പരാജയപ്പെടില്ല. എന്താണ് കാര്യം? നീ 'അയ്യോ, രക്ഷകൻ!' എന്ന് വിളിച്ച്, പാമ്പിനെപ്പോലെ ഭൂമിയിൽ വലിച്ചിടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, നീ രക്ഷകരൻ ഇല്ലാത്തവളെപ്പോലെ ദുഃഖം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? എഴുന്നേൽക്കു, എഴുന്നേൽക്കു! ഇത്ര ദുർബലത കാണിക്കേണ്ട; ഈ ദുർബലത ഉപേക്ഷിക്കു." ഖരയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട, ശൂര്പണഖ, ആശ്വസിച്ചു, കണ്ണുനീര് തുടച്ച്, തന്റെ സഹോദരന് ഖരയോട് പറഞ്ഞു: "ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നോടു വന്നിരിക്കുന്നു; എന്റെ കാതും മൂക്കും മുറിച്ചിരിക്കുന്നു, രക്തം ഒഴുകുന്നു, നീ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു." "നീ പതിനാലു വീരരായ രാക്ഷസന്മാർ, ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, ഭയാനകമായ രാഘവനും ലക്ഷ്മണനും കൊല്ലാൻ അയച്ചിരുന്നു, എന്റെ കാരണത്താൽ. എന്നാൽ, അവർ എല്ലാവരും, കോപത്തോടെ, കുന്തങ്ങളും വാളുകളും കൈവശം വച്ച്, രാമൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, ഹൃദയഭേദം വരുത്തി യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു." "ആ വീരന്മാർ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് നിലത്ത് വീഴുന്നത് കണ്ടതും, രാമന്റെ മഹാദികാരം കണ്ടതും, ഞാൻ അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭയത്തിൽ, അശാന്തിയിൽ, നിരാശയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു, രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ; എല്ലാ ദിക്കിലും ഭീഷണി കണ്ടു, ഞാൻ വീണ്ടും നിന്നോടു അഭയം തേടുന്നു." "നിരാശയുടെ मगरകളും ഭീതിയുടെ തിരമാലകളും നിറഞ്ഞ ഈ മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന എന്നെ നീ രക്ഷിക്കാതെ, എന്തുകൊണ്ട്?" "എന്റെ സഹായത്തിനായി വന്ന മാംസഭക്ഷകരായ രാക്ഷസന്മാർ, രാമൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നിലത്ത് വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു." "നിനക്ക് എന്നോടോ, രാക്ഷസന്മാരോടോ, ദയയോ, compassion ഉണ്ടെങ്കിൽ, രാമനോടു ശക്തിയും പ്രഭാവവും ഉണ്ടെങ്കിൽ, രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ—" "ദാന്ഡകവനത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദാനവരുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കുരു നീ വധിക്കു; ശത്രുക്കളുടെ നാശം വരുത്തുന്ന രാമനെ നീ ഇന്ന് കൊല്ലാതെ പോകുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നുമുന്നിൽ എന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും; നീ രാമനെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു." "നീയും നിന്റെ സേനയും ചേർന്നിട്ടും, ഈ മഹായുദ്ധത്തിൽ അവനെ നേരിടാൻ കഴിയില്ല; നീ വീരൻ എന്നതിൽ യാഥാർത്ഥ്യം ഇല്ല—നിന്റെ ധൈര്യം വ്യാജം." "ജനസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു നിന്റെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ പുറത്ത് പോകു; അല്ലെങ്കിൽ, യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലു, അല്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ വംശത്തിന് അപകീർത്തി വരുത്തും." "രാമനും ലക്ഷ്മണനും എന്ന രണ്ടു പുരുഷരെ നീ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; ശക്തിയും പ്രഭാവവും ഇല്ലാതെ, നീ ഇവിടെ എന്ത് നിലയിൽ ജീവിക്കുന്നു?" ഇങ്ങനെ, ശൂര്പണഖ തന്റെ സഹോദരൻ ഖരയോട് ദു:ഖവും കോപവും നിറഞ്ഞ്, രാമന്റെ ശക്തിയും രാക്ഷസന്മാരുടെ വധവും വിശദമായി പറഞ്ഞു.