രാമായണത്തിലെ ഈ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ, കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പുരോഗമിക്കുന്നു: ശൂര്പണഖയുടെ സഹോദരനായ ഖരൻ തന്റെ സഹോദരിയുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ തന്റെ കീഴിലുള്ള രാക്ഷസന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ആ ഇരുവരെയും ആ ദുഷ്ടസ്ത്രിയെയും കൊല്ലണം. പിന്നെ ഇവരുടെ സഹോദരിയായ ഈ സ്ത്രീ അവരുടേ രക്തം എന്റെ മുന്നിൽ കുടിക്കും. ഇതാണ് എന്റെ സഹോദരിയുടെ ആഗ്രഹം. അതിനാൽ നിങ്ങൾ അതിവേഗം അതിനായി ശ്രമിക്കണം. നിങ്ങളുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ചാണ് അവരെ ജയിക്കേണ്ടത്. നിങ്ങൾ ആ ഇരട്ട സഹോദരന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുമ്പോൾ, ഈ സ്ത്രീ സന്തോഷത്തോടെയും ആനന്ദത്തോടെയും അവരുടേ രക്തം കുടിക്കും.” ഖരന്റെ ഈ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് പതിനാലു രാക്ഷസന്മാർ ശൂര്പണഖയോടൊപ്പം, കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന മേഘങ്ങൾപോലെ, അവിടേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ശൂര്പണഖ അവരോടൊപ്പം രാമന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ അവിടെ സീതയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്ന രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും കാണിച്ചു, അവരെ രാക്ഷസന്മാരെ പരിചയപ്പെടുത്തി. അവർ കണ്ടപ്പോൾ, മഹാശക്തനായ രാമൻ സീതയും ലക്ഷ്മണനും കൂടെ ഇലകുടിലിൽ ഇരിക്കുന്നതായിരുന്നു. ശൂര്പണഖയും രാക്ഷസന്മാരും എത്തിയതറിഞ്ഞ രാമൻ, ഉജ്ജ്വലമായ തേജസ്സോടെ, തന്റെ സഹോദരനായ ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു: “സൗമിത്രി, നീ ഒരു നിമിഷം സീതയുടെ അടുത്ത് നിന്നു കാത്തിരിക്കുക. ഈ വഴി വന്നവരെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.” രാമന്റെ ഈ വാക്ക് കേട്ട ലക്ഷ്മണൻ ആദരപൂർവ്വം “ശരി” എന്നു പറഞ്ഞു. ധർമ്മപരനായ രാമൻ സ്വർണ്ണഭൂഷിതമായ തന്റെ മഹാവിലയെടുത്തു, വില്ലിൽ അമ്പു ഘടിപ്പിച്ച് രാക്ഷസന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ ദശരഥന്റെ മക്കളായ രാമനും ലക്ഷ്മണനും, സീതയോടൊപ്പം ഈ ദണ്ഡകാരണ്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവരാണ്. ഞങ്ങൾ പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, വ്രതശീലികൾ ആയി, ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ, ഈ കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നവരാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ എന്താണ് കാരണം?” “ഞാൻ വില്ലും അമ്പും കയ്യിൽ എടുത്ത്, മഹർഷിമാരുടെ കല്പനപ്രകാരം, ഈ വലിയ സംഘർഷത്തിൽ പാപികളായ നിങ്ങൾ പോലെയുള്ളവരെ സംഹരിക്കാനാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾക്ക് ജീവൻ വിലപ്പെട്ടാൽ, ഇവിടെ നിന്നു പിന്വാങ്ങുക. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ തന്നെ തൃപ്തരായി ഇരിക്കുക, പിന്മടങ്ങരുത്, രാത്രിവാസികളേ.” രാമന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട പതിനാലു രാക്ഷസന്മാർ, ബ്രാഹ്മണഹത്യകാർ, വലിയ കോപത്തോടെ ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി മറുപടി പറഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ രക്തനിറം കയറിപ്പിടിച്ചിരുന്നതും, രാമന്റെ കണ്ണുകളും ക്രുദ്ധിയാൽ ചുവന്നതുമായിരുന്നതും അവിടെ കാണാമായിരുന്നു. അവർ രാമന്റെ ധൈര്യത്തെ പരിഹസിച്ചു, കപടമധുരത്വത്തിൽ കടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പ്രഭുവായ മഹാബലശാലിയായ ഖരന്റെ ക്രോധം നീ ഉണർത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ നീയൊക്കെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ കൈകളാൽ കൊല്ലപ്പെടും. നീ ഒരുത്തൻ മാത്രം എങ്ങിനെ ഞങ്ങളെല്ലാരെയും നേരിടാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നു? യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങളെ നേരിടാൻ നിനക്ക് എന്ത് ശക്തിയുണ്ട്? ഞങ്ങളുടെ ഈ മുളകത്തികളും, കുന്തങ്ങളും, വാളുകളും ഉപയോഗിച്ച് നിന്റെ ജീവനും ശക്തിയും കയ്യിലുള്ള വില്ലും നഷ്ടമാകും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പതിനാലു രാക്ഷസന്മാർ ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി നേരെ രാമന്റെ നേരെ ഓടി. അവർ പതിനാലു കുന്തങ്ങൾ രാമന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. അവയെല്ലാം രാമൻ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച അമ്പുകൾകൊണ്ട് മുറിച്ചുകളഞ്ഞു. തുടർന്ന്, സൂര്യപ്രഭയുള്ള നാരാചങ്ങൾ കൈവശമെടുത്ത്, രാമൻ അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി, കല്ലുപൊട്ടും അറ്റംകുത്തിയ പതിനാലു അമ്പുകൾ എടുത്ത്, വില്ലിൽ ഘടിപ്പിച്ച് രാക്ഷസന്മാരെ ലക്ഷ്യമാക്കി. അവരുടെ ഹൃദയം തകർന്ന്, അവർ പാമ്പുകൾ പുഴുക്കുഴികളിൽ നിന്ന് വീഴുന്നതുപോലെ നിലത്തുവീണു; വേരുമുറിഞ്ഞ മരങ്ങൾപോലെ അവർ ചോരയിൽ മുങ്ങി, ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ ജീവഹീനരായി നിലത്തു വീണു. അവരെ അങ്ങനെ വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട ശൂര്പണഖയ്ക്ക് അതികോപം വന്നു. അവൾ രക്തം ഉണക്കിയ അവസ്ഥയിൽ ഖരന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, അതീവ ദുഃഖിതയായി വീണ്ടും നിലത്തു വീണുപോയി, സാരമില്ലാത്ത ഒരു വള്ളിപോലെ. വേദന കൊണ്ട് അലമുറയിട്ട്, മുഖം വാടിയ അവൾ കണ്ണുനീരൊഴുക്കി സഹോദരന്റെ അടുത്ത് വിലപിച്ചു. യുദ്ധത്തിൽ രാക്ഷസന്മാർ വീണതും, രാക്ഷസസംഹാരവും കണ്ട ശൂര്പണഖ അവിടുനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് സഹോദരനായ ഖരനോട് സംഭവിച്ച എല്ലാം വിവരിച്ചു. ഇതിനു ശേഷം, ശൂര്പണഖയെ വീണ്ടും നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട ഖരൻ, കോപത്തോടെ അവളോട് സംവേദനയോടെ പറഞ്ഞു: “ശൂര്പണഖേ, ഞാൻ നിന്റെ വേണ്ടി അയച്ച ആ വീര്യശാലികളായ രാക്ഷസന്മാർ എവിടെ? അവർ എങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്ന് പറയൂ. അവർ എപ്പോഴും എനിക്ക് വിശ്വാസികളാണ്. എന്റെ കല്പന അവര് ലംഘിക്കില്ല. നീ ഇങ്ങനെ നിലത്തു കിടന്ന് 'അയ്യോ രക്ഷകാ!' എന്ന് വിളിച്ച് വിലപിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കെ നീ സംരക്ഷകനില്ലാത്തവളെപ്പോലെ ദുഃഖിക്കുന്നതെന്തിന്? എഴുന്നേൽക്കു, ദുഃഖം മാറ്റി ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളു.” ഖരന്റെ ഈ ആശ്വാസം കേട്ട ശൂര്പണഖ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു, സഹോദരനോട് പറഞ്ഞു: “എന്റെ കാതും മൂക്കും മുറിഞ്ഞ്, രക്തം ചൊരിഞ്ഞ് ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു. നീ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. നീ എന്റെ വേണ്ടി അയച്ച പതിനാലു വീര്യശാലികളായ രാക്ഷസന്മാർ ഭയങ്കരനായ രാഘവനെയും ലക്ഷ്മണനെയും കൊല്ലാൻ ആയുധധാരികളായി പുറപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, അവർ എല്ലാവരും രാമന്റെ അമ്പുകൾക്കൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ആ വീരന്മാർ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നിലത്തു വീണതും രാമന്റെ മഹത്തായ വീര്യവും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അതിവിശാലമായ ഭയം പിടിച്ചുകയറി.” ഇങ്ങനെ, ശൂര്പണഖയും ഖരനും തമ്മിൽ നടന്ന സംഭാഷണവും, രാമന്റെ ധൈര്യവും, രാക്ഷസന്മാരുടെ സംഹാരവും അങ്ങനെ അരങ്ങേറി.