ഒരു കാലത്ത്, മഹാരാജാവായ ദശരഥന് തന്റെ മനസ്സില് വലിയ ദുഃഖവും ആശങ്കയും കൊണ്ടു ഒരു ദിവ്യ സന്യാസിയുമായ വിനശ്വാമിത്രന് സമീപിച്ചു. തന്റെ രാജ്യം രക്ഷിക്കുവാന് ആവശ്യമായ ഒരു ശക്തമായ യോദ്ധാവിനെ തേടിയെത്തിയ വിനശ്വാമിത്രന് ദശരഥന് പറഞ്ഞത്, "എന്റെ രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ മകന് രാമനെ എനിക്ക് കൊടുക്കണം. അവന് സത്യസന്ധതയും ധീരതയും കൊണ്ടുള്ള ഒരു മഹാനായ യുവാവാണ്, അവന് ദുഷ്ടരായ ദേവാസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുവാന് കഴിവുള്ളവനാണ്." ദശരഥന് ദിവ്യ സന്യാസിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള് ഭയത്തോടെ tremble ചെയ്തു. "എന്റെ രാമന് എനിക്കു പതിനാറു വയസ്സായ കുട്ടിയാണ്. അവന് ഈ രാക്ഷസന്മാരോടു പോരാടാന് യോഗ്യനല്ല," എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എന്റെ സൈന്യം ശക്തമായ ഒരു അക്ഷൗഹിണിയാണ്, ഞാൻ തന്നെ മുന്നിൽ പോരാടും, എന്റെ മകനിനെ എനിക്ക് എടുക്കരുത്." വിനശ്വാമിത്രന് ദശരഥന് പറഞ്ഞു, "രാമന് തന്നെ ഈ രാക്ഷസന്മാരെ നശിപ്പിക്കും. അവന് മഹാനായവനാണ്; അവനില് ധീരതയും ശക്തിയും ഉണ്ട്. ഇക്കാലത്ത്, ഈ രാക്ഷസന്മാര് രാമനെ നേരിടാന് കഴിയില്ല." ദശരഥന് പറഞ്ഞു, "ഞാന് എന്റെ മകനിനെ എടുക്കാന് തയ്യാറല്ല. അവന് പരിശീലനം ഇല്ല, അവന് പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് അറിവില്ല. എനിക്ക് രാമനെ വിട്ടുപോകാനാവില്ല." വിനശ്വാമിത്രന് പറഞ്ഞു, "രാക്ഷസന് രാവണന് എന്ന ഒരു ശക്തനായവനാണ്. അവന് ബ്രഹ്മാദിയോട് ഒരു വ്രതം നേടിയിട്ടുണ്ട്, അതുകൊണ്ടാണ് അവന് ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്. അവന് തന്നെ നേരിട്ടു പോരാടാന് കഴിയുന്നവനല്ല." ദശരഥന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് എന്റെ മകനോട് ഏറെ സ്നേഹം ഉണ്ട്. അവനെ എനിക്ക് എടുക്കരുത്." എന്നാല് വിനശ്വാമിത്രന് പറഞ്ഞു, "ഞാന് ഉറപ്പിക്കുന്നു, രാമന് ഈ ദുഷ്ടരെ നശിപ്പിക്കും. നിങ്ങള് ശരത്വം തേടുന്നുവെങ്കില്, നിങ്ങളുടെ മകനിനെ എനിക്ക് കൊടുക്കണം." അവരുടെ സംഭാഷണം തുടരുമ്പോള്, ദശരഥന് ഒരു വലിയ ആശങ്കയോടുകൂടി തന്റെ മനസ്സില് നിന്നു നില്ക്കുന്നു. അവന് തന്റെ മകനിനെ വിട്ടുപോകാന് തയ്യാറല്ല, എന്നാൽ സന്യാസിയുടെ വാക്കുകള് അവന്റെ ഹൃദയത്തില് വേദനയുണ്ടാക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, മഹാരാജാവായ ദശരഥന് തന്റെ മകനിനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും, ദിവ്യ സന്യാസിയുടെ ആവശ്യവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തില് കുടുങ്ങിയിരുന്നു.