ഒരു കാലത്ത്, മഹാനായ സാഗേ, വിശ്വാമിത്രൻ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശേരപ്പുള്ളവനായി, തന്റെ ദിവ്യശക്തി കൊണ്ട് ഒരു വലിയ ദൗത്യത്തിന് തയ്യാറായിരുന്നുവെന്ന് കേൾക്കുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ വാക്കുകളിൽ, "എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹം വേണം, നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യത്തിൽ ഞാൻ പങ്കു ചേർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ ഉറച്ചവനായി, നിങ്ങളുടെ അഭ്യർത്ഥന വ്യക്തമാക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു സംശയമുണ്ടാകരുത്," എന്ന് പറഞ്ഞു. വിശ്വാമിത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. "ഞാൻ എല്ലാത്തിനും കാരണമായിട്ടാണ്, എന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്റെ ദിവ്യ രക്ഷകൻ ആണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയണം. ഈ മഹാനായ ഭാഗ്യം നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയാണ്, നിങ്ങളുടെ വരവിന്റെ ഫലമായി ഈ ഉന്നത ധർമ്മം ഉല്പന്നമായത്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. വിശ്വാമിത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് വലിയ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. "ഈ മഹാനായ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ദൈവികമായ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ, ഞാൻ ഈ ദൗത്യത്തിലെ എന്റെ മനസ്സിലുള്ള തീരുമാനത്തെ നിങ്ങൾക്ക് കൈമാറണം. നിങ്ങൾ, രാജാക്കന്മാരുടെ സിംഹം, ഈ ദൗത്യത്തെ സഫലമാക്കണം," വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഒരു വ്രതം പാലിക്കുന്നു, എന്നാൽ രണ്ട് ദാനവന്മാർ, മാരീചനും സുബാഹുവും, എപ്പോഴെങ്കിലും രൂപം മാറ്റാൻ കഴിവുള്ളവരാണ്, അവർ അത്തരം വ്രതത്തെ തടയുന്നു." "വ്രതം പലമാസങ്ങൾ പാലിച്ച ശേഷമാണ്, അവർ എത്തുന്നത്. അവർ എന്റെ യജമാനത്തെ മാംസവും രക്തവും പെയ്യുന്നു, അതിനാൽ വ്രതത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണം തടഞ്ഞുപോകുന്നു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് അവിടെ നിന്നും പിന്വാങ്ങേണ്ടി വന്നു; എന്നാൽ, ഞാൻ എനിക്ക് വെറുപ്പില്ല." "എന്നാൽ, നിങ്ങൾ, രാജാവേ, എന്റെ മകൻ രാമനെ എന്നെ നൽകണം. രാമൻ, കാക്കയുടെ വിഗ്രഹം പോലുള്ള കേശമുള്ള, എന്റെ ദിവ്യശക്തിയിൽ സംരക്ഷിതനാണ്. അദ്ദേഹം ഈ ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കും, എന്നെ വിശ്വാസം ഉണ്ട്." "രാമൻ, രഘുവിന്റെ മകൻ, ഈ ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്; അദ്ദേഹത്തെ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ വിട്ടേക്കാം?" വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു. "അദ്ദേഹം മഹാനായ സ്നേഹത്തോടെ, ഈ ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തി നേടും. ഈ ദാനവന്മാർ രാമനോട് എങ്ങനെ നേരിടും?" "രാമനാണ് ഈ ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ ഒരേയൊരു വ്യക്തി; നിങ്ങൾക്ക് മകനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ചിന്തയിൽ മങ്ങിയേക്കരുത്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു: ഈ ദാനവന്മാർ നശിക്കും, ഞാൻ രാമനെ അറിയുന്നു." "വസിഷ്ഠൻ, ത്യാഗത്തിൽ പ്രകാശിതനായ, എല്ലാ സിദ്ധന്മാരും അദ്ദേഹത്തെ അറിയുന്നു. നിങ്ങൾ സത്യവും മഹാനായ പ്രശസ്തിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, രാമനെ എനിക്ക് നൽകണം," വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ മന്ത്രിമാർ, കകുത്സ്തയുടെ വംശജനായ രാജാവേ, സമ്മതിച്ചാൽ, നിങ്ങൾ രാമനെ എനിക്ക് നൽകണം." "യജ്ജത്തിന്റെ കാലം പത്ത് രാത്രികളാണ്; രാമൻ, കമലക്കണ്ണൻ, ഈ സമയത്തിനപ്പുറം വൈകില്ല," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. വിസ്മയകരമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് വലിയ ദുഃഖത്തിൽ തീവ്രമായ സങ്കടത്തിലേക്ക് പോയി. "എന്റെ രാമൻ, കമലക്കണ്ണൻ, പതിനാറും വയസ്സായില്ല; ഞാൻ അവനെ രാക്ഷസന്മാരുടെ നേരിൽ പോരാടാൻ യോഗ്യനല്ലെന്ന് കാണുന്നു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എന്റെ സൈന്യം, ഒരു അക്ഷൗഹിണി, എന്റെ കീഴിൽ ഉണ്ട്; ഞാൻ ഈ രാക്ഷസന്മാരെ നേരിടാൻ പോകുന്നു. എന്റെ ഈ സേവകർ ധീരവും ശക്തവുമാണ്, അവർ രാക്ഷസന്മാരുടെ സേനയെ നേരിടാൻ യോഗ്യരാണ്," രാജാവ് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ തന്നെ, धनुषം കൈയിൽ, നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പോരാടാൻ പോകുന്നു; ഞാൻ ജീവിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ഈ രാത്രിദേവന്മാരെ നേരിടും. നിങ്ങളുടെ വ്രതം തടസ്സമില്ലാതെ പൂർത്തിയാകും," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "അവൻ ഒരു ബാലനാണ്, അറിവിൽ പരിശീലനമില്ല; അദ്ദേഹം പോരാട്ടത്തിൽ പ്രാവീണ്യമില്ല; ഞാൻ രാമനോടു കൂടാതെ ഒരിക്കലും ജീവിക്കാനാകില്ല," രാജാവ് പറഞ്ഞു. "എന്നാൽ, നിങ്ങൾ, മഹാനായ സാഗേ, രാമനെ എടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ എനിക്കൊപ്പം എടുക്കണം, നാലു തരം സൈന്യത്തോടുകൂടി." "എനിക്ക് ആറു പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞു; രാമനെ നിങ്ങൾ എടുക്കരുത്. എന്റെ നാലു മക്കളിൽ, അവനോടുള്ള സ്നേഹം ഏറ്റവും വലിയതാണ്," രാജാവ് പറഞ്ഞു. "രാമനെ എടുക്കരുത്; അവൻ മുതിർന്നവനും ധർമ്മത്തിൽ മുന്നണിയിലുള്ളവനുമാണ്. ഈ രാക്ഷസന്മാരുടെ ശക്തി എത്ര? അവരെ ആരാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്? രാക്ഷസന്മാരെ എങ്ങനെ നേരിടണം?" "ഞാൻ എന്റെ സൈന്യത്തോടോ, അല്ലെങ്കിൽ കപടമായ യോദ്ധാക്കളോടോ അവരെ നേരിടണം? എങ്ങനെ പോരാടണം എന്ന് പറഞ്ഞുതരിക," അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, രാജാവ് തന്റെ മകനോടുള്ള സ്നേഹവും വിശ്വാമിത്രന്റെ ആഗ്രഹവും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തിലായിരുന്നു. ഈ മഹാനായ കഥയിൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ പാതയിൽ നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രാജാവിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്ക ഉണ്ടായിരുന്നു.