ഒരു കാലത്ത്, ബ്രഹ്മണന്മാരുടെ lord ആയ അവന്റെ സാന്നിധ്യം കാണുന്നതോടെ, ഒരു സന്ധ്യയിൽ, രാജവംശത്തിലെ മഹാനായ വിശ്വാമിത്രൻ തന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. അവൻ, അർത്ഥവത്തായ ആർത്തവം കൊണ്ട്, തന്റെ വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ ദിവ്യമായ സാന്നിധ്യം എനിക്ക് വലിയ ഭാഗ്യം സമ്മാനിച്ചു; ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സഹായം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് എന്തു ആവശ്യമാണ്, അത് പറയുക." വിശ്വാമിത്രൻ, തന്റെ ധർമ്മം പൂർത്തിയാക്കാൻ, രാജാവിനെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു: "നിങ്ങളുടെ മകൻ രാമനെ എനിക്ക് നൽകുക. അവൻ ഈ ദുഷ്ടരായ മാരീചനും സുബാഹുവുമായ രാക്ഷസന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്. അവന്റെ ധൈര്യം മൂലം, അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലെയും പ്രശസ്തി നേടും." രാജാവിന്റെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയും ഭയവും നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ വിശ്വാമിത്രന്റെ വചനങ്ങൾ കേട്ട് തൊട്ടുകൂടി. "എന്റെ രാമൻ, കാമലാക്ഷൻ, ഇപ്പോഴും പതിനാറ് വയസ്സായില്ല; അവൻ രാക്ഷസന്മാരോടു പോരാടാൻ യോഗ്യനായവനല്ല. എന്റെ സൈന്യം ശക്തമായവരാണ്; ഞാൻ തന്നെ പോരാടാൻ പോകുന്നു." എന്നാൽ, വിശ്വാമിത്രൻ തന്റെ ഉറച്ചമായ വാഗ്ദാനം വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു: "രാമൻ മാത്രമാണ് ഈ ദുഷ്ടരെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ. നിങ്ങൾക്ക് ധർമ്മവും പ്രശസ്തിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ എനിക്ക് നൽകണം." രാജാവിന്റെ മനസ്സ് തമ്മിലടിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ കരുതലോടെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "രാമൻ ഒരു ബാലനാണ്, അവൻ പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയുന്നില്ല. ഞാൻ അവനെ വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ, നിങ്ങൾ എങ്കിലും അവനെ എടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ ഒരു നാല്പത് സൈന്യത്തോടെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കണം." ഇങ്ങനെ, രാജാവിന്റെ ഭയവും സ്നേഹവും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ, വിശ്വാമിത്രൻ തന്റെ ദിവ്യമായ ദൗത്യത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഇത്, മഹാനായ രാജാവിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയും, വിശ്വാമിത്രന്റെ പ്രത്യാശയും നിറഞ്ഞ ഒരു കഥയായിരുന്നു, ഒരു പുത്രന്റെ സുരക്ഷയും, ദൈവത്തിന്റെ ആഹ്വാനവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം.