ഒരു ദിവസം, മഹാരാജാവ് തന്റെ ദൈവികവും മാനവികവുമായ കടമകൾ ശരിയായി നിർവഹിച്ചിട്ടുണ്ടോയെന്ന് ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം പ്രഗൽഭനായ വസിഷ്ഠനെ കാണുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. വസിഷ്ഠൻ, മറ്റ് സത്ത്വികരെയും ആദരിച്ച്, ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ, മഹാരാജാവിന്റെ വസതിയിലെത്തുകയും ചെയ്തു. രാജാവ്, വസിഷ്ഠനെ ആദരിച്ച്, അവന്റെ സീറ്റ് എടുത്തു. രാജാവ് വിസ്വാമിത്രനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ വരവ് അമൃതം പോലെ, തീരാത്ത കനത്ത മഴ പോലെ, ഒരു മക്കൾ ഇല്ലാത്തവനു മകന്റെ ജനനം പോലെയാണ്. നിങ്ങൾക്കുള്ള വരവ് എന്റെ ജീവിതത്തെ പൂർത്തിയാക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം നല്ലതായിരിക്കുകയാണ്. ബ്രാഹ്മണരുടെ പ്രഭുവായ നിങ്ങളെ കണ്ടതിൽ എന്റെ രാത്രിയും ഭാഗ്യവതിയാകുന്നു. നിങ്ങൾ austerity കൊണ്ട് പ്രഭവിച്ച ബ്രഹ്മർഷിയായിരിക്കുന്നു, എന്നെ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് ധന്യനാക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എന്ത് അഭിലാഷം ഉണ്ട്? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു." വിസ്വാമിത്രൻ, രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഈ പെരുമാറ്റം നിങ്ങളെ മാത്രം യോജിക്കുന്നു, രാജാവേ, നിങ്ങൾ വസിഷ്ഠന്റെ lineage ൽ ജനിച്ചവനാണ്. ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു; ഈ ദൗത്യം നിങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കണം. ഞാൻ ഒരു വ്രതം പാലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ രണ്ടു ദേവദാസികൾ, അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രൂപത്തിലേക്ക് മാറാൻ കഴിയും, അതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു." "ഈ വ്രതം പലമുറ്റങ്ങളിൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ രണ്ടു ശക്തമായ രാക്ഷസന്മാർ, മാർച്ചിയും സുബാഹുവും, പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അവർ അർദ്ധവേദിയിൽ രക്തം ഒഴിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടു വ്രതം അശുദ്ധമാകുന്നു. ഞാൻ ദു:ഖിതനായി അവിടെ നിന്നു പിന്മാറുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ കശ്മലത്തിലേക്ക് പോകാൻ മനസ്സില്ല. രാജാവേ, നിങ്ങൾ എന്റെ മകൻ രാമനെ നൽകണം, അവൻ ധീരതയിൽ സത്യസന്ധനാണ്." "രാമൻ, കാക്കയുടെ പറ്റിയുള്ള മകൻ, എന്റെ ദിവ്യശക്തി കൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനാണ്. അവൻ ഈ രാക്ഷസന്മാരെ നശിപ്പിക്കും, ഞാൻ അവനിൽ അനേകം അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകും, ഈ കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല. രാമനാൽ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തി ലഭിക്കും, ഈ രണ്ടു രാക്ഷസന്മാർ രാമനോട് എങ്ങനെ നേരിടും?" "രാമൻ, രഘുവിന്റെ മകൻ, ഈ രണ്ടു ദേവദാസികളെ നശിപ്പിക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുകയുള്ളൂ. നിങ്ങളുടെ മകനെ വേണ്ടി സ്നേഹത്തോടെ ആലോചിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കാകില്ല, രാജാവേ. ഞാൻ നിങ്ങളെ ഉറപ്പുനൽകുന്നു: ഈ രണ്ട് രാക്ഷസന്മാർ നശിക്കുമെന്ന് അറിയുക. വസിഷ്ഠൻ, അത്യുദാത്തനായവൻ, അവനെ അറിയുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് ഭൂമിയിൽ ധർമ്മവും മഹാന്മാരുടെ പ്രശസ്തിയും ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് രാമനെ നൽകണം." "ദശരഥൻ, നിങ്ങളുടെ മന്ത്രിമാർ സമ്മതിച്ചാൽ, അവർക്ക് വസിഷ്ഠൻ മുന്നിൽ നിന്നു, നിങ്ങൾ രാമനെ എനിക്ക് നൽകണം. ഈ യജ്ഞത്തിന്റെ കാലം പത്ത് രാത്രി ഉണ്ടാകുന്നു, രാമൻ, കമലാക്ഷൻ, ഈ സമയത്തെക്കാൾ വൈകില്ല." വിസ്വാമിത്രൻ മൗനം പാലിച്ചു; എന്നാൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, മഹാരാജാവ് വലിയ ദു:ഖത്തിൽ പതറുകയും, ഭയത്തോടെ ഉയർന്നു, തന്റെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ നിന്നു. മഹാരാജാവ്, വിസ്വാമിത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ഹൃദയത്തെ തകർത്ത്, അവൻ വേദനയോടെ തന്റെ സീറ്റിൽ നിന്നു ഉയർന്നു. "എന്റെ രാമൻ, കമലാക്ഷൻ, ഇപ്പോഴും പതിനാറ് വയസ്സായിട്ടില്ല; അവൻ രാക്ഷസന്മാരോട് പോരാടാൻ യോഗ്യനായവനല്ല. എന്റെ ആക്ഷോയ്ഹിണി സേനയെ ഞാൻ നയിക്കുന്നു; ഈ സേനയോടുകൂടി ഞാൻ രാക്ഷസന്മാരെ നേരിടാൻ പോകുന്നു. എന്റെ ഈ സൈന്യത്തിലെ സൈനികർ ധീരരും ശക്തരുമാണ്; അവർ രാക്ഷസന്മാരുടെ കൂട്ടത്തോടു പോരാടാൻ യോഗ്യരാണ്; നിങ്ങൾ രാമനെ എടുക്കരുത്." ഈ സംഭാഷണങ്ങൾ, മഹാരാജാവിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയും ഭയവും ഉളവാക്കി.