ഇപ്പോൾ മഹാമഹിമയുള്ള വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ രണ്ടാം സര്ഗം ഞാൻ വിവരിക്കാം. അതിഥ്യാസ്വീകരണം കഴിഞ്ഞ ശേഷം, രാമൻ എല്ലാ മഹർഷിമാരോടും വിടപറഞ്ഞു, സൂര്യോദയദിശയിലേക്കു നടന്ന് കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം രാമൻ കാട്ടിന്റെ അതി ആന്തരഭാഗങ്ങളിൽ കടന്നപ്പോൾ, അവിടെ പക്ഷികൾ പാടാതെയും, പുഴുക്കളുടെ ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങുന്ന ശൂന്യമായ കാട്ട് കണ്ടു. അവിടെ സീതയോടൊപ്പം കകുത്സ്ഥകുലത്തിൽ നിന്നുള്ള രാമൻ ഭയാനകവും ഗർജ്ജനയുമായ, കാട്ടുമൃഗങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മലശിഖരത്തെപ്പോലെയുള്ള ഒരു മനുഷ്യഭക്ഷകനെയാണ് കണ്ടത്. ആ ദാനവന് ആഴത്തിൽ കവിഞ്ഞ കണ്ണുകളും, വലിയ വായും, വിചിത്രവും വൃദ്ധിയുള്ള വയറും, ഭയാനകവും വിചിത്രവുമായിരുന്നു. അവൻ പുലിവെള്ളം ധരിച്ചിരുന്നതും, അതിൽ ഇപ്പോഴും കൊഴുപ്പും രക്തവും പാടുകളോടെ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഭയമായും, പകൽ തിന്നുന്ന യമനെപ്പോലെയും ആകുന്നു. അവൻ മൂന്ന് സിംഹങ്ങളെയും, നാലു പുലികളെയും, രണ്ടു പുലികളെയും, പത്ത് കുരങ്ങുകളെയും, ഒരു വലിയ ആനയുടെ തലയും കൊമ്പുകളും കൊഴുപ്പിൽ മുക്കിയതുമായ അവയെല്ലാം ഇരുമ്പ് കൂക്കിലേറ്റി, ഭയങ്കരവായ ശബ്ദത്തോടെ ഗർജ്ജിച്ചു. രാമനും, ലക്ഷ്മണനും, മിഥിലയുടെ സീതയെയും കണ്ടപ്പോള് ആ ദാനവൻ കുപിതനായി, കാലാന്തകനെപ്പോലെ ഭയാനകശബ്ദത്തോടെ നിലം കുലുക്കുന്നതുപോലെ അവരിലേക്കു ഓടിയെത്തി. അവൻ വൈദേഹിയെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് പിൻവലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളീ ജടയും വല്കലവും ധരിച്ച് ഒരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം കാട്ടിൽ വന്നിരിക്കുന്നതിൽ നിങ്ങളുടെ ആയുഷ്ക്കാലം തീർന്നിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ വില്ലും അമ്പും വാളും കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, ദണ്ഡകാരണ്യത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം എങ്ങനെ വസിക്കുന്നു? നിങ്ങൾ ആരാണ്, പാപികളേ, ധർമ്മഭ്രഷ്ടന്മാരേ, മഹർഷിമാരെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നവരേ? ഞാൻ വിരാധൻ, ഈ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന രാക്ഷസൻ. ഞാൻ എപ്പോഴും ആയുധധാരിയായി, മഹർഷിമാരുടെ മാംസം ഭക്ഷിച്ച് ഈ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഈ രമണീയരൂപിണിയായ സ്ത്രീ എന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കും. നിങ്ങൾ ഇരുവരെയും യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലും, നിങ്ങളുടെ രക്തം കുടിക്കും," അങ്ങനെ ദുഷ്ടനും ദുരാശയനുമായ വിരാധൻ പറഞ്ഞു. വിരാധന്റെ അഹങ്കാരപൂർവമായ വാക്കുകൾ കേട്ട സീത, ജനകന്റെ മകൾ, ഭയത്താൽ വിറെച്ച് കാറ്റിൽ ആലപ്പം കുലുങ്ങുന്ന വാഴക്കൊമ്പുപോലെ നടുങ്ങി. സീതയെ വിരാധന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്നതും ഭയത്താൽ വിറയുന്നതും കണ്ട രാഘവൻ, വായ് വരണ്ടവനായി ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു: "സൗമ്യ, നോക്കു, ജനകന്റെ പുത്രിയായ എന്റെ ധർമ്മപത്നി, ഈ വിരാധന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്നു. രാജകുമാരിയായ അവൾ, എല്ലാ സൗഖ്യങ്ങളിലും വളർന്നവളാണ്. ഞങ്ങൾക്കു പ്രിയമായതെല്ലാം, അവളുടെ ആഗ്രഹമായതെല്ലാം, കൈകേയി ഇന്ന് സാധിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ രാജ്യംകൊണ്ടു തൃപ്തിയില്ല, പുത്രന്റെ ഗുണം മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യം, ദൂരദർശിനിയായ അവൾ. ഞാൻ എല്ലാവർക്കും പ്രിയനായവനെ കാടിലേക്ക് അയച്ചതിൽ, എന്റെ ആ മദ്ധ്യമായ അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് മനസ്സിലാവശ്യമായതെല്ലാം ലഭിച്ചു." "സീതയെ മറ്റൊരാളാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്നു, സൌമിത്രി, അച്ഛന്റെ മരണമോ, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നതോ അത്ര വേദനയില്ല." കകുത്സ്ഥൻ ഇങ്ങനെ ദു:ഖത്തിലും കണ്ണുനീരിലും മുഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ലക്ഷ്മണൻ, കോപത്തോടെ, നിയന്ത്രിതനായ പാമ്പുപോലെ ഉണ്ണരുന്നു പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെയും രക്ഷകൻ, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെയാണ്. എനിക്ക് നീ അടിമയായിരിക്കുമ്പോൾ നീ എന്തിനാണ് ദു:ഖിക്കുന്നത്? ഇന്ന് എന്റെ അമ്പുകൊണ്ട് കോപത്തിൽ വീഴ്ത്തപ്പെട്ട്, വിരാധൻ രക്തത്തിൽ ഭൂമിയെ ചുവപ്പിക്കും. രാജ്യം കൊണ്ടുള്ള കോപം ഞാൻ ഭരതനോടു കാണിച്ചപോലെ, ഇപ്പോൾ ഈ വിരാധനോടാണ് കാണിക്കുക, ഇന്ദ്രൻ വജ്രം പർവതത്തിൽ എറിയുന്നതുപോലെ. എന്റെ ഭുജശക്തിയിൽ നിന്നുള്ള മഹാബാണം അവന്റെ വലിയ നെഞ്ചിൽ പാഞ്ഞ്, ജീവൻ വേര്പെടുത്തി, അവൻ നിലത്ത് ഉരുണ്ടു വീഴും." ഇപ്പോൾ മഹാമഹിമയുള്ള അരണ്യകാണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം സര്ഗം തുടങ്ങുന്നു. വീണ്ടും വിരാധൻ കാട്ട് മുഴുവനും നാദിപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു: "നിങ്ങൾ ആരാണ്? എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?" അപ്പോൾ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ നിന്നുള്ള മഹാതേജസ്വിയായ രാമൻ, ചോദ്യം കേട്ടു മറുപടി പറഞ്ഞു. രാമന്റെ വീര്യം മനസ്സിലാക്കി വിരാധൻ പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു ഞാൻ പറയും, രാജാവേ, രാഘവാ, കേൾക്കൂ. ഞാൻ ജാവ എന്നവന്റെ പുത്രൻ, അമ്മ ശതഹൃദാ. ഭൂമിയിലെ എല്ലാ രാക്ഷസന്മാരും എന്നെ വിരാധ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. തപസ്സിലൂടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ഞാൻ വരങ്ങൾ നേടി; ഈ ലോകത്ത് ആയുധങ്ങളാൽ കൊല്ലപ്പെടാൻ കഴിയില്ല, വെട്ടാനും തുളയ്ക്കാനും കഴിയില്ല. ഈ സ്ത്രീയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, നിങ്ങൾ ഇരുവരും എങ്ങനെ വന്നുവോ അങ്ങനെ തന്നെ ഉടൻ തിരിച്ചു പോവൂ; അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവൻ ഞാൻ എടുത്തുകളയും." അപ്പോൾ രാമൻ, കണ്ണ് ചുവപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആ ദുഷ്ടനും വികൃതശരീരിയുമായ വിരാധനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "നീ ദുഷ്ടൻ, നീ ചീത്തയും പാപിയും! മരണത്തെ തേടുകയാണ് നീ. നിൽക്കു, യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറാവു, എൻറെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല." അപ്പോൾ രാമൻ തന്റെ വില്ലിൽ അമ്പ് കെട്ടി, അതിവേഗത്തിൽ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ വിരാധനെ ലക്ഷ്യമാക്കി വിട്ടു. ഏഴ് സ്വർണ്ണപക്ഷമുള്ള, അതിവേഗമുള്ള അമ്പുകൾ, ഗരുഡൻ കാറ്റുപോലെ, അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തുളച്ചു, രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുകൊണ്ട് തീപോലെ പ്രകാശിച്ച് നിലത്ത് വീണു. ആ കുരുക്കിൽ വിരാധൻ വൈദേഹിയെ നിലത്ത് വെച്ചു, കോപത്തോടെ കുന്തം എടുത്ത് രാമനും ലക്ഷ്മണനുമേൽ ഭയാനകമായി ആക്രമിച്ചു. വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഗർജ്ജിച്ചു, ഇന്ദ്രന്റെ പതാകപോലെയുള്ള കുന്തം ഉയർത്തി, യമനെപ്പോലെ വായ്തുറന്ന് ഭയാനകമായി അവൻ അവിടെ പ്രകാശിച്ചു.