രാജാവ് ആനന്ദപൂർണ്ണമായ മുഖത്തോടെ മഹർഷിയെ സ്വീകരിക്കാൻ അർഘ്യജലം സമർപ്പിച്ചു. വിശ്വാമിത്രൻ ആ ജലം ശാസ്ത്രീയവിധിയനുസരിച്ച് സ്വീകരിച്ചു. അതിനുശേഷം മഹർഷി രാജാവിനോടു നഗരത്തിൽ, ധനാഗാരത്തിൽ, രാജ്യത്തിൽ, ബന്ധുക്കളിലും സുഹൃത്തുക്കളിലും എല്ലാം ക്ഷേമം ഉണ്ടോ എന്നും, അവന്റെ ഐശ്വര്യവും സമൃദ്ധിയും അക്ഷുണ്ണമാണോ എന്നും സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചു. കൌശിക മഹർഷി രാജാവിനോട് അവന്റെ അടിപ്പടികളെയും ചുറ്റുപാടിലുള്ള ശത്രുക്കളെയും കീഴടക്കിയിട്ടുണ്ടോ എന്നും അന്വേഷിച്ചു. ദൈവികവും മാനുഷികവുമായ കര്മ്മങ്ങള് ശരിയായ രീതിയില് നിര്വഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നും മഹർഷി ചോദിച്ചു. വസിഷ്ഠന് മഹർഷിയേയും കണ്ടു അവന്റെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു. മഹർഷി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റ് ഋഷിമാരെയും യഥാവിധി അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. എല്ലാവരും സന്തോഷഹൃദയങ്ങളോടെ രാജാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടേക്ക് എത്തിയ മഹർഷിമാരെ രാജാവ് യഥോചിതമായി ആദരിച്ചു, അവര് ഇരിക്കേണ്ട സ്ഥാനങ്ങളില് ഇരുന്നു. അതിനുശേഷം, സന്തോഷപൂർവ്വമായ മനസ്സോടെ രാജാവ് മഹർഷി വിശ്വാമിത്രനോടു സംസാരിച്ചു. അതിവിശാലഹൃദയനായ രാജാവ് മഹർഷിയെ ആദരിച്ച് പറഞ്ഞു: “ഭഗവന്, നിങ്ങളുടെ വരവ് എനിക്ക് അമൃതം ലഭിച്ചതുപോലെയാണ്, വരൾച്ചക്കാലത്ത് മഴ ലഭിച്ചതുപോലെയാണ്, പുത്രഹീനനു പുത്രൻ ജനിച്ചതുപോലെയാണ്, നഷ്ടപ്പെട്ടത് വീണ്ടെടുക്കുന്നതുപോലെയാണ്, മഹാസമ്പത്ത് ലഭിച്ചതുപോലെയാണ്. ഈവിധം, മഹർഷേ, നിങ്ങളുടെ വരവ് ഞാൻ അത്രമേൽ ഭാഗ്യമായി കരുതുന്നു. സ്വാഗതം! നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായത് എന്താണ്? നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്റെ ഭാഗത്ത് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ഭഗവൻബ്രാഹ്മണ, നിങ്ങൾ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആരാധ്യൻ. ഭാഗ്യവശാൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തി. ഇന്ന് എന്റെ ജനനവും ജീവിതവും ഫലപ്രദമായി. ബ്രാഹ്മണനാഥനെ ഞാൻ കണ്ടതുകൊണ്ടു എന്റെ രാത്രി അതിമംഗളമായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ രാജർഷി എന്ന നിലയിൽ പ്രശസ്തനായിരുന്നു, എന്നാൽ തപസ്സിലൂടെ നിങ്ങളുടെ പ്രകാശം വർദ്ധിച്ചു. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ബ്രഹ്മർഷി സ്ഥാനം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ ഞാൻ അനേകം രീതിയിൽ ആരാധിക്കേണ്ടവനാണ്. ഭഗവൻ, ഇതെനിക്ക് അതിമഹത്തായ ശുദ്ധമായ അനുഭവമാണ്. നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ പുണ്യശേഖരത്തിലാണെന്നു തോന്നുന്നു. നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് വന്നതെന്ന് ദയവായി പറയൂ. നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം നിറവേറാൻ ഞാൻ സഹായിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. വ്രതനിഷ്ഠനായ ഭഗവൻ, നിങ്ങൾക്ക് പറയാൻ മടിക്കേണ്ടതില്ല. ഞാൻ എല്ലാറ്റിലും നിർവാഹകനാണ്, എന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്റെ ദൈവിക രക്ഷകനാണ്. ഈ മഹാഭാഗ്യം എനിക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ വരവിലൂടെ പരമധർമ്മം ഉണരുന്നു. രാജാവിന്റെ ഈ വിനയപൂർവ്വവും ഹൃദയസ്പർശിയുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, മഹർഷി വിശ്വാമിത്രന്റെ മനസ്സിൽ അതിയായ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ഇതിന്റെ പിറകെ മഹർഷി വിശ്വാമിത്രൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ആനന്ദത്തിൽ രോമാഞ്ചം തോന്നി. “നിന്റെ പോലുള്ളവർക്കു മാത്രമാണ് ഇങ്ങനെ പെരുമാറ്റാൻ കഴിയുക; വസിഷ്ഠനാമം വഹിക്കുന്ന മഹാവംശജനായ രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ മറ്റാർക്കും ഇതിന് സാധിക്കില്ല. എന്റെ മനസ്സിൽ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യം, ആ കര്മ്മം, നീ നിർവഹിക്കണം; നീ പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിക്കണം. ഞാൻ ഒരു വ്രതം ആചരിക്കുന്നു, എന്നാൽ അതിന്റെ പൂർത്തിക്കായി രണ്ടുപേരായ അസുരന്മാർ, മാരീചനും സുബാഹുവും, പല രൂപങ്ങളെടുത്ത് അതിനെ തടയുന്നു. വ്രതം പലതവണ നിർവഹിച്ചിട്ടും, അതിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ ഇവർ വരുന്നു. അവർ യാഗവേദിയിൽ മാംസവും രക്തവും ചൊരിയുന്നു; അങ്ങനെ വ്രതം അശുദ്ധമാകുന്നു, പൂർത്തീകരണം തടസപ്പെടുന്നു. എനിക്ക് ക്ഷീണവും നിരാശയും തോന്നി ഞാൻ അവിടം വിട്ടുപോകുന്നു, എന്നാൽ രാജാവേ, എനിക്ക് കോപം വരാൻ മനസ്സില്ല. അവിടെ ഇങ്ങനെയാണ് സ്ഥിതി, ശാപം അപ്പോൾ നീങ്ങുന്നില്ല. രാജാവേ, നീ നിന്റെ മകനായ രാമനെ എനിക്ക് നൽകി തരണം; യഥാർത്ഥ ധൈര്യശാലിയായ രാമനെ. നിന്റെ മൂത്തമകനായ രാമനെ, കാക്കയുടെ ചിറകുപോലെയുള്ള കേശമുള്ള ധീരയുവാവായ രാമനെ, എന്റെ ദൈവികശക്തിയിൽ സംരക്ഷിച്ച് ഞാൻ കൊണ്ടുപോകും. അവൻ ആ അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കും; ഞാൻ അവനു അനേകം അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകും — ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവനിലൂടെ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും കീര്ത്തി ലഭിക്കും; ആ ഇരുവരും രാമന് എതിരാളികളല്ല. രഘുപുത്രനായ രാമനെ ഒഴികെ മറ്റാരാലും ആ ഇരുവരെയും സംഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവർക്ക് മഹാത്മാവായ രാമനോടു തുല്യരല്ല; രാജാവേ, മകനെപ്പറ്റിയുള്ള സ്നേഹം നിന്നെ ബാധിക്കരുത്. ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു: ആ ഇരുവരും നശിക്കും; ഞാൻ രാമനെ അറിയുന്നു. വസിഷ്ഠനും മറ്റുള്ള തപസ്സനിഷ്ഠരും അവനെ അറിയുന്നു. ഭൂമിയിൽ നീ ധർമ്മവും മഹത്തായ കീര്ത്തിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സ്ഥിരത ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, രാജാവേ, ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന രാമനെ എനിക്ക് നൽകണം; നിന്റെ മന്ത്രിമാർ സമ്മതിച്ചാൽ. വസിഷ്ഠൻമുൻപിൽ നിന്റെ ഉപദേശകർ എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചാൽ, നീ നിന്റെ പ്രിയപുത്രനായ, ആസ്വാദനരഹിതനായ രാമനെ എനിക്ക് നൽകണം. യാഗം നടത്തേണ്ട കാലം പത്ത് രാത്രിയാണ്; അതിനപ്പുറം രാമൻ താമസിക്കേണ്ടതില്ല, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹർഷി വിശ്വാമിത്രൻ മൗനത്തിലായി. മഹർഷിയുടെ ഈ മംഗളമായ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ്, രാജാധിരാജൻ, വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകയാൽ നടുങ്ങി, മയങ്ങി. അദ്ദേഹം മനസ്സു തിരിച്ചെടുത്തു, ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലും ആകി എഴുന്നേറ്റു. മഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ രാജാവിന്റെ ഹൃദയവും മനസ്സും തുളച്ച് കടന്നു. ആ മഹാനായ രാജാവ്, ദുഃഖത്തിൽ ആഴ്ന്ന്, അശാന്തനായി, തന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്നു എഴുന്നേറ്റു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി, മഹർഷി വിശ്വാമിത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് കുറെ നേരം അജ്ഞാനമായിരുന്നുവെങ്കിലും, മനസ്സു തിരിച്ചെടുത്തശേഷം അദ്ദേഹം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.