രാജാവ് എന്ന നിലയില് സത്യം, കരുണ എന്നിവയാണ് ശാശ്വതമായ ധര്മങ്ങള്; അതുകൊണ്ടാണ് രാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം സത്യത്തിലാണെന്ന് പറയുന്നത്, സത്യത്തില് തന്നെയാണ് ലോകം നിലനില്ക്കുന്നത്. മഹര്ഷികളും ദേവതകളും സത്യത്തെ അത്യുച്ചത്വം നല്കി കണക്കാക്കുന്നു; ഈ ലോകത്ത് സത്യം പറയുന്നവന് തന്നെ പരമാവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. ജനങ്ങള് പാമ്പിനെ ഭയന്ന് എങ്ങനെ അകലം പാലിക്കുമോ, അതുപോലെ തന്നെ അസത്യവാദികളില് നിന്നും അവര് അകലെ പോകുന്നു; ഈ ലോകത്ത് ധര്മം മഹത്തായതും, സ്വര്ഗത്തിന്റെ മൂലമാണ് സത്യമെന്ന് പറയുന്നു. ഈ ലോകത്ത് സത്യമാണ് പരമാധികാരി; ഐശ്വര്യദേവി എന്നും സത്യത്തോടൊപ്പമാണ്; എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സത്യത്തില് അധിഷ്ഠിതമാണ്, സത്യത്തിന് മേലുള്ള സ്ഥാനം ഒന്നുമില്ല. വേദങ്ങളില് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദാനം, യജ്ഞം, ഹോമം, തപസ്സു—ഇവയൊക്കെയും സത്യത്തില് അധിഷ്ഠിതമാണ്; അതുകൊണ്ടു സത്യത്തിന് ഭക്തിയോടെ നില്ക്കണം. ഒരുവന് ലോകത്തെയും, കുടുംബത്തെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു; ഒരുവന് നരകത്തിലേക്ക് വീഴുകയും, ഒരുവന് സ്വര്ഗത്തില് മഹത്വം നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അച്ഛന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കേണ്ടതില്ലേ എന്നു ചോദിക്കുന്നത്; സത്യവചനം നല്കിയതുകൊണ്ട് സത്യത്തിന് ഞാൻ ബദ്ധനാണ്. ലോക്യമായ ആഗ്രഹം കൊണ്ടോ, ഭ്രമം കൊണ്ടോ, അജ്ഞാനത്താലോ അല്ലെങ്കില് അന്ധകാരത്താലോ, ഞാൻ സത്യത്തിന്റെ പാലം തകര്ക്കില്ല; ഗുരുവിന് സത്യവാക്ക് നല്കിയിരിക്കുന്നതിനാലാണ്. വാക്ക് പാലിക്കാത്തവരില് നിന്നും ദേവതകളും പിതൃപുരുഷന്മാരും ഹോമങ്ങള് സ്വീകരിക്കാറില്ലെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ ധര്മവും സത്യവും എന്റെ ആത്മാവില് ഞാൻ നേരിട്ട് കാണുന്നു; മഹാത്മാക്കള് ചുമക്കുന്ന ഭാരത്തിന് ഇതാണ് അര്ത്ഥം. ക്ഷത്രിയന്റെ കര്ത്തവ്യം അന്ധമായി ചെയ്യേണ്ടതില്ല; അതില് അത്യാധര്മം കലര്ന്നാല്, അതു ദുഷ്ടരും ക്രൂരരും ലോഭികളും പാപകര്മികളും അനുഷ്ഠിച്ചാല്, ആ കര്മ്മം ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നും ഞാൻ പറയുന്നു. ശരീരത്താല്, മനസ്സില് ചിന്തിച്ച്, വാക്കിലൂടെ അസത്യം പറഞ്ഞ്—മൂന്നു വഴിയിലാണ് പാപം സംഭവിക്കുന്നത്. ഭൂമി, കീര്ത്തി, മഹത്വം, ഐശ്വര്യം—ഇവയൊക്കെയും സത്യനിഷ്ഠനോടാണ് അനുഗ്രഹം കാണിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട് സത്യത്തില് സ്ഥിരത പുലര്ത്തണം. മഹാനായവരേ, നിങ്ങൾ എന്നെ എന്റെ ധര്മത്തില് നിന്ന് വിട്ടുനിര്ത്താന് ഉപദേശിച്ചാലും, അതു യുക്തിയുള്ളതാണെങ്കിലും, നല്ലതായതു പോലും അയോഗ്യമായിത്തീരാം; എന്നിരുന്നാലും, ദയവായി നിങ്ങള് പറയുന്നത് ചെയ്യൂ. ഗുരുവിന് വാക്ക് നല്കി ഞാൻ വനവാസം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കില്, ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ ഉപേക്ഷിച്ച് ഭാരതനു വേണ്ടി എങ്ങനെ ഞാൻ അത് പാലിക്കാം? ഗുരുവിന് സാക്ഷിയായി ഞാൻ എടുത്ത പ്രതിജ്ഞ ഉറപ്പായിരുന്നു; അന്നാണ് കൈകേയി രാജ്ഞി അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചത്. ഇങ്ങനെ നിർമലമായും, അഹാരം നിയന്ത്രിച്ച്, വനത്തില് വസിച്ച്, മൂലങ്ങള്, പുഷ്പങ്ങള്, ഫലങ്ങള് എന്നിവകൊണ്ട് പിതാക്കന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങള് നിയന്ത്രിച്ച്, സത്യം പാലിച്ച്, ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യരുതാത്തതും തിരിച്ചറിയുന്നവനായി ജീവചര്യ തുടരുന്നു. ഈ കര്ഷത്രഭൂമിയില് എത്തിയാല്, ചെയ്യേണ്ട നല്ല കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്യണം; അഗ്നി, വായു, സോമന് ഇവര് കര്മ്മഫലങ്ങള് സ്വീകരിക്കുന്നു. ദേവേന്ദ്രന് നൂറ് യജ്ഞങ്ങള് നടത്തി സ്വര്ഗത്തിലേക്കുയര്ന്നുവെന്നതുപോലേ, മഹർഷികള് കഠിനതപസ്സിലൂടെ സ്വര്ഗം നേടി. അസഹ്യമായ ശക്തിയോടെ, അസ്തിക്യവിരുദ്ധമായ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള്, രാജകുമാരന് ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ വാക്കുകള്ക്ക് മറുപടി പറഞ്ഞു. സത്യം, ധര്മം, വീര്യം, ജീവികള്ക്കുള്ള കാരുണ്യം, സന്മൃദുവായ വാക്ക്, ദ്വിജന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും അതിഥികളെയും ആദരിക്കല്—ഇവയാണ് സ്വര്ഗത്തിലേക്കുള്ള മാര്ഗ്ഗം എന്നു ധീരന്മാര് പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ കാര്യങ്ങള് മനസ്സിലാക്കി, ഏകാഗ്രതയോടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാര് യഥാര്ത്ഥ ധര്മം അനുഷ്ഠിച്ച്, പരലോകം പ്രാപിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു. എന്റെ പിതാവ് തെറ്റായ മനസ്സുള്ള നിങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചതിനെ ഞാൻ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു; അസ്തിക്യവിരുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവന് ധര്മമാര്ഗ്ഗത്തില് നിന്ന് തെറ്റിപ്പോയവനാണ്. ഒരു കള്ളനെപ്പോലെ, അസ്തിക്യവിരുദ്ധനായവനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; അതുകൊണ്ട് അസ്തിക്യവിരുദ്ധന് ഏറ്റവും സംശയാസ്പദനാണ്—ബുദ്ധിമാന്മാര് അവരുമായി ഒരിക്കലും കൂട്ടുകൂടരുത്. നിങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് വന്നവരും, അതിലും വലിയവരും, ലോകം ജയിച്ച് അനേകം ശുഭകര്മ്മങ്ങള് ചെയ്തു; അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഹോമവും യജ്ഞവും മഹത്തായതും ശുഭകരവുമാണ്. ധര്മത്തിന് സമര്പ്പിതരായി, സദ്ഗുണമുള്ളവരുമായി, പ്രകാശവാന്മാരായി, ദാന-ധര്മങ്ങളില് ശ്രേഷ്ഠരായി, അഹിംസയും നിര്മലതയും പുലര്ത്തി ജീവിച്ച മഹര്ഷികള് ലോകത്ത് ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ദേഷ്യഭരിതമായ വാക്കുകള് പറഞ്ഞ രാമനോട്, മഹാത്മാവായ ബ്രാഹ്മണന് വീണ്ടും സത്യവും വിശ്വാസവും സ്നേഹപൂര്വ്വമായും മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞാന് അസ്തിക്യവിരുദ്ധന്റെ വാക്കുകള് പറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഞാന് അസ്തിക്യവിരുദ്ധനല്ല, ഒന്നുമില്ലെന്നും പറയുന്നവനുമല്ല. സമയത്തിന്റെ അനുസരണയില് ഞാന് വിശ്വാസിയാവുകയും, മറ്റൊരു സമയത്ത് അസ്തിക്യവിരുദ്ധനാവുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. ഇപ്പോള് ആ സമയം വന്നതുകൊണ്ടാണ് അസ്തിക്യവിരുദ്ധമായ വാക്കുകള് പറഞ്ഞത്; രാമാ, നിന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാനും, നിന്റെ അനുകൂലത നേടാനുമാണ് ഞാന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്." ഇങ്ങനെ മഹര്ഷി വാല്മീകിയുടെ ശ്രീരാമായണത്തിലെ അയോഗ്ധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ നൂറ്പത്തൊമ്പതാം സര്ഗ്ഗം സമാപിക്കുന്നു. രാമന് കോപത്തോടെ നിന്നത് കണ്ട വസിഷ്ഠന് അവനോട് പറഞ്ഞു: "ജാബാലിയും ലോകത്തിന്റെ വരവിനെയും പോകലിനെയും അറിയുന്നവനാണ്. നിന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാനാണ് അവന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്; ഇപ്പൊള് നീ ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് എന്റെ വാക്കുകള് കേള്ക്കണം. ആദ്യത്തില് എല്ലാം ജലം മാത്രമായിരുന്നു; അതില് ഭൂമി രൂപം കൊണ്ടു. പിന്നീട് സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഉദിച്ചു. പിന്നീട്, ഒരു വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച് ഭൂമിയെ ഉയർത്തി. ആകാശത്തില് നിന്നു ജനിച്ച, ശാശ്വതനും, അക്ഷരനുമായ ബ്രഹ്മാവ് സ്വയംഭുവായും, തന്റെ ആത്മസംയമനം നേടിയ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. അവനില് നിന്ന് മറീചി ജനിച്ചു; മറീചിയില് നിന്ന് കശ്യപന് ജനിച്ചു. കശ്യപനില് നിന്ന് വിവസ്വാന് ജനിച്ചു; വിവസ്വാനില് നിന്ന് മനു ജനിച്ചു. മനു, ഈ സൃഷ്ടിയുടെ പ്രാചീനാധിപന്, ഇക്ഷ്വാകുവിനെ പുത്രനായി ലഭിച്ചു. മനു ആദ്യം ഈ സമൃദ്ധമായ ഭൂമി ഇക്ഷ്വാകുവിന് നല്കി; ഇക്ഷ്വാകു അയോഗ്ധ്യയുടെ ആദ്യ രാജാവാണെന്ന് അറിയണം. ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പ്രശസ്തനായ പുത്രന് കുക്ഷിയാണ്; കുക്ഷിയില് നിന്ന് വീരനായ വികുക്ഷി ജനിച്ചു. വികുക്ഷിയില് നിന്ന് ശക്തനായ ബാണ ജനിച്ചു; ബാണില് നിന്ന് മഹാബാഹുവും പ്രശസ്തനുമായ അനരണ്യ ജനിച്ചു.