ഗരുഡന് മേല് കയറിയുള്ള വിഷ്ണു, മഴമേഘത്തില് ഇരിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങി, പൊന്നാല് നിര്മ്മിതമായ കങ്കണങ്ങള് ധരിച്ച് ദേവന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠന്മാര് ആലപിച്ചും സ്തുതിച്ചും നിന്നു. അപ്പോള് തന്നെ ബ്രഹ്മാവും അവിടെ എത്തി, മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി നിന്നു; എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭക്തിപൂര്വ്വം നമിച്ച് സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് വിഷ്ണുവിനോട് അഭിമുഖമായി സംസാരിച്ചു. "വിഷ്ണുവേ, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഞങ്ങള് നിന്നെ നിയോഗിക്കുന്നു; അയോധ്യാധിപനായ ദശരഥന്റെ പുത്രനായി ജനിക്കണം," ദേവന്മാര് പറഞ്ഞു. "അവന് ധാര്മ്മികനും ദാനശീലനും മഹർഷികളോടു തുല്യമായ തേജസ്സുള്ളവനുമാണ്; അവന്റെ മൂന്ന് ഭാര്യമാര് ലജ്ജ, ശ്രീ, കീര്ത്തി എന്നിവയുടെ സ്വരൂപങ്ങളാണ്. ഹേ വിഷ്ണോ, അവനു പുത്രനായി നാലു രൂപങ്ങളായി വിഭജിച്ച് മനുഷ്യരൂപത്തില് ജനിച്ച് ലോകങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മഹാരാക്ഷസനെ സംഹരിക്കണം." "ദേവന്മാര്ക്ക് കൊല്ലാനാവാത്ത രാവണനെ യുദ്ധത്തില് സംഹരിക്കണം; അവന് ദേവന്മാരെയും ഗാന്ധര്വന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും മഹർഷികളെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നു. അത്യധികമായ ശക്തിയില് മദിച്ച രാവണന് സപ്തരിഷിമാരെയും ഗാന്ധര്വന്മാരെയും അപ്പസരസ്സുകളെയും ഉപദ്രവിക്കുന്നു. നന്ദനവനത്തില് കളിക്കുന്നവരെ അവന് ക്രൂരതകൊണ്ട് തകർത്തു; അവന്റെ സംഹാരത്തിനായി ഞങ്ങൾ സപ്തരിഷിമാരോടൊപ്പം ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു." "അതുകൊണ്ട് സിദ്ധന്മാര്, ഗാന്ധര്വന്മാര്, യക്ഷന്മാര് ഒക്കെയും നിന്നില് അഭയം തേടുന്നു; ഞങ്ങൾക്കൊക്കെയും നീ പരമാശ്രയമാണ്, ശത്രുനാശകാ. ദൈവങ്ങളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ശത്രുക്കളുടെ സംഹാരത്തിന്നായി മനസ്സു ആക്കണം." ഇങ്ങനെ ദേവന്മാര് വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ചപ്പോള്, ബ്രഹ്മാവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ലോകങ്ങൾทั้งหมดും ആദരിച്ച വിഷ്ണു അവിടെയുള്ള എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, നന്മ ഉണ്ടാകട്ടെ; നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി രാവണനെയും അവന്റെ പുത്രന്മാരെയും മക്കളെയും മന്ത്രിമാരെയും ബന്ധുമാരെയും കൂട്ടാളികളെയും യുദ്ധത്തില് സംഹരിക്കും. ദേവന്മാരെയും മഹർഷികളെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആ ക്രൂരനെയും ഭയാനകനെയും കൊല്ലിയ ശേഷം, മനുഷ്യലോകത്ത് പത്തു ആയിരം വര്ഷവും അതിനൊപ്പം ഒരു ആയിരം വര്ഷവും വസിക്കും. ഭൂമിയില് മനുഷ്യരായി ജനിച്ച് ഈ കാലം മുഴുവന് ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കും." ഇങ്ങനെ വാഗ്ദാനം നല്കി, സ്വയം നിയന്ത്രിതനായ വിഷ്ണു ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു. പിന്നീട് തന്റെ ജന്മസ്ഥലം മനുഷ്യരില് ആലോചിച്ച്, കമലനയനായ വിഷ്ണു നാലു രൂപങ്ങളായി വിഭജിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ദശരഥനെ തന്റെ പിതാവായി തെരഞ്ഞെടുക്കിയത്. ദേവന്മാരും സപ്തരിഷിമാരും ഗാന്ധര്വന്മാരും രുദ്രന്മാരും അപ്പസരസ്സുകളുടെ കൂട്ടങ്ങളും മധുസൂദനനെ ദിവ്യരൂപങ്ങളോടെ സ്തുതിച്ചു. "മഹാബലശാലിയായ, അഭിമാനത്തില് കംഭീരനായ, ദേവാധിപതികളെ വെറുക്കുന്ന, ഋഷിമാരുടെ ശത്രുവായ രാവണന് ലോകത്തിന് ഭയമാണ്; ആ ഭയത്തെ നീക്കം ചെയ്യണം, മുനികളേ രക്ഷകനേ," ദേവന്മാര് വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു. "ആ ഗര്ജ്ജിച്ചുനില്ക്കുന്ന, വീര്യത്തില് ഭയങ്കരനായ രാവണനെയും അവന്റെ സൈന്യത്തെയും ബന്ധുക്കളെയും സംഹരിച്ച ശേഷം, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളില് നിന്ന് മോചിതരായി, ഇന്ദ്രന് സംരക്ഷിക്കുന്ന സ്വര്ഗ്ഗലോകത്തില് വന്നു വിശ്രമിക്കൂ." അവിടെ, ദശരഥന് നടത്തിയ യാഗത്തില് ദിവ്യപായസം നിറച്ച്, അതിനെ പ്രിയഭാര്യയെപ്പോലെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, തന്റെ വിശാലമായ കൈകളില് പിടിച്ചുകൊണ്ട്, ദശരഥന് അതിനെ സ്വയം സ്വീകരിച്ചു; അതെല്ലാം മായാജാലം പോലെ തോന്നി. ഇതിനുശേഷം, ദേവന്മാരുടെ പ്രധാനികളാല് നിയുക്തനായ നാരായണവിഷ്ണു, എല്ലാം അറിയുന്നവനായി, ദേവന്മാരോട് സ്നേഹപൂര്വ്വം ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു: "ദേവന്മാരേ, ആ രാക്ഷസാധിപനായി രാവണന്റെ സംഹാരത്തിന് എന്താണ് മാര്ഗ്ഗം? ആ മാര്ഗ്ഗം സ്വീകരിച്ച്, ഋഷിമാരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവനെ ഞാന് എങ്ങനെ സംഹരിക്കാം?" എന്നതായിരുന്നു വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം. അപ്പോള് ദേവന്മാര് changelessനായ വിഷ്ണുവിനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, യുദ്ധത്തില് രാവണനെ സംഹരിക്കണം." ദുഷ്ടശത്രുവായ രാവണന് ദീര്ഘകാലം കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു; അതിനാല് ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും പുരാതനനുമായ ബ്രഹ്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. സന്തുഷ്ടനായ ബ്രഹ്മാവ് രാക്ഷസന് രാവണന് ഒരു വരം നല്കി: "മനുഷ്യരെ ഒഴികെ മറ്റൊരു ജീവിയാലുമവനു ഭയം ഇല്ല." മനുഷ്യരെ അവന് അവഗണിച്ചു; അങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരം ലഭിച്ച傲慢നായി രാവണന് അഭിമാനിച്ചു. അവന് മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നശിപ്പിക്കുകയും സ്ത്രീകളെയും കവര്ച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു; അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യരില് നിന്നാണ് അവന്റെ സംഹാരം സംഭവിക്കേണ്ടത്. ദേവന്മാരുടെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട വിഷ്ണു, സ്വയം നിയന്ത്രിതനായി, ദശരഥനെ തന്റെ പിതാവായി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അപ്പോഴത്തെ ദശരഥന് മഹാതേജസ്സുള്ളവനും, സന്താനമില്ലാത്തവനും ആയിരുന്നു; പുത്രനുണ്ടാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച്, ശത്രുനാശകനായ ദശരഥന് പുത്രകാമേഷ്ടി യാഗം ചെയ്തു. തീരുമാനമെടുത്ത വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാവുമായി ആലോചിച്ച്, ദേവന്മാരുടെയും മഹർഷികളുടെയും സ്തുതികളോടെ, അവിടെ നിന്ന് അദൃശ്യനായി. അപ്പോള് യാഗം ചെയ്ത ദശരഥന്റെ ഹോമകുണ്ദത്തില് നിന്ന്, അപാരമായ തേജസ്സും ബലവും വീര്യവും ഉള്ള മഹാപുരുഷന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവന് കറുത്തവനായി, ചുവപ്പുനിറമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ചുവന്ന വായും, മൃദുലമായ താടിയും, തിളങ്ങുന്ന മുടിയും ഉള്ളവനായിരുന്നു. ദിവ്യലക്ഷണങ്ങളാല് അലങ്കൃതനായ, ദൈവാഭരണങ്ങള് ധരിച്ച, മലയുടെ ശിഖരത്തോളം ഉയരമുള്ള, സിംഹത്തിന്റെ വീര്യവും ഭംഗിയും ഉള്ളവനായിരുന്നു. സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയെപ്പോലെയുള്ള, വെള്ളിയാല് അലങ്കൃതമായ പൊന്നിന് പാത്രം കൈയില് പിടിച്ചവനായിരുന്നു. ആ പാത്രം ദിവ്യപായസം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; പ്രിയഭാര്യയെപ്പോലെ അത് ആലിംഗനം ചെയ്ത്, വിശാലമായ കൈകളില് പിടിച്ചു, മായാജാലം പോലെ തോന്നിച്ചു. അപ്പോള് രാജാവ് കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, സ്വാഗതം! എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കണം?" അപ്പോള് ബ്രഹ്മാവില് നിന്നു ജനിച്ച ആ പുരുഷന് പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ദേവതകളെ പൂജിച്ചതിനാലാണ് നീ ഇതു ലഭിച്ചത്. മനുഷ്യസിംഹമായ രാജാവേ, ദേവന്മാര് ഒരുക്കിയ ഈ ദിവ്യപായസം സ്വീകരിക്കൂ; സന്താനപ്രദായകവും, പുണ്യവും, ആരോഗ്യവര്ദ്ധകവുമാണ് ഇത്. ഇത് യോഗ്യരായ ഭാര്യമാര്ക്ക് നല്കി, 'ഇത് കഴിക്കൂ' എന്ന് പറയണം. അവരുടെ വഴി, രാജാവേ, നീ ഈ യാഗം നടത്തുന്ന പുത്രന്മാരെ പ്രാപിക്കും." രാജാവ് അതിനാല് സന്തോഷത്തോടെ, ദേവന്മാര് നല്കിയ പൊന്നിന് പാത്രം വിനീതമായി സ്വീകരിച്ചു. അത്ഭുതകരമായ, മനോഹരമായ ആ ദിവ്യപുരുഷനെ ആദരപൂര്വ്വം വന്ദിച്ചു, പരമാനന്ദത്തോടെ അവനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.