രാജ്യത്തിന് രാജാവില്ലാത്തപ്പോള് എങ്ങനെയാണെന്നത് വിശദമായി വിവരിച്ചുകൊണ്ട്, മഹര്ഷികള് ചിന്തിച്ചു. ഒരു രാജ്യത്ത് രാജാവില്ലെങ്കില്, മഹായാഗങ്ങളിലെ ധനിക ബ്രാഹ്മണന്മാര് യോഗ്യര്ക്കു ധാരാളം ദാനങ്ങള് നല്കാറില്ല. രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് നാടകക്കാര്ക്കും നര്ത്തകികള്ക്കും ഇടം ഇല്ല; സമൃദ്ധി നല്കുന്ന ഉത്സവങ്ങളും സംഗമങ്ങളും നടക്കാറില്ല. വ്യാപാരത്തില് ഏര്പ്പെടുന്നവര് വിജയിക്കാറില്ല; കഥകള് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്ക്ക് ആസ്വാദ്യമായ കഥകള് കേള്ക്കുവാനുള്ള സന്തോഷവും നഷ്ടമാകും. അലങ്കരിച്ച യുവതികള് സന്ധ്യാകാലത്ത് തോട്ടങ്ങളില് കൂടിച്ചേരാറില്ല; പുരുഷന്മാര് തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം വേഗമേറിയ രഥങ്ങളിലോ കുതിരകളിലോ കാട്ടിലേക്കു പോകാറില്ല. കൃഷിയിലോ പശുപാലനത്തിലോ ഏര്പ്പെടുന്ന ധനികരും സുരക്ഷിതമായി വാതിലുകള് തുറന്ന് ഉറങ്ങുവാന് കഴിയാറില്ല. രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് അലങ്കാരങ്ങളും മണികളും ധരിച്ച ആനകള് അറുപത് വയസ്സാകുമ്പോഴും രാജപഥത്തില് സഞ്ചരിക്കാറില്ല. അവിടെ ബാണങ്ങളുടെ അമ്പടിയുടെയും അമ്പ് വിടുന്ന ശബ്ദവും പരിശീലനപഠനഭൂമിയില് കേള്ക്കാറില്ല. ദീര്ഘയാത്ര ചെയ്യുന്ന വ്യാപാരികള്ക്ക്, എത്ര സുകൃതം ചെയ്താലും, സുരക്ഷിതമായി യാത്ര ചെയ്യുവാന് കഴിയില്ല. ഒറ്റയാള് സന്യാസിയും സ്വയം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് സ്വതന്ത്രമായി നടക്കാറില്ല; സന്ധ്യാകാലത്ത് ഋഷിയും തിരിച്ചുവരാറില്ല. സുരക്ഷയോ ക്ഷേമമോ അവിടെ നിലനില്ക്കുന്നില്ല; അവിടുത്തെ സൈന്യത്തിന് ശത്രുക്കളെ നേരിടാനാവില്ല. വിലാസമുള്ള കുതിരകളും രഥങ്ങളും അലങ്കരിച്ച് പുരുഷന്മാര് ഒരുമിച്ച് ഉടന് കൂടിച്ചേരാറില്ല. ശാസ്ത്രജ്ഞരായ പുരുഷന്മാര് കാടുകളിലോ വനാന്തരങ്ങളിലോ സമ്പന്നരായി നിലനില്ക്കാറില്ല. ശാസനാനുഷ്ഠാനമുള്ളവര് ദേവാരാധനക്കായി പുഷ്പമാലകളും മധുരങ്ങളും നൈവേദ്യങ്ങളും ഒരുക്കാറില്ല. രാജകുമാരന്മാര് ചന്ദനവും അഗരുവും സുഗന്ധങ്ങളും ധരിച്ച് വസന്തകാലത്തെ വൃക്ഷങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങാറില്ല. ജലം ഇല്ലാത്ത നദികളെയും പുല്ലില്ലാത്ത കാടുകളെയും കാവല്ക്കാരില്ലാത്ത പശുക്കളെയും പോലെ, രാജാവില്ലാത്ത രാജ്യവും ശൂന്യമാണ്. രഥത്തിന് പതാകയാണു ചിഹ്നം, അഗ്നിക്ക് പുകയാണു ചിഹ്നം; അതുപോലെ, ദിവ്യത്വം പ്രാപിച്ച രാജാവാണ് ജനങ്ങള്ക്കിടയിലെ പതാക. രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ആര്ക്കും ഒന്നും സ്വന്തമല്ല; മത്സ്യങ്ങള് തമ്മില് ഒരുമിക്കാതെ കഴിക്കുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യരും പരസ്പരം ദു:ഖം വരുത്തും. പരിധി ലംഘിച്ചവരും അസ്തികത്വം ഇല്ലാത്തവരും സംശയപൂര്ണ്ണരായവരും രാജശിക്ഷയാല് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു. ശരീരത്തിന് ദൃഷ്ടി എപ്പോഴും പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതുപോലെ, രാജാവാണ് രാജ്യത്തിന് സത്യവും ധര്മ്മവുമാകുന്നത്. രാജാവ് സത്യവും ധര്മ്മവുമാണ്; രാജാവ് മഹാത്മാക്കളുടേയും വംശമാണ്; രാജാവാണ് മാതാപിതാക്കള്; രാജാവാണ് ജനങ്ങളുടെ ഉപകാരി. യമനും കുബേരനും ഇന്ദ്രനും ശക്തനായ വരുണനും മഹാരാജാവിന്റെ ഉത്തമമായ പ്രവൃത്തികളാല് കീഴടക്കപ്പെടുന്നു. രാജാവ് ഇല്ലെങ്കില് ലോകം അന്ത്യാന്ധകാരമായിരിക്കും; നല്ലതും ചീത്തയും തിരിച്ചറിയാന് ആരുമുണ്ടാവില്ല. മഹാരാജാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള് സമുദ്രം അതിന്റെ അതിരുകള് ലംഘിക്കാത്തതുപോലെ, എല്ലാവരും അവന്റെ ആജ്ഞ മാത്രം അനുസരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാല്, മഹാബ്രാഹ്മണനേ, ഞങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റം നോക്കിയാല് ഈ രാജ്യം രാജാവില്ലാത്ത കാട്ടുപോലെയാണ്. ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രനായ ദാനശീലനായ രാജകുമാരന് ഇവിടെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടണം. ഇതിന്റെ ശേഷം, മഹാത്മാവായ വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ അയ്യോധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ അമ്പത്തിയെട്ടാമത്തെ അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. ആ വചനങ്ങള് കേട്ട ശേഷം, വസിഷ്ഠര് എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളോടും മന്ത്രിമാരോടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഭരതനും ശത്രുഘ്നനും ഇപ്പോള് തങ്ങളുടെ അമ്മാവന്റെ നഗരത്തില് രാജമഹലില് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാല് വേഗത്തില് കുതിരകള് കയറി, ആ ധീരനായ സഹോദരന്മാരെ തിരികെ വിളിക്കാന് ദൂതന്മാര് പോകണം. വൈകിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല." എല്ലാവരും വസിഷ്ഠന് പറഞ്ഞതിനു സമ്മതം അറിയിച്ചു. പിന്നെ വസിഷ്ഠന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "സിദ്ധാര്ത്ഥ, വിജയ, ജയന്ത, അശോക, നന്ദന—നിങ്ങള് എല്ലാവരും കേള്ക്കൂ. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ശ്രദ്ധിക്കുക. ഏറ്റവും വേഗമുള്ള കുതിരകളുമായി നഗരത്തിലേക്കും രാജമഹലിലേക്കും ദുഃഖം വിട്ടു വച്ച് പോവൂ. ഭരതനോട് എന്റെ പേരില് പറയേണ്ടത് ഇതാണ്: 'പുരോഹിതനും എല്ലാ മന്ത്രിമാരും നിനക്ക് ആശംസകള് അറിയിക്കുന്നു. ഉടന് വേഗത്തില് പുറപ്പെടണം; അത്യാവശ്യ കാര്യമുണ്ട്.'" "രാമന് വനവാസത്തിലാണെന്നോ, അച്ഛന് മരിച്ചുവെന്നോ പറയേണ്ട; രഘുവംശത്തിലെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കുന്ന കാര്യം മാത്രം അറിയിക്കൂ. രാജാവിനും ഭരതനും ഉത്തമമായ പടുകുടകളും അലങ്കാരങ്ങളും കൊണ്ടുപോകൂ." ദൂതന്മാര് യാത്രയ്ക്കു അനുയോജ്യമായ ആഹാരം കഴിച്ചു, സ്വന്തം വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി, യാത്രയ്ക്ക് കുതിരകള് ഒരുക്കി. പിന്നീട് യാത്രാരീതികള് അനുഷ്ഠിച്ച് ശേഷിച്ച കാര്യങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കി, വസിഷ്ഠന് അനുമതി നല്കിയതോടെ ദൂതന്മാര് വേഗത്തില് പുറപ്പെട്ടു. ആ ദൂതന്മാര് വടക്കോട്ട് നീങ്ങി, ദീര്ഘമായ അപരടാലയുടെ പടിഞ്ഞാറ് തീരം പിന്തുടര്ന്നു, മദ്ധ്യേ മലിനി നദി കടന്നു. ഹസ്തിനാപുരയില് ഗംഗ കടന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ട് പോയി, പഞ്ചാല ദേശവും കുറുജാംഗള പ്രദേശവും കടന്നു. പുഷ്കലമായ ജലവും ശുദ്ധമായ നദികളും കായലുകളും കണ്ടു, ദൂതന്മാര് തങ്ങളുടെ ദൗത്യത്തില് ഏകാഗ്രതയോടെ വേഗത്തില് യാത്രചെയ്തു.