കൈകേയിയുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം രാമനെ വനവാസത്തിലേക്കയക്കേണ്ടിവന്നപ്പോള്, മന്ത്രിമാരായിരുന്നവര് പറഞ്ഞു: "രാഘവനില് ഒരു ദോഷവും ഞങ്ങള് കാണുന്നില്ല; ചന്ദ്രനില് കറപിടുന്നത് എത്ര അസാധ്യമാണ്, അതുപോലെ രാമന് നരകത്തിലേക്കു പോകുന്നതും അസാധ്യമാണ്. രാജ്ഞിയേ, നിങ്ങള് രാഘവനില് ഏതെങ്കിലും ദോഷം കാണുന്നുണ്ടെങ്കില് അത് സത്യസന്ധമായി ഇന്ന് പറയുക; അങ്ങനെയെങ്കില് രാമന് വനവാസത്തിലേക്കു പോവട്ടെ. ദോഷമില്ലാത്തവനെയും ധര്മപഥത്തില് അചഞ്ചലനുമായവനെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്, ധര്മത്തിന് വിരുദ്ധമായതിനാല്, ദേവേന്ദ്രന്റെയോ തേജസ് നശിപ്പിക്കും." "രാമന്റെ ഭാഗ്യം നിങ്ങള് നശിപ്പിക്കുന്നതും മതിയാകട്ടെ, രാജ്ഞിയേ; ജനങ്ങളുടെ അപവാദം നിങ്ങള് ഒഴിവാക്കേണ്ടതുമാണ്," മന്ത്രിമാര് പറഞ്ഞു. സിദ്ധാര്ഥന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട രാജാവ് ദശരഥന് ദുഃഖഭരിതനായി, ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദത്തില് കൈകേയിയോട് പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് ഉപകാരമായിട്ടാണ് ഞങ്ങള് പറയുന്നത്, പക്ഷേ അതു നീ കേട്ടില്ല; എനിക്കും നിനക്കും എന്താണ് നല്ലത് എന്നതറിയുന്നില്ല. നീ ദയയില്ലാത്ത വഴിയിലാണ് ഇപ്പോള് പോകുന്നത്, നല്ലവരുടെ വഴി വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു." "ഇന്ന് ഞാന് രാജ്യം, സൗഖ്യവും ധനവും ഉപേക്ഷിച്ച് രാമനെ പിന്തുടരുന്നു; നീയും ഭാരതനും രാജാവിന്റെ ജനങ്ങളും ഇഷ്ടമുള്ളത്രയും കാലം ഈ രാജ്യം അനുഭവിക്കാം," ദശരഥന് പറഞ്ഞു. ഇതിനു ശേഷം, മഹാശയനായ വാല്മീകി രചിച്ച അയ്യോധ്യാകാണ്ഡത്തിലെ മുപ്പത്തിയേഴാം സര്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. മന്ത്രിമാരുടെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം, രാമന് വിനയപൂര്വ്വം ദശരഥനോട് പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, ഞാന് എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് വനത്തില് വസിക്കാനാണ് പോകുന്നത്; എന്നെങ്കില് എനിക്ക് സൈന്യത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. ഒരാള് ഉത്തമമായ ഒരു ആനയെ ദാനം ചെയ്തശേഷം ആ ആനയുടെ കെട്ടിടം നോക്കിയാല് അതിന് എന്ത് പ്രസക്തിയുണ്ട്? അങ്ങനെ, മഹാത്മാവായ രാജാവേ, എനിക്ക് സൈന്യത്തിനോ മറ്റോ ആവശ്യമില്ല; എല്ലാവരും തിരിച്ചു പോകട്ടെ, എനിക്ക് വലയും കൂമ്പാരവും മാത്രമേ വേറുള്ളു." "വനത്തില് പതിനാലു വര്ഷം കഴിയേണ്ടതുണ്ടാകയാല്, വലയും കൂമ്പാരവും കൊണ്ടുവരിക," രാമന് പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, കൈകേയി ലജ്ജയില്ലാതെ ജനങ്ങളുടെ മുന്നില് വന്നു, രാമനോട് വാല്കുടിയും കൂസയും നല്കി, "ഇവ ധരിക്കണം," എന്നു പറഞ്ഞു. ആ പുരുഷസിംഹനായ രാമന് കൈകേയിയില് നിന്നു വാല്കുടിയും ഏറ്റുവാങ്ങി, തന്റെ ഭംഗിയുള്ള വസ്ത്രം മാറ്റി വനംവാസത്തിനുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചു. ലക്ഷ്മണനും തന്റെ മനോഹരമായ വസ്ത്രം മാറ്റി വലകുടി അണിഞ്ഞു, അച്ഛന്റെ മുമ്പില് തന്നെ. അപ്പോള് സീത, പാവാട ധരിച്ചവളായി, ആ വലകുടിയെ ഭയത്തോടെ നോക്കി; ഒരു കുരങ്ങുപോലെ കുടുക്കം കണ്ടു ഭയക്കുന്ന മൃഗംപോലെ അവള് ഭയപ്പെട്ടു. ജനകപുത്രിയായ സീത, ലജ്ജയോടും ദുഃഖത്തോടും കണ്ണുനിറച്ച് താഴെ നോക്കി, കൈകേയിയില് നിന്നു കൂസകുടി ഏറ്റുവാങ്ങി. ധര്മനിഷ്ഠയുമായ സീത, കണ്ണുനിറച്ച് ഭര്ത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: "വനത്തില് വസിക്കുന്ന മുനികള് എങ്ങനെ ഈ വലകുടി ധരിക്കുന്നു?" അങ്ങനെ, ഈ കാര്യത്തില് പരിചയമില്ലാത്ത സീത ആവര്ത്തിച്ച് മുരിഞ്ഞു വീണു. ഒരു വലകുടി കൈയില് എടുത്ത് കഴുത്തില് ഇട്ടു, പരിചയമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ലജ്ജയോടെ അവള് നിന്നു. അപ്പോള് ധര്മത്തില് അഗ്രഗണ്യനായ രാമന് വേഗത്തില് വന്നു, സീതയുടെ പാവാടയ്ക്കുമേല് തന്നെ വലകുടി കെട്ടി. രാമന് സീതയ്ക്ക് വലകുടി കെട്ടുന്നതു കണ്ടപ്പോള് അന്തഃപുരത്തിലെ സ്ത്രീകള്ക്ക് കണ്ണുനീര് വരികയായിരുന്നു. അവര് രാമനോട് പറഞ്ഞു: "കുഞ്ഞേ, ഈ മഹിള വനംവാസത്തിന് യോജിച്ചവളല്ല." "നിന്റെ അച്ഛന്റെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് നീ വനത്തിലേക്ക് പോവുക; ഞങ്ങള്ക്ക് സീതയെ കാണാന് അവസരം തരിക," എന്നും, "ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം നീ വനത്തിലേക്ക് പോവുക; ഈ ഭാഗ്യശാലിയായ സീത വനംവാസത്തിന് യോജിച്ചവളല്ല," എന്നും അവര് പറഞ്ഞു. "ഒരു അപേക്ഷ ഞങ്ങള് ഉദ്ദേശിക്കുന്നു: ദീപ്തിമാനായ സീത ഇവിടെ തന്നെയിരിക്കട്ടെ; നീ ധര്മനിഷ്ഠനായവനായി ഇപ്പോള് തന്നെ പോകേണ്ടതില്ല," എന്നും സ്ത്രീകള് പറഞ്ഞു. അവരുടെ വാക്കുകള് കേട്ട രാമന് സീതക്ക് വലകുടി കെട്ടി. അവള് വലകുടി ഏറ്റുവാങ്ങിയപ്പോള്, രാജാവിന്റെ പുരോഹിതന് കണ്ണുനിറച്ച് സീതയെ തടഞ്ഞു, കൈകേയിയോട് പറഞ്ഞു: "കൈകേയീ, നീ അതിരു കടന്നിരിക്കുന്നു; നീ രാജാവിനെ വഞ്ചിച്ച്, ന്യായപഥം വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു." "സീതയെ, ശരിയായ ആചാരമില്ലാത്തവളെ, വനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകരുത്, രാജ്ഞിയേ; സീത ഇവിടെ തന്നെയിരിക്കുമ്പോള് രാമന് വേണ്ടി തന്റെ കര്ത്തവ്യങ്ങള് നിര്വഹിക്കും." "ഭര്ത്താക്കന്മാര്ക്ക് അവരുടെ ഭാര്യമാര് തന്നെ ആത്മാവാണ്; അവളെ തന്നെ പോലെ കരുതി രാമന് ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കും." "വൈദേഹി രാമനോടൊപ്പം വനത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോള് ഞങ്ങളും അവരെ പിന്തുടരും; ഈ നഗരം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നാല്." "രാഘവന് ഭാര്യയോടൊപ്പം എവിടേക്ക് പോവുകയോ അവിടേക്കു കാവല്ക്കാരും, ജനങ്ങളും, രാജ്യമൊക്കെയും പോകും." "ഭരതനും ശത്രുഘ്നനും വലകുടി ധരിച്ച് കാകുത്സ്ഥയായ മൂത്താന്റെ പിന്നാലെ വനത്തില് വസിക്കും." "അപ്പോള് ഭൂമി ജനശൂന്യമായ് മരങ്ങള് മാത്രം ശേഷിക്കും; ജനക്ഷേമത്തിന് വിരുദ്ധയായ നീയൊക്കെയാകും ഭരിക്കേണ്ടത്." "രാമന് ഇല്ലാത്തിടത്ത് അതൊരു രാജ്യമല്ല; രാമന് വസിക്കുന്ന വനമാണ് രാജ്യം." "ഭരതന് പിതാവു നല്കാത്ത ദേശം ഭരിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; രാജാവിന്റെ മകനാണെങ്കില് നിനക്കൊപ്പം മകനായി ജീവിക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല." "നീ ഭൂമിയില് നിന്നു ആകാശത്തിലേയ്ക്ക് ഉയര്ന്നാലും, പിതാമഹന്മാരുടെ ആചാരങ്ങള് അറിയുന്ന ഭരതന് മറ്റുവഴിയില് പോകുകയില്ല." "നിന്റെ മകനോടു വേണ്ടി അത്യന്തം ആഗ്രഹം കൊണ്ടു നീ തന്നെ മകനോടു അന്യായം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; ഈ ലോകത്ത് രാമനോടു ഭക്തിയില്ലാത്തവന് ഒരാളുമില്ല." ഇങ്ങനെ, കൈകേയിയുടെ ആഗ്രഹത്താല് അന്യായവും ദുഃഖവും സംഭവിച്ചു; രാജവംശത്തെയും അയ്യോധ്യയെയും വലിയ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി.