ഒരു കാലത്ത്, ധീരതയും ഊർജ്ജവും നിറഞ്ഞ ഒരു രാജ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു, അവിടെ രാജാവായ ദശരഥൻ തന്റെ രാജ്യത്തെ ന്യായമായി ഭരണകൂടം നടത്തുകയായിരുന്നു. ഈ രാജ്യം സത്യസന്ധമായ, വിശുദ്ധമായ ജനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു, അവരിൽ ആരും തെറ്റായ വാക്കുകൾ സംസാരിച്ചില്ല. ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ക്ഷത്രിയന്മാരെയും പരിക്കേൽപ്പിക്കാതെ, ദശരഥൻ തന്റെ സമ്പത്തും ശാസനയും സംരക്ഷിച്ചു. രാജ്യത്താകെ സമാധാനം നിലനിന്നു, കള്ളക്കളിയും ദുഷ്ടതയും ഇല്ലായിരുന്നു. എല്ലാവരും ശുദ്ധമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്ന, നന്മയും ധൈര്യവും നിറഞ്ഞവരായിരുന്നു, വിദേശത്തും പ്രശസ്തരായിരുന്നു. ദശരഥൻ, തന്റെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുവാൻ, നീതിയോടെ ഭരണകൂടം നടത്തുകയും, അന്യായം ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം തന്റെ മന്ത്രിമാരെ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ, രാജാവിന് സമാനമായ ശക്തിയുള്ള ശത്രുക്കളെ കണ്ടില്ല; കൂട്ടുകാരോട് സൗഹൃദം പുലർത്തുകയും, അടിമകളോടും ആദരവോടെ പെരുമാറുകയും ചെയ്തു. തന്റെ മന്ത്രിമാരുടെ സഹായത്തോടെ, രാജാവ് സൂര്യന്റെ പ്രകാശം പോലെ ആകാശത്ത് തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ മഹാനായ രാജാവിന് ഒരു വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ഒരു പുത്രനെ ആഗ്രഹിച്ചു, എന്നാൽ lineage തുടരാൻ ഒരു ശിശുവും ഉണ്ടായില്ല. ഈ ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയ രാജാവിന് ഒരു ആശയം വന്നു: 'ഞാൻ ഒരു അശ്വമേധ യജ്ഞം നടത്തേണ്ടതല്ലേ?' ഈ തീരുമാനത്തോടെ, അദ്ദേഹം തന്റെ മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം ആ യജ്ഞം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ദശരഥൻ, തന്റെ മികച്ച ഉപദേശകനായ സുമന്ത്രയോടു പറഞ്ഞു: 'എല്ലാ പ്രായോഗികരെയും എനിക്ക് ഉടൻ കൊണ്ടുവരൂ.' സുമന്ത്രൻ വേഗത്തിൽ പോയി, വെദങ്ങളിൽ നന്നായി പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. സുവ്യജ്ഞ, വാമദേവ, ജാബാലി, കാശ്യപ, വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരെ ആദരിച്ച ശേഷം, ദശരഥൻ അവരുടെ മുന്നിൽ ന്യായമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ശാസ്ത്രത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ യജ്ഞം നടത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എനിക്ക് എന്റെ ആഗ്രഹം എങ്ങനെ നേടാം?' വസിഷ്ഠൻ നയിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർ രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'സാധനങ്ങൾ ശേഖരിക്കൂ, കുതിരയെ വിട്ടയക്കൂ. സരയൂ നദിയുടെ ഉത്തര തീരത്ത് യജ്ഞം നടത്തുക. നിങ്ങൾക്ക് തീർച്ചയായും പുത്രന്മാർ ലഭിക്കും.' ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദശരഥൻ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ മന്ത്രിമാരോടു പറഞ്ഞു: 'ഈ യജ്ഞം നടത്താൻ എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും ചെയ്യുക.' തന്റെ കാമുകിമാരെ കാണാൻ രാജാവ് palace-ലേക്ക് തിരിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾക്ക് consecration വ്രതം സ്വീകരിക്കണം; ഞാൻ പുത്രനായി യജ്ഞം നടത്തും.' ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവരുടെയെല്ലാം മുഖങ്ങൾ പൂവുകൾ പോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നു. ഈ കഥയുടെ തുടർച്ചയിൽ, ഒരു ചാരിയോട്ടർ രാജാവിന് പഴയകാലത്തെ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ കേട്ടത് പോലെ, സനത്കുമാരൻ ഒരു തരം കഥ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.' ഈ കഥകൾ, കാലം മറന്നതുപോലെ, മഹത്തായ വേദങ്ങൾക്കൊപ്പം, ദശരഥന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഈ വിധത്തിൽ, ദശരഥന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, യജ്ഞങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ, എല്ലാം ഗൗരവത്തോടെ നടന്നു, രാജ്യം സമാധാനത്തിൽ മുന്നേറുകയും ചെയ്തു.