അവിടെ, ആകാശത്തിലൂടെ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മില് ഉണ്ടായതുപോലെയുള്ള ഒരു അതിശയകരമായ യുദ്ധം രാക്ഷസന്മാരുടെയും വാരുണപുത്രന്മാരുടെയും ഇടയില് ആരംഭിച്ചു. ഇരുവിഭാഗങ്ങളും തുല്യശക്തിയോടെ ഏറ്റുമുട്ടി. അതിനിടയില് രാവണനെ അഗ്നിപോല ദഹിക്കുന്ന അമ്പുകള് ഉപയോഗിച്ച് വാരുണപുത്രന്മാര് പിന്തിരിപ്പിച്ചു; അതിനാല് സന്തോഷിച്ച അവര് വലിയ ശബ്ദത്തില് വിവിധ ഘോഷങ്ങള് മുഴക്കി. അപ്പോള് മഹോദരന് തന്റെ രാജാവിന്റെ അപമാനം കണ്ടപ്പോള് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, മരണത്തെ ഭയപ്പെടാതെ, യുദ്ധത്തിനായി ഉത്സാഹത്തോടെ മുന്നോട്ട് നോക്കി. മഹോദരന് തന്റെ ഗദയാല് ആ കഠിനമായ, ആഗ്രഹപ്രകാരം ഇച്ഛാനുസൃതമായി നീങ്ങുന്ന, കാറ്റുപോലെയുള്ള ആ രഥങ്ങളെ യുദ്ധത്തില് തകര്ത്തു നിലത്ത് വീഴ്ത്തി. അനേകം യോദ്ധാക്കളെയും കുതിരകളെയും രഥസാരഥികളെയും വാരുണപുത്രന്മാരുടെ കൂട്ടത്തില് കൊന്നിട്ടു, അവരെ രഥരഹിതരായി നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു മഹോദരന് വലിയ ഘോഷം മുഴക്കി. മഹോദരന് കൊല്ലപ്പെട്ട രഥങ്ങളും കുതിരകളും രഥസാരഥികളും ഒരുമിച്ച് നിലത്ത് വീണു. എന്നാല് മഹാത്മാവായ വാരുണപുത്രന്മാര് രഥങ്ങള് ഉപേക്ഷിച്ച് ആകാശത്താണ് നില്ക്കുന്നത്; ധൈര്യത്തോടെ, സ്വന്തം ശക്തിയില് ആശ്രയിച്ചാണ് അവര് നില്ക്കുന്നത്, ചലിച്ചില്ല. അവര് വില്ലുകള് തയ്യാറാക്കി രാവണന്റെ വലിയ നെഞ്ച് അമ്പുകളാല് തുളച്ച്, കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തില് ഒരുമിച്ച് അവനെ ആക്രമിച്ചു. അവരുടെ വില്ലുകളില് നിന്ന് വീണ ഭയാനകമായ അമ്പുകളാല് രാവണനെ മിന്നല്പോലെ ആക്രമിച്ചു, മേഘങ്ങള് വലിയ ഒരു പര്വ്വതത്തെ കീറുന്നതുപോലെ. അപ്പോള് ദശമുഖന് രാവണന് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, പ്രളയാഗ്നിപോലെ, ഭയാനകമായ അമ്പുകളുടെ മഴയാല് അവരുടെയെല്ലാം പ്രാണസ്ഥാനങ്ങളില് അടിച്ചു. ആ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണത്തില് ഭടന്മാര് പതനമാരംഭിച്ചു; അപ്പോള് വിവിധ ഗദകളും നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകളുമുള്ള അസ്ത്രങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവരുടെ മുകളില് നിന്നു നിന്നുകൊണ്ട് രാവണന് ഭയാനകമായ വാളുകളും ശൂലങ്ങളും ഗദകളും നൂറുകണക്കിന് കൊല്ലുന്ന ആയുധങ്ങളും മഴപോലെ വാരിച്ചുകളഞ്ഞു. അങ്ങനെ അമ്പുകള് കൊണ്ടും ആയുധങ്ങളാലും ദേഹത്തില് പരിക്കേറ്റ ഭടന്മാര് ആഴമുള്ള ചെളിയില് കുടുങ്ങിയ അറുപത് വയസ്സുള്ള ആനകള് നിലത്ത് വീഴുന്നതുപോലെ വീണു. തന്റെ അതിവിശാലമായ ശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാര് തളര്ന്ന് വിഷാദത്തോടെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ട രാവണന് വലിയ മേഘം പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ഘോഷിച്ചുവിളിച്ചു. അങ്ങനെ ആ രാക്ഷസന് ഭയാനകമായ ഘോഷത്തോടെ, വിവിധ ആയുധങ്ങളാല് സജ്ജരായ വാരുണന്മാരെ മഴപോലെ കൊല്ലാന് തുടങ്ങി. അങ്ങനെ അവര് എല്ലാവരും യുദ്ധത്തില് തോറ്റു നിലത്ത് വീണു, ഉടനെ അവരുടെ സ്വജ്ജന്മാര് അവരെ വീടുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അതിനുശേഷം രാക്ഷസന് അവരുടെ അടുത്ത് പറഞ്ഞു: "ഇത് വാരുണന് അറിയിക്കണം." എന്നാല് രാവണന് പ്രഹസ്തന് എന്ന വാരുണസച്ചിവന് അറിയിച്ചു: "ജലങ്ങളുടെ അധിപനായ മഹാരാജാവ് ബ്രഹ്മലോകത്തേക്കു പോയിരിക്കുന്നു." "നീ യുദ്ധത്തിന് വിളിക്കുന്ന വാരുണന് എന്ന ഗന്ധര്വ്വന് ഇവിടെ ഇല്ല; രാജാവ് ഇല്ലാതായപ്പോള് നീ വെറുതേ ശ്രമിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം? ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ധീരരായ പുത്രന്മാരും തോറ്റു." ഇത് കേട്ട രാക്ഷസാധിപന് തന്റെ പേര് പ്രഖ്യാപിച്ചു, സന്തോഷത്തോടെ ഘോഷിച്ച് വാരുണന്റെ ആസ്ഥാനത്തുനിന്നു പുറപ്പെട്ടു. വന്നതേ വഴിയിലൂടെയാണ് രാക്ഷസന് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു ലങ്കയിലേക്കു ആകാശമാര്ഗ്ഗം യാത്ര ചെയ്തു. വീണ്ടും സന്തോഷത്തോടെ മടങ്ങുന്ന ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള രാവണന് വഴിയില് രാജാക്കന്മാരുടേയും ഋഷിമാരുടേയും ദേവന്മാരുടേയും ഗന്ധര്വ്വന്മാരുടേയും പുത്രിമാരെ പിടികൂടി. ആ രാക്ഷസന് ഒരു മനോഹരിയായ യുവതിയെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലുകയും അവളെ തന്റെ ആകാശരഥത്തില് തടവിലാക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ, രാവണന് നാഗരാജന്മാരുടേയും രാക്ഷസന്മാരുടേയും അസുരന്മാരുടേയും മനുഷ്യരുടേയും യക്ഷരുടേയും ദാനവരുടേയും പുത്രിമാരെ തന്റെ രഥത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവരൊക്കെയും ദുഃഖത്തിലും ഭയത്തിലും ഉത്ഭവിച്ച കണ്ണീര് ഒരുപോലെ ചൊരിഞ്ഞു; അഗ്നിയില് നിന്ന് കുടിയുന്ന വെള്ളംപോലെ ആ കണ്ണീര് ഒഴുകി. അവരൊക്കെയും ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും നിറഞ്ഞ കണ്ണീര് ഒഴിച്ച്, ആ ആകാശമന്ദിരം നദികളാല് സമുദ്രം നിറയുന്നതുപോലെ നിറഞ്ഞു. നൂറുകണക്കിന് നാഗകന്യകള്, ഗന്ധര്വ്വപുത്രിമാര്, മഹാമുനികളുടെ പുത്രിമാര്, ദൈത്യ-ദാനവപുത്രിമാര് ആ മന്ദിരത്തില് കരഞ്ഞു. അവരെല്ലാവരും നീളമുള്ള കേശം, മനോഹരമായ അവയവങ്ങള്, പൗര്ണ്ണമിയിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള മുഖം, പുഷ്ടമായ ഉരസ്സും, ഇടതു ഭാഗം വജ്രയാഗശാലയിലെ നടുവുപോലെയും കിടിലമായ കട്ടിയുമാണ്. അവരുടെ കമരും രഥചക്രങ്ങളുടെ നാഭിപോലെയും, ദേവതകളുടെ അപ്സരസുകളെപ്പോലെ മനോഹരികളുമാണ്; സ്വര്ണ്ണംപോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ളവരാണ് അവര്. ദുഃഖത്തിലും ഭയത്തിലും വിഷമത്തിലും ആ മനോഹരനടിയുള്ള സ്ത്രീകള് വിറയച്ചു; അവരുടെ നെടുവീര്പ്പുകള് എല്ലാം ദിശകളിലേക്കും കാറ്റിനെ ഉണർത്തി. പുഷ്പകവിമാനം അഗ്നി ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ട യാഗശാലയുപോലെ തോന്നി; അവിടത്തെ സ്ത്രീകള് രാവണന്റെ അധീനതയില് ദുഃഖത്തില് മുഴുകി. അവരുടെ കണ്ണുകള് താഴേക്ക് ഒളിപ്പിച്ചു, കറുത്ത നിറത്തില്, സിംഹത്തിന്റെ പിടിയില് കിടക്കുന്ന മാന്പോലെ ഭയപ്പെട്ട്, ചിലര് 'ഇവന് എന്നെ തിന്നുമോ?' എന്ന് ഭയപ്പെട്ടു. മറ്റൊരാള് അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ 'ഇവന് എന്നെ കൊല്ലുമോ?' എന്ന് വിചാരിച്ചു. അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ഭര്ത്താവിനെയും സഹോദരനെയും ഓര്മ്മിച്ച്, ആ സ്ത്രീകള് ദുഃഖത്തിലും വിഷമത്തിലും ഒരുമിച്ച് കരഞ്ഞു. 'എന്റെ മകന് എങ്ങനെ ഇരിക്കും? അമ്മയും സഹോദരനും ദുഃഖസമുദ്രത്തില് മുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ഭര്ത്താവില് നിന്ന് വേര്പെട്ട് ഞാന് എന്ത് ചെയ്യും? ഓ മരണമേ, ഈ ദുഃഖഭാരമുള്ള എന്നെ എടുത്തുകൊള്ളേണം.' 'മുമ്പത്തെ ജന്മത്തില് ഞാന് എന്ത് പാപം ചെയ്തു?' ഇങ്ങനെ, ദുഃഖസമുദ്രത്തില് വീണവരായ അവര് എല്ലാം വിലപിച്ചു: 'ഇനി ഞങ്ങളുടെ ഈ കഷ്ടതയ്ക്ക് അന്ത്യമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.' 'ഹാ, മനുഷ്യലോകത്തിന് അപമാനം! ഞങ്ങളുടെ ഭര്ത്താക്കന്മാര് ബലഹീനരായിട്ടും ശക്തനായ രാവണനാല് കീഴടക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, ഞങ്ങളേക്കാള് ദയനീയരാരുമില്ല.' 'സൂര്യോദയത്തില് നക്ഷത്രങ്ങള് നശിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളും നശിച്ചു; ഈ മഹാശക്തിയുള്ള രാക്ഷസന് നാശത്തിനുള്ള വഴികളില് അതിപ്രഭാവിയാണ്.' 'അവന് ദുഷ്ടകൃത്യങ്ങള് ചെയ്തിട്ടും ലജ്ജിക്കുകയില്ല; ഈ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവന്റെ വീര്യം ഇങ്ങനെയാണ്.