ഒരു അപൂര്വ്വമായ കഥയാണ് ഇവിടെ പറയുന്നു. ഒരിക്കല് ഒരു കമലത്തില്നിന്ന്, കമലപുഷ്പംപോലെ ദീപ്തിയോടെ, ഒരു സ്ത്രീ വീണ്ടും ജനിച്ചു. മുമ്പ് സംഭവിച്ചതുപോലെ തന്നെ, ആ ദാനവന് അവളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. കമലമുകുളംപോലെയുള്ള ആ ദീപ്തിമാനായ കന്യകയെ രാവണന് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവന്റെ മന്ത്രിയെ കാണിച്ചു. ആ മന്ത്രിവര്യന് ലക്ഷണങ്ങളെ പരിചയിച്ചവനായിരുന്നു. അവളെ നിരീക്ഷിച്ച ശേഷം രാവണനോട് പറഞ്ഞു: "ഈ സുന്ദരനിതംബവതിയായ സ്ത്രീ, നിന്റെ വീട്ടില് വസിക്കുന്നവളെ കാണുമ്പോള് നിനക്ക് മരണത്തിന് കാരണമാകാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവളാണെന്ന് തോന്നുന്നു." ഇത് കേട്ട രാമാ, രാവണന് ഭയപ്പെട്ട് അവളെ സമുദ്രത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവള് ഭൂമിയിലെത്തി, യാഗവേദിയിലെ നടുവില് പ്രവേശിച്ചു. വീണ്ടും, രാജാവിന്റെ നങ്ങാലിയാല് അവളെ ഉയര്ത്തി, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവള് മഹാരാജാവ് ജനകന്റെ മകളായി ജനിച്ചു — മഹാബാഹുവായ രാമാ, അവളാണ് നിന്റെ ഭാര്യ, കാരണം നീ ശാശ്വതമായ വിഷ്ണുവാണ്. മുന്പ്, തന്റെ കോപത്താല് ആ ശത്രുവിനെ അവള് സംഹരിച്ചു; അവള് പര്വ്വതത്തില് അഭയം തേടി, നിന്റെ അതിമാനുഷിക ശക്തിയില് ആശ്രയിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഈ ഭാഗ്യവതിയായവള് വീണ്ടും ഭൂമിയില് ജനിക്കും, നങ്ങാലി കൊണ്ടു ഉഴുത കൃഷ്യക്ഷേത്രത്തില്, യാഗവേദിയില് ജ്വാലപോലെ പ്രകാശിച്ചു. കൃതയുഗത്തില് അവളെ വേദവതി എന്നായിരുന്നു വിളിച്ചത്; ത്രേതായുഗത്തില് ആ ദാനവന്റെ നാശത്തിനായി അവള് ജനിച്ചു. മിഥിലയുടെ മഹാനായ വംശത്തില്, മഹാരാജാവ് ജനകന്റെ മകളായി, അവള് ഉഴുതു വരമ്പില് കണ്ടെത്തപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു മനുഷ്യര് അവളെ സീത എന്ന് വിളിക്കുന്നു. വേദവതി അഗ്നിയില് പ്രവേശിച്ചശേഷം, രാവണന് പുഷ്പകവിമാനത്തില് കയറി ഭൂമിയില് ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു. അങ്ങനെ, ഉശിരബിജ എന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തിയ രാവണന് രാജാവ് മറുത്തനെ ദേവതകളോടൊപ്പം യാഗം നടത്തുന്നത് കണ്ടു. അവിടെ, ബൃഹസ്പതിയുടെ സഹോദരനും ധര്മ്മത്തില് നിപുണനുമായ ബ്രഹ്മര്ഷിയായ സംവര്ത്തന് ദേവതകളെ ചുറ്റി യാഗം നടത്തുകയായിരുന്നു. ആശിര്വാദംകൊണ്ട് അപരാജിതനായ ആ ദാനവനെ കണ്ട ദേവതകള് ഭയപ്പെട്ടു, അവര് മൃഗങ്ങളുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. ഇന്ദ്രന് മയിലായി, ധര്മ്മരാജാവ് കാക്കയായി, ധനപതി പല്ലിയായി, വരുണന് ഹംസയായി മാറി. അങ്ങനെ ദേവതകള് മാറിപ്പോയപ്പോള്, ശത്രുനാശകാ, രാവണന് അശുദ്ധനായ നായ്ക്ക് പോലെയായി യാഗവേദിയില് കടന്നു. ആ രാജാവിനോട് സമീപിച്ച്, രാക്ഷസാധിപനായ രാവണന് പറഞ്ഞു: "എന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യുക, അല്ലെങ്കില് തോറ്റതായി പ്രഖ്യാപിക്കുക." മറുത്തന് ചോദിച്ചു: "നീ ആര്?" രാവണന് പരിഹാസ്യമായി ചിരിച്ചു, പറഞ്ഞു: "നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെന്ന് ഞാന് സന്തുഷ്ടനാണ്, ഞാനാണ് രാവണന്, ധനപതിയുടെ അനിയന്. ഈ മൂന്ന് ലോകത്തും എന്റെ ശക്തി അറിയാത്തവന് ആരാണ്? അതിനാലാണ് ഞാന് എന്റെ സഹോദരനെ തോല്പിച്ച് ഈ ആകാശവിമാനം പിടിച്ചെടുത്തത്." അതിന് മറുപടിയായി രാജാവ് മറുത്തന് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ മൂത്ത സഹോദരനെ തോല്പിച്ചവനെന്ന നിലയില് നീ ഭാഗ്യവാനാണ്. പക്ഷേ, നീ ചെയ്തതു അധര്മം തന്നെയാണ്; അങ്ങനെയുള്ള വിജയം ലോകത്ത് പ്രശംസയാര്ഹമല്ല. നീ മുന്പ് ധര്മ്മം മാത്രം ആചരിച്ചവനല്ലേ, അവിടെ നിന്നാണ് നീ ഈ വരം ലഭിച്ചത്. ഇങ്ങനെയൊരു സംസാരമിങ്ങനേ കേട്ടിട്ടില്ല." "ഇനി നീ ജീവിച്ച് രക്ഷപ്പെടില്ല, ദുഷ്ടചിത്തനേ; ഇന്ന് ഞാന് നിന്നെ മൂര്ത്ത്യിലേക്കയയ്ക്കും." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് തന്റെ വില്ലും അമ്പും എടുത്ത് യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. സംവര്ത്തന് വഴിയടച്ചു നിര്ത്തി, സ്നേഹപൂര്വം പറഞ്ഞു: "എന്റെ വാക്കുകള് കേള്ക്കാന് നീ തയ്യാറാണെങ്കില്, യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് ഉചിതമല്ല. മഹേശ്വരന്റെ ഈ യാഗം പൂര്ത്തിയാകാതെ പോയാല് വംശം നശിക്കും. ദീക്ഷയേറ്റവന് എങ്ങനെ യുദ്ധം ചെയ്യും? ദീക്ഷയേറ്റവന് എങ്ങനെ കോപപ്പെടും? വിജയത്തില് എപ്പോഴും സംശയമുണ്ട്, ഈ രാക്ഷസനെ ജയിക്കാന് വളരെ പ്രയാസമാണ്." ഈ ഉപദേശമനുസരിച്ച് രാജാവ് മറുത്തന് യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ചു, വില്ലും അമ്പും വച്ച്, സമാധാനത്തോടെ യാഗം തുടരാന് തിരിച്ചു. പിന്നെ ശുകന് രാവണന് ജയിച്ചുവെന്ന് ഉച്ചത്തില് പ്രഖ്യാപിച്ചു; രാവണന് സന്തോഷത്തോടെ വലിയ ഒരു ഘോഷം മുഴക്കി. യാഗത്തില് ഉണ്ടായിരുന്ന മഹർഷിമാരെ രാവണന് ഭക്ഷിച്ചു, അവരുടെ രക്തംകൊണ്ട് തൃപ്തനായി വീണ്ടും ഭൂമിയിലേക്ക് പോയി. രാവണന് പോയശേഷം, ദേവതകളും ഇന്ദ്രനും സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, അവരുടെ സൃഷ്ടികളോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു. സന്തോഷത്തോടെ, ഇന്ദ്രന് നീലപച്ചപക്ഷിയുമായ മയിലോട് പറഞ്ഞു: "ധര്മജ്ഞനായ മയിലേ, ഞാന് നിന്നില് സന്തുഷ്ടനാണ്; നീ പാമ്പുകളെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നിന്റെ വാലില് ആയിരം കണ്ണുകളുള്ള ആകൃതി പ്രത്യക്ഷമാകും; എപ്പോഴെങ്കിലും എന്റെ കാരണത്താല് മഴ പെയ്യുമ്പോള്, നീ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും." ഇങ്ങനെ ദേവതാധിപനായ ഇന്ദ്രന് മയിലിന് വരം നല്കി. മുന്പ് മയിലുകളുടെ വാലുകള് നീല നിറത്തിലായിരുന്നു; ദേവതാധിപനില് നിന്നുള്ള വരം ലഭിച്ചതിനുശേഷം, എല്ലാ മയിലുകള്ക്കും ഇന്നത്തെ രൂപം ലഭിച്ചു. പിന്നീട്, ധര്മ്മരാജാവ് കാക്കയോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ കുലത്തിലുണ്ടായിരിക്കുന്ന പക്ഷിയേ, ഞാന് നിന്നില് സന്തുഷ്ടനാണ്; സന്തുഷ്ടനായവന്റെ വാക്കുകള് കേള്ക്കുക. മറ്റുള്ളവരെ പോലെ നീ രോഗങ്ങള് കൊണ്ടു ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടതില്ല; ഞാന് സന്തുഷ്ടനാണ്, അതിനാല് ഇതില് സംശയമില്ല. എന്റെ വരം കൊണ്ടു നീ എനിക്ക് മരണത്തെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; മനുഷ്യര് നിന്നെ കൊല്ലാതിരിക്കുമ്പോള് വരെ നീ ജീവിക്കും. എന്റെ ഭുവനത്തില് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യര് വിശപ്പിലും ഭയത്തിലും പീഡിക്കപ്പെടുമ്പോള്, നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാല്, അവരും അവരുടെ ബന്ധുക്കളും തൃപ്തരാകും." അതിനുശേഷം വരുണന് ഗംഗാ തീരങ്ങളില് സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഹംസയോട് പറഞ്ഞു: "സ്നേഹപൂര്വം നിറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകള് കേള്ക്കൂ, ചിറകുള്ളവരുടെ അധിപനേ. നിന്റെ മനോഹരവും, ചന്ദ്രബിംബപോലും, സുതാരവും, ഉജ്ജ്വലവുമായ നിറം കൂടുതല് പ്രകാശം പ്രാപിക്കും, ശുദ്ധമായ നുരപോലെ ദീപ്തിയോടെ." ഇങ്ങനെ, ഓരോരുത്തര്ക്കും ദേവതകള് അനുഗ്രഹം നല്കി, അവര് തങ്ങളുടെ ആസ്വാദ്യത്തില് തിരിച്ചു പോയി.